Wyspa Skarbów

Czy absolwenci ED są kreatywni?

2012-01-25T18:51:00.001+01:00

Przekonajcie się sami. Oto jeden z nich:

Uczenie przez pracę

2012-01-20T16:23:00.002+01:00

Koleżanka prowadząca bloga nauka i pasja znalazła bardzo ciekawe video dotyczące szkolnego eksperymentu, polegającego na tym, aby nastolatki uczyły się poprzez działanie, poprzez prawdziwą pracę, która ma czemuś konkretnemu, rzeczywistemu służyć.

WOS

2012-01-15T16:00:00.000+01:00

Najpierw dla niewtajemniczonych wyjaśnienie skrótu: WOS - to taki przedmiot szkolny, który w całości nazywa się Wiedza o Społeczeństwie. Jak dla mnie to skrótem powinien być WoS, no ale nie będę się spierać.

Kiedy chodziłam do ogólniaka, to mieliśmy podobny przedmiot, ale nie pamiętam jak wtedy się nazywał. Było to w czasie stanu wojennego i przedmiot kojarzy mi się fatalnie. Po pierwsze nudny jak nie wiem co. Wyjaśnienia nielogiczne i niezgodne z naszym życiowym doświadczeniem (np.o demokracji ludowej - ratunku). A do tego próbowano nas przekonać do wyższości fatalnego systemu nad systemami panującymi gdzie indziej np. w Ameryce. A my, jak to młodzież w tamtym czasie, byliśmy absolutnie nie po linii i nie po bazie sprawujących władzę. Niewielu z nas angażowało się w podziemne działania, ale większość myślała swoje. Jednak na tym przedmiocie nie można było dyskutować i podważać "najlepszego i niepodważalnego systemu".

Nie chciałam tutaj robić reminiscencji moich młodych lat, ale samo mi się nasunęło ze względu na ogromną różnicę między przeszłością a teraźniejszością. Zaczęłyśmy z Agą WOS. I jest super. Naprawdę jest to jedna z tych dziedzin, że nigdy, przenigdy Aga się nie nudzi. Czytamy sobie teksty pod kolejnymi tematami z podręcznika i dyskutujemy (w trakcie czytania i po przeczytaniu), np. co to znaczy być patriotą, czym to się różni od szowinizmu. Czy to dobrze gdy ktoś ma podejście kosmopolityczne, czy to źle? Jaką mamy tożsamość i dlaczego? Do czego jest nam potrzebne państwo? Bardzo, ale to bardzo podoba mi się praca z Agą "nad WOS'em". Ona może wyrabiać sobie swoje poglądy, może ich bronić, ja mam możliwość je poznać w taki konkretny sposób, mogę przedstawić swoje poglądy i także ich bronić. I chociaż mogłaby sobie po prostu poczytać samodzielnie i nauczyć się pojęć, to jednak nie odpuszczam sobie i biorę w poznawaniu "społeczeństwa" czynny udział. Dla mnie to też jest bardzo ciekawe doświadczenie.

Przypuszczam, że dzieciaki w szkole też mogą dyskutować na lekcjach WOS, ale pewnie nie wszystkie są na tyle odważne, aby swoje poglądy przedstawić, zwłaszcza wtedy, gdy różnią się one od poglądów ogółu.

Układ okresowy pierwiastków

2011-12-31T15:43:00.001+01:00

Wszystkim, którzy już uczą się chemii polecam stronę z dynamicznym układem okresowym pierwiastków. Naprawdę bardzo fajna i bardzo przydatna.

A tak poza tym - wszystkiego najlepszego w nowym roku 2012.

Kreatywność

2011-12-18T21:22:00.000+01:00

Znalazłam bardzo ciekawe video dotyczące kreatywności, tak akurat na nowy rok. Po polsku są napisy.

Warszawa szykuje się do świąt

2011-12-18T20:26:00.003+01:00

Jeszcze tylko parę dni i będą święta. Wszyscy się do tego przygotowują, miasta pięknieją, chociaż nie ma śniegu (przynajmniej u nas) wieczorny spacer przypomina o świętach. Wczoraj wieczorem wybraliśmy się z Markiem (oczywiście bez Agi - bo dzieci w tym wieku chodzą już własnymi drogami)na spacer po Nowym Świecie i Krakowskim przedmieściu. Jest prześlicznie, kto nie był a może przyjść i nie ma alergii na tłumy ludzi, niech się wybierze. Naprawdę jest pięknie.

Libertarianin o publicznej edukacji

2011-12-10T19:59:00.001+01:00

Jak ten czas szybko leci

2011-12-09T20:00:00.000+01:00

Parę dni temu moja starsza córcia skończyła 18 lat. A przecież jeszcze tak niedawno szła do szkoły. A dzisiaj proszę - jest pełnoletnia. I gdyby jutro planowała wyjazd do Ameryki, to ja już nic nie mogę zrobić i nie mogę jej zabronić. Prawdę mówiąc od jakiegoś już czasu czuję, że dzieciństwo moich córek minęło jak z bicza trzasnął. Oczywiście takie zupełnie malutkie to były dawno temu, ale początek szkoły naprawdę wydaje mi się niedawny. A ile rzeczy się przez ten czas nauczyłam, a ile bym teraz zmieniła. To, że ten czas już minął widzę przede wszystkim wtedy, gdy widzę młode mamy z dziećmi, albo takie dzieciaczki na podwórku. Było minęło, gdzieś uciekło.

I chyba już wiem, dlaczego babcie mają dużo więcej cierpliwości do dzieci niż mamy. Babcie wiedzą, to czego nie wiedzą jeszcze mamy, że to wszystko szybko mija i chcą cieszyć się dniem dzisiejszym, natomiast mamom ten dzień dzisiejszy wydaje się taki długi i taki ciężki. (Oczywiście mocno generalizuję, wiadomo ludzie różnią się od siebie).

A wracając do Ani i jej osiemnastki. Pojechaliśmy do niej do Gdyni. Spędziliśmy razem fajnie czas. Aż się łezka w oku zakręciła. Aż żal było wyjeżdżać i zostawiać ją 'na pastwę internatu i szkoły'.

Flexagon

2011-12-09T14:56:00.004+01:00

Wspaniała zabawa, akurat na weekend.

Zrobiłam i działa

Więcej i z klejeniem można znaleźć tutaj

A tu są papierowe bombki.

Ciekawy eksperyment

2011-11-28T12:48:00.000+01:00

Znalazłam ostatnio w sieci informację o bardzo ciekawym eksperymencie edukacyjnym - który za pieniądze jednego z uniwersytetów brytyjskich, wykonał naukowiec z Indii. Eksperyment pokazuje, że dzieci mogą się uczyć bez nauczyciela, wystarczy stworzyć im odpowiednie środowisko i zaciekawić. Wnioski są posunięte nawet dalej niż wnioski pani Marii Montesori. Zapraszam do obejrzenia.

Labolatorium chemiczne w Koperniku

2011-11-22T22:34:00.007+01:00

W sobotę uskuteczniliśmy kolejną wyprawa, znowu związana z chemią. Aga tym razem poszła z tatą do Centrum Kopernik, ale nie po to by biegać po całym "Koperniku", ale by wziąć udział w zajęciach w laboratorium chemicznym. Zajęcia takie odbywają się we wtorki i czwartki dla grup zorganizowanych oraz w soboty i niedzielę dla osób indywidualnych. Niestety zajęcia chemiczne dla osób indywidualnych dotyczą tylko robienia mydła. Dobre i to. W każdym razie Aga wyszła zadowolona, z "kawałkiem" masy mydlanej, którą sama zrobiła, wlanej do pojemnika. Zajęcia trwały prawie dwie godziny. W tym czasie Marek pobuszował po centrum, ale gdy z nim rozmawiałam to okazało się, że wielu rzeczy nie widział. Bo to centrum takie jest: ogromne i eksponaty do eksperymentów zmieniają się, pojawiają się nowe, psują się stare. Poza tym jest tego tyle, że jedno wyjście to zdecydowanie za mało, aby zobaczyć wszystko.

Zastanawiam się, czy nie moglibyśmy skrzyknąć się na jakiś wtorek czy czwartek i wybrać się na jakieś inne zajęcia do tego laboratorium.

Warszawa - Śródmieście

2011-11-21T09:00:00.003+01:00

Wykorzystaliśmy pobyt w Muzeum Marii Skłodowskiej Curie do połażenia sobie po Śródmieściu Warszawy. Spacer nie był za długi. Od ulicy Freta poszłyśmy na ulicę Podwale do Placu zamkowego. Zawsze kiedy spaceruje po Warszawie zadziwia mnie to, że to wszystko jest odbudowane, że w 45 roku tutaj były tylko ruiny i wiele lat później także.

Odkryłam coś, co większość Warszawiaków (i nie tylko Warszawiaków) zna mianowicie miejsce, gdzie jest pomnik małego powstańca. Okazało się, że jest prawie obok pomnika Kilińskiego.

Muzeum Marii Skłodowskiej Curie

2011-11-19T22:02:00.001+01:00

Z racji pracy nad chemią postanowiłam wybrać się z Agą do muzeum Marii Skłodowskiej Curie. Muzeum znajduje się w Śródmieściu Warszawy, na ulicy Freta 16. Mieści się ono na pierwszym piętrze odbudowanej po wojnie kamienicy, w której Maria Skłodowska się urodziła i zajmuje zaledwie 3 pokoje. Nie będę ukrywać, że wyszłyśmy stamtąd mocno rozczarowane. Bo tak naprawdę znajduje się tam tylko trochę zdjęcia naszej najwybitniejszej uczonej. Jeszcze kilka pamiątek, które możne policzyć na swoich palcach jeden człowiek i mała rekonstrukcja szopy, w której pani Maria razem z mężem dokonywała swoje doświadczenia. Przypuszczam, że moje rozczarowanie, jak zwykle w takich przypadkach, wynika z nierealistycznych oczekiwań. Nie potrafię powiedzieć czego oczekiwałam, ale wiem że jednak czegoś większego. Może innego ustawienia, tych zdjęć. Może jakiejś historii opowiedzianej w przemyślany sposób. Może i byłoby to fajne, gdyby ktoś pokusił się o nagranie audio, co pozwoliłoby obejrzeć te zdjęcia razem z opowieścią? Sama nie wiem. W każdym razie, kto się tam wybiera niech przynajmniej wie, co go czeka. Na pewno nie jest to miejsce rozbudzające pasje i ciekawość.

Przepraszam za jakość zdjęć, ale robiłam je najprostszym aparatem jaki chyba istnieje i nie za bardzo nadaje się do pomieszczeń.

A na koniec ciekawostka z naszego edukatorskiego podwórka: Maria Skłodowska-Curie, podobnie jak wielu rodziców w Polsce, narzekała na francuski system edukacyjny. W związku z tym jej córki nie chodziły do szkoły tylko uczyły się w domu. Efekty edukacji domowej młodych panien Curie są powszechnie znane (jeden Nobel i jeden Pullizer). Na tym zdjęciu mamy domową lekcję dziewczynek.

Las Kabacki

2011-11-15T21:33:00.001+01:00

Coś nam dzisiaj nie szła nauka. Nie o to chodzi, że Aga nie pracowała, ale dzień był jakiś taki senny, że i jej i mi kleiły się oczy. W końcu stwierdziłyśmy, że nie po to człowiek jest w ED, aby w takich chwilach czuł się niewolnikiem podręczników, więc postanowiłyśmy odstawić je na bok i wybrać się na spacer. Las Kabacki niedaleko, więc podreptałyśmy w tamtą stronę. Jak na listopad przystało las jest już nieco smętny, przyszarzały. Ale mimo to wciąż piękny.

Kolorowa chemia

2011-11-14T20:22:00.001+01:00

Zaczęłyśmy z Agatką chemię. W tym roku skupimy się na kwasach, zasadach i solach. Aga lubi chemię, zwłaszcza, że udaje nam się robić doświadczenia oraz, że ona sama uważa iż z chemią wiąże swoją przyszłość. Zobaczymy jak to będzie z tą przyszłością, póki co robimy wszystko, aby ten dosyć trudny przedmiot był też ciekawy.

Powyższe tematy zaczęłyśmy od wskaźników: wywar z czerwonej kapusty (wiadomo fioletowy), oranż metylowy (oczywiście pomarańczowy) i papierek uniwersalny. Sprawdzałyśmy wlewając / wsypując do wskaźników: sok z cytryny (kwas), sodę oczyszczoną i wodorotlenek sodu. Aga pod moją opieką sama robiła te doświadczenia i widać było, że sprawia jej to frajdę. Pozwoliłam jej nawet do wywaru z kapusty z sokiem dodać trochę wodorotlenku sodu. Zabulgotało i zapieniło się - można obejrzeć na ostatnim zdjęciu.

Neurony w szkolnej ławce

2011-11-10T14:55:00.000+01:00

Polecam bardzo ciekawy blog na temat uczenia się pt. Neurony w szkolnej ławce. oraz doskonały wywiad na temat tego w jaki sposób szkoła niszczy twórczość i chęć uczenia się.

Marzenia

2011-11-01T12:54:00.000+01:00

Ponieważ nie wszyscy zaglądają na stronę Edukacji Domowej na Facebook'u pozwolę sobie wrzucić piękny wiersz, jaki ostatnio tam się pojawił. Powiem szczerze wiersz mnie wzruszył.

Joanna Kulmowa, "Marzenia"

Ja nie lubię chodzić do szkoły,

choć nic nie ma we mnie z lenia

Ja nie lubię chodzić do szkoły

bo w tornistrze się nie mieszczą marzenia.

W szkole jest wielki porządek.

Nikt nie trzyma pod ławką marzeń.

Muszę zostawić je w domu

pod stołem

albo w jakiejś szparze.

A one przez ten czas rosną.

Odbywają samotne podróże.

I kiedy wracam ze szkoły

za dalekie są

i na mnie za duże.

Historia => Chemia

2011-10-30T15:08:00.001+01:00

Skończyłyśmy zaplanowaną na ten rok historię. Aga pojechała do babci i tam przygotowuje się do egzaminu, a ja dumam nad następnym przedmiotem, który zaczniemy w trybie blokowym czyli chemią. Myślę, że do końca listopada powinniśmy się z chemia uporać. Ale nie chcę pracować nad takim ciekawym przedmiotem "na sucho". Dlatego zaplanowałam jedno wyjście do Centrum Nauki Kopernik. Oprócz wystaw (gdzie samodzielnie można robić różne eksperymenty) prowadzą także laboratoria. Co prawda dla osób indywidualnych jest tylko jeden temat zajęć w laboratorium chemicznym, ale zawsze. Ponadto zamierzam skorzystać z portalu Klub Młodego Odkrywcy, który każdemu polecam, ponieważ na tym portalu są bardzo dobrze opisane różnorodne doświadczenia. Najbliższe doświadczenie, które planuję zrobić z Agatką zmieniające kolor wyciągu z czerwonej kapusty. Jeszcze nie wiem skąd wziąć wszystkie składniki (albo czym je zastąpić) - ale chyba dam radę.

Zjazd Edukacji Domowej na Mazowszu

2011-10-19T16:12:00.002+02:00

Udało się nam spotkać. Mimo pewnych trudności, przesunięć.... udało się. Rodzice z Mazowsza spotkali się, aby porozmawiać o tym co się udaje, jak co robią, a co się nie udaje i dlaczego. W tym czasie dzieciaki miały swój czas na to by się wyszaleć. Na szczęście dom Doroty, która nas przyjęła pod swój dach, jest dosyć duży.

Pojechaliśmy we trójką. Agatka miała szansę zająć się dzieciaczkami, do czego ma wielkie serce.

W każdym razie było sympatycznie, praktycznie. Dużo rozmów kuluarowych, sporo praktycznych rozmów wspólnych i dzielenia się wiedzą. Pyszne jedzonko - każdy coś przyniósł. W każdym razie na następny zjazd też się wybieram.

Aha, nie wiem czy mi się wydaje, ale kiedy byłam pierwszy raz na zjeździe ED w Zielonej górze i był to zjazd ogólnopolski (prawie 4 lata temu), to było chyba mniej ludzi niż teraz na zjeździe samego Mazowsza. Rozwija się to nasze polskie ED - jak widać.

Wizyta w szkole

2011-10-15T21:25:00.001+02:00

Szkoła do której jest zapisana Agatka zaprosiła mnie na spotkanie z nauczycielami. Władowałam wszystkie podręczniki do torby, wydrukowałam tę część podstawy programowej, którą zamierzam zrealizować w tym roku i poszłam.

Spotkanie było generalnie sympatyczne, nauczyciele wyrozumiali. Niektórzy zadowoleni, że korzystam z tych samych programów, nawet jeśli jestem w zupełnie innym miejscu niż oni, to szybko przeszli nad tym do porządku dziennego, ok, egzamin dla Agi ma być tylko z tej "naszej" części i już. Inni elastyczni mimo, że korzystam z innych programów. Przejrzeli sobie podręczniki, popatrzyli w podstawę programową, poprosili o zeskanowanie spisu treści i gotowe. Aż doszło do pani od matematyki i informatyki. Nie mam pojęcia co stoi za oporem tej pani - ale tak ją odebrałam, jakby poczuła się zagrożona. Wg. niej powinnam korzystać z tych samych podręczników, co ona, i powinnam dokładnie w tych samych klasach uczyć Agę tego co ona (dotyczyło to informatyki, którą oni tutaj mają w klasie 2 i 3, a ja z Agą robię w klasie 1 i 2). W końcu z pomocą pani dyrektor udało się ustalić, że Aga uczy się dalej z tego podręcznika, z którego uczyła się do tej pory, ponieważ zmiana wymagałaby prawdopodobnie korzystania z dwóch podręczników (tego z klasy 1 i tego z klasy 2), a to dlatego, że treści są różnie rozłożone w różnych latach. Uff.... Mam nadzieję, że do końca roku szkolnego pani oswoi się z myślą, że jakieś dziecko uczy się w domu i to nie jest winą tego dziecka, że ma dziwną, pokręconą matkę.

Prawdę mówiąc do tej pory spotykałam się z samą życzliwością, co najwyżej zdziwieniem, ale po raz pierwszy spotkałam się z takim oporem. Może się mylę i źle oceniam reakcje tej nauczycielki, ale powiem szczerze, że odczuwałam coś na kształt ukrytej agresji. No i padło moje wewnętrzne przekonanie, że tak naprawdę nie ma znaczenia, w jakiej szkole jesteśmy zapisani. Przez dwa lata walczyłam ze sobą i takim wewnętrznym strachem przed szkołą. Udało się - ubiegły rok był bardzo fajny. A tu bach - i znowu muszę zwalczyć ten strach w sobie i myślenie, aby uczyć pod... panią, bo może się przyczepić do tego czy tamtego. Ja mam pomóc mojej córci w zdobyciu wykształcenia (czyli wiedzy i umiejętności), a nie przygotowywać dziecko, by błyszczało przed nauczycielem, lub by nauczyciel zobaczył, że jednak nie jest tak źle jak myślał na początku. Brrr.... nie lubię, oj nie lubię.

I pomyśleć, że wszyscy pozostali byli życzliwi, a co najmniej wyrozumiali, a tu jedna nauczycielka, tak potrafiła zachwiać moim spokojem.

Edukacja domowa bez mamy

2011-10-06T14:04:00.001+02:00

Tak się złożyło, że na 3 dni wylądowałam w szpitalu, a Agusia została sama w domu. Oczywiście wieczorem wracał do domu tata i razem robili niemiecki, ale ze wszystkim pozostałym została sama. No i co? No i nic - czy jestem, czy mnie nie ma moje dziecko rano wstaje i się uczy. Co prawda z paroma kwestiami zadzwoniła do mnie i odłożyłyśmy to do czasu mojego powrotu, ale pozostałe rzeczy zrobiła i to bardzo dobrze. Codziennie uczyła się 2-3 tematów z historii, codziennie pracowała nad angielskim, ćwiczyła matematykę (nowe tematy czekają na mnie ;) i do tego przeczytała drugi tom "Krzyżaków", a po lekcjach robiła to co lubi robić najbardziej - czyli..... filmy o makijażu. Mniejsza o makijaż, ale filmy naprawdę bardzo fajnie przycina, coś tam dodaje, coś przyspiesza - i doszła do tego jak to robić zupełnie samodzielnie.

I właśnie to jest niesamowite: samodzielność i dyscyplina w nauce, samodzielność w szukaniu tego co ją interesuje, a najzabawniejszy (chociaż oczywisty) jest fakt, że pracując nad tymi filmami ona się nie męczy, nawet jeśli trwa to kilka godzin i nawet jeśli musi rozwiązać jakieś tam problemy, dojść jak coś zrobić, znaleźć samodzielnie rozwiązanie. A na wszystko dlatego, że ma czas, dlatego, że nigdy nie kończy lekcji po 13.30, zazwyczaj o 12.30 i po tej godzinie oczywiście nie ma do odrobienia żadnych zadań domowych.

I zgodnie ze wskazówkami diabła stworzono szkołę

2011-09-29T14:39:00.000+02:00

Na blogu Latające Przedszkole znalazłam fajny tekst, który oddaje także moje myśli o instytucjonalnej szkole, która niestety nie może dać dzieciom tego, co jest zgodne z ich naturą, bez względu na to jak bardzo oddani będą nauczyciele danej szkoły. A to wszystko dlatego, że system szkolny nie jest zgodny z psychiką dziecka. A teraz ten tekst

I zgodnie ze wskazówkami diabła stworzono szkołę.
Dziecko lubi przyrodę: umieszczono je więc w zamkniętych salach.
Dziecko lubi wiedzieć, że jego działalność służy czemuś: zrobiono tak, żeby jego aktywność nie miała żadnego celu.
Lubi się ruszać: zmuszono je do bezruchu.
Lubi oglądanie i posługiwanie się różnymi przedmiotami: nauczono je obcować z ideami.
Lubi pracować rękami: pozwolono mu pracować tylko mózgiem.
Lubi mówić: skazano je na milczenie.
Pragnęłoby rozumować: kazano mu uczyć się na pamięć.
Chciałoby poszukiwać wiedzy: podano mu ją gotową.
Pragnie odczuwać zapał: wymyślono kary.

A. Ferrière

Ciekawy filmik o ED

2011-09-28T14:51:00.001+02:00

Czesław Miłosz a ED

2011-09-21T21:23:00.000+02:00

Co ma wspólnego Czesław Miłosz z ED?

Z pewnym zdumieniem przeczytałam dzisiaj w podręczniku do języka polskiego dla II klasy gimnazjum jego wypowiedź dotyczącą jego własnej edukacji. Przeczytajcie sami:

"Ja nigdy nie chodziłem do żadnej szkoły podstawowej [...], matka mnie nauczyła czytać, pisać. Potem chodziłem do jakiejś nauczycielki, która mnie przygotowała do egzaminu do gimnazjum (chodzi o gimnazjum przedwojenne, nie dzisiejsze - przypis mój). Od razu zdałem egzamin."

No proszę - chyba można Miłosza zaliczyć do absolwentów Edukacji Domowej, prawda?

Zjazd ED dla Mazowsza

2011-09-18T21:24:00.000+02:00

Po raz kolejny rodzice edukujący swoje dzieci w okolicach Warszawy będą mogli się spotkać i wymienić doświadczeniami. Oczywiście Ci, którzy mieszkają dalej także mogą jeżeli chce im się dojeżdżać.

A teraz potrzebne dane jakie w sieci zostawili organizatorzy:

Kiedy: 15 października, sobota, od 10:00 do 18:00.

Gdzie: dom Jerzego i Agnieszki Potockich w Józefowie, szczegółowy adres podamy później :)

Kto: Rodzice i dzieci, wszyscy uprawiający ED i zainteresowani tą formą edukacji z Warszawy i okolic, a jak ktoś chce z daleka, to też zapraszamy! :)

Jak: w domu i ogrodzie, z kubkiem czegoś ciepłego, na wesoło. Wspólne zabawy z dziećmi i wykłady tych, którzy chcieliby podzielić się swoimi doświadczeniami. Inspirująco. Integracyjnie. Socjalizacyjnie ;)

Z czym przyjechać: z ciastem, przegryzkami, napojami, mlekiem, kawą, herbatą, cukrem, kanapkami i ogólnie pojmowaną wałówką - organizatorzy postarają się zrobić coś ciepłego z gara, żebyśmy nie opadli z sił.

Program tworzymy wszyscy razem. Ja (Dorota K.) chciałabym opowiedzieć Wam jak zwykle o mocy gier planszowych w edukacji domowej (mamy nowe :). Inni? Czekam na zgłoszenia tematów :)

Spotkanie pod patronatem Stowarzyszenia Edukacji w Rodzinie.

Zapraszamy!

Więcej informacji zapewne pojawi się niedługo na facebook'u

Polski gimnazjalista o ED

2011-09-16T13:12:00.000+02:00

Fajny tekst znalazłam na stronie Danusi Borys - tekst napisał jej syn Krzysiek, gimnazjalista, który przez jakiś czas był edukowany w domu i który marzy, aby do tego powrócić.

Kółko fotograficzne

2011-09-16T11:31:00.000+02:00

Zapisałam Agatkę na kółko fotograficzne do Pałacu Kultury (to taki wysoki budynek w centrum Warszawy ;). Niestety z powodu choroby na pierwsze zajęcia nie mogła pójść. Wczoraj pojawiła się tam po raz pierwszy. Dzieciaki miały zajęcia w ciemni - bawiły się papierem i odczynnikami. Efekty pracy Agi są bardzo ciekawe. I chociaż "normalnych" zdjęć już się nie robi w ten sposób, to dla niej jest to interesujące, że tak też można, że jakiś płyn powoduje zmianę koloru papieru itd. Zajęcia odbywają się raz w tygodniu przez 2 godziny i 15 minut (co oznacza 3 godziny lekcyjne). Koszt zajęć to 150zł na semestr - więc do wytrzymania. Właściwie to chciałam, aby Aga zapisała się na więcej zajęć, aby poznawała ludzi i pasjonatów itd. Ale uparła się, że te jedne jej wystarczą. Może ma rację - niech się skupi na jednej rzeczy.

Autostopem ku dorosłości

2011-09-14T19:43:00.000+02:00

W internecie pojawiła się kolejna książka o edukacji domowej. Książka jest zatytułowana Autostopem ku dorosłości, a jej autorką jest pani Anna Galant, której syn już ukończył "edukację domową", która jednak w wielkiej mierze była stricte domowa, a bardziej autostopowa, czy podróżnicza. Książkę za zgodą autorki można sobie pobrać za darmo korzystając z linku.

Odkrycie

2011-09-13T21:12:00.000+02:00

Odkryłam coś bardzo banalnego odnośnie ED, coś o czym wszyscy, którzy zetknęli się z edukacją domową na pewno wiedzą. Otóż bez względu na to jakie metody nauczania przyjmiemy, bez względu na to jakie motywacje kierowały nami, aby nasze dzieci uczyły się w domu - żadne z tych dzieci nie uczy się dla ocen. To jest niesamowite. Bo przecież szkoły są tak ustawione, że niewiele dzieciaków tak funkcjonuje. Większość uczy się dla ocen właśnie - czyli albo, aby otrzymać dobrą ocenę, albo po to, aby nie otrzymać złej. A tutaj proszę, przez większość część roku jest dokładnie odwrotnie.

Początek roku szkolnego

2011-09-05T12:59:00.000+02:00

Początek roku szkolnego zdecydowanie nam nie wyszedł. Co prawda miałyśmy "przegląd podręczników" i nawet Aga ustaliła w jakiej kolejności będzie się uczyć przedmiotów "blokowych", ale zaraz po tym złapała anginę i teraz leży grzecznie w łóżku, co w połączeniu z zaplamionym gardłem wskazuje, że nie ma tutaj żadnej symulacji. W każdym razie dzisiaj i pewnie jutro jej odpuszczę. W środę zobaczymy jak będzie się czuła. Może skubniemy coś edukacyjnego.

Jeżeli chodzi o nasze plany na ten rok, to zamierzamy pracować podobnie jak w poprzednim roku. Czyli niektóre przedmioty są roczne (j.polski, angielski, niemiecki, matematyka) inne są prowadzone blokami - czyli jeden przedmiot przez kilka tygodni, a zaraz potem egzamin, po egzaminie zaczynamy następny przedmiot itd.(tutaj mamy: historię, chemie, WOS, biologie, geografię i fizykę) oraz informatykę, którą będziemy robić równolegle z przedmiotami rocznymi, ale na pewno skończymy kilka miesięcy przed zakończeniem roku szkolnego.

Ponadto zapisałam Agę do Pałacu Młodzieży na fotografię. Chciałam jeszcze na jakieś inne, ale Aga się uparła, że absolutnie sobie innych dodatkowo nie życzy. Ok, niech się skupi na tym co lubi. Zapisy niby były przez 2,5 dnia, ale już po godzinie na zajęciach z fotografii nie było miejsc. Przypuszczam, że na wiele innych zajęć miejsca także szybko się skończyły. Ale nam się udało, byłyśmy prawie na początku.

Poza tym Agusia zaczęła rysować mangę. Kupiłam jej książkę uczącą jak to robić, blok i odpowiednie ołówki i pisaki. Na razie jest pełna zapału.

Zamierzam także codziennie z nią ćwiczyć. Ja jestem za gruba, a Aga ma kłopoty z kręgosłupem. Więc będziemy ćwiczyć razem. I mam nadzieję, że nam się to uda. Obie na tym skorzystamy.

Ania już jest w szkole w Gdyni. Odwieźliśmy ją dopiero w sobotę - nie mieliśmy możliwości wcześniej. Sama nie bardzo mogła jechać, bo jak tu zabrać taką ogromną ilość rzeczy jaką człowiek potrzebuje do życia. Z kocem, pościelą i poduszką włącznie, nie mówiąc o książkach, zeszytach, kubkach, żelazku itd. Od razu wpadła w szkolny wir, bo okazało się, że przez te dwa dni zaplanowano już sprawdziany (z pierwszej klasy) i "duże" zadania domowe oraz lekturę, na którą ma dwa dni, bo już w poniedziałek zaczynają. Z jednej strony cieszę się, że jest w szkole o tak wysokim poziomie (w ubiegłym roku mieli 2 miejsce w Polsce jeżeli chodzi o maturę obowiązkową i 1 jeżeli chodzi o dodatkową), ale z drugiej strony jestem przerażona tym strasznym wyścigiem szczurów, jaki tam obserwuję i w którym Ania bierze udział (chociaż ona na szczęście stara się dystansować od rywalizacji z kolegami).

Warto przeczyt;ać

2011-08-30T09:28:00.000+02:00

Autorka bloga "Nauka i pasja" zamieściła bardzo dobry tekst na temat warunku jakie powinni spełniać rodzice, aby uczyć w domu. Bardzo dobry tekst, dlatego go polecam.

Pomóżmy Hiszpanom

2011-08-28T19:39:00.000+02:00

Na blogu "Pionierzy edukacji domowej" znajduje się apel o pomoc hiszpańskiej rodzinie, która zamierza edukować domowo swoje dzieci. Pomoc ma polegać na wysłaniu listu poparcia dla tej rodziny, która na początku września stanie przed sądem właśnie w tej sprawie. Adres i przykładową treść listu można znaleźć na ww.stronie.

Wybór szkoły

2011-08-26T15:17:00.000+02:00

Rok szkolny już za progiem, a my? Jak zwykle u nas wszystko jakieś takie niezaplanowane - a ja tak kocham planować. W każdym razie jeszcze do przedwczoraj, nie wiedziałam do jakiej szkoły zapiszę Agatkę, czy też może zostanie w szkole, w której byliśmy do tej pory. W szkole tej, w Gorzowie Wlkp., nie było nam źle. Wręcz przeciwnie, spotkaliśmy tam się z ogromną życzliwością. Ale niestety szkoła ta jest zbyt daleko od Warszawy więc zaczęłam szukać szkoły tutaj na miejscu. Nie będę opisywać perypetii ze szkoła, z których zrezygnowałam już na samym starcie (a to miały strasznie wysokie wymagania odnośnie wyników egzaminów, a to zażądały bardzo wysokiego czesnego, a to jakieś inne dziwne wymagania). W każdym razie stanęło na tym, że złożyłam podania o ED do trzech szkół. Jedna w Nowej Iwicznej, druga lokalna na Ursynowie i prywatna szkoła "Kolorowy Czas". Dlaczego aż tyle szkół? Ano dlatego, że chciałam mieć szkołę życzliwą, ale jak najbliżej miejsca mojego zamieszkania (które znowu się zmieni ;). Aby Aga mogła korzystać ze szkoły, a także, aby dojazdy na egzamin nie były zbyt kłopotliwe. Nowa Iwiczna jest pod Warszawą, jesteśmy w trakcie kupowania własnego kąta, właśnie w tej miejscowości. Ale niestety, wbrew naszym oczekiwaniom, nie uporamy się z finalizacją transakcji do końca sierpnia, a niestety ze względu na ilość dzieci w szkole, gdzie na 300 miejsc, mają 700 uczniów, dyrekcja wymagała ode mnie zameldowania. 1 września na pewno nie będziemy go mieli, i z tego powodu szkoła ta odpadła.

Odpadło też gimnazjum "Kolorowy Czas". Nie będę ukrywać, że szkoła ta miała najbardziej kuszącą propozycję dla rodziców uczących w domu. Niestety okazało się, że z formalnego punktu widzenia ta szkoła.... nie istnieje, przynajmniej na razie. Użyłam tego zwrotu dlatego, że szkoła po prostu nie została przez MEN wpisana do rejestru szkół, bo nie spełnili jakiś wymogów. Do dzisiaj nie dostali takiego wpisu, może w przyszłości dostaną, tego nie wiem. Ale panowie prowadzący tę szkołę, cały czas przekonywali mnie, że wszystko z prawnego punktu widzenia jest w porządku i już jest załatwione. Nie oceniam, czy robili to świadomie czy nie, ale niewiele brakowało, a obudziłabym się "z ręką w nocniku", bo właśnie tę szkołę wybrałam dla Agi. I co miałabym zrobić, gdyby tak okazało się np. w listopadzie, że niestety Agata nie figuruje w żadnej szkole mającej prawo prowadzić działalność edukacyjną na poziomie gimnazjum? Skrzywdziłabym swoje dziecko, ot co. Na szczęście dociekliwość jednej z mam, także zainteresowanych tą szkołą, kazał jej wykonać kilka telefonów i do kuratorium i do Ministerstwa. I okazało się, że póki co szkoła nie otrzymała stosownego wpisu, a nas uratowało przed fatalną decyzją.

Została nam więc jedna szkoła. Nasze rejonowe gimnazjum, ze względu na miejsce zamieszkania. Mające już doświadczenie z ED (niezbyt udane niestety). Może nie jest to szkoła moich marzeń, o ile w ogóle w Polsce taka istnieje, ale odczuwam w swoim sercu pokój i mogę już spokojnie myśleć o nowym roku szkolnym. Jakieś drobne formalności jeszcze trzeba załatwić, ale to już drobiazg.

Książki kupione, podstawa programowa rozpisana na ten rok. Przemyślenia jak pracować w swoim głównym zarysie też spisane (bo ja to jestem z tych, którzy muszą planować i to najlepiej na piśmie ;). Od przyszłego czwartku, spokojnie zabieramy się do roboty.

GMO

2011-08-17T22:24:00.000+02:00

Na stronie Alert Box można podpisać petycje do pana prezydenta, aby zawetował ustawę o nasiennictwie, wprowadzającą tylnymi drzwiami GMO. Można też przeczytać, dlaczego takie kraje jak Niemcy, Francja czy Szwecja, zatrzaskują drzwi przed GMO.

Link do petycji jest tutaj
Link do wyjaśnienia o co chodzi jest tutaj

Zielona Warszawa

2011-07-31T16:23:00.001+02:00

Po kilku miesiącach mieszkania w Warszawie odkrywam, że jest to miasto parków, skwerów i zieleni (doliczyłam się 60 parków, nie licząc skwerów czy prawego brzegu Wisły). Powoli je odkrywam. W zeszłym tygodniu byłyśmy z Agatka w Parku Ujazdowskim. Park niezbyt duży, ale cudowny, zadbany i taki "klimatyczny". Chociaż niech nikogo nie zwiodą zdjęcia, który sugerują, że jest to oaza spokoju. Niestety nie jest - w parku bardzo mocno słychać miasto, jakby nie było znajduje się w Śródmieściu (między Alejami Ujazdowskimi a Trasą Łazienkowską). Ale i tak moim zdaniem jest piękny.

Razem z Markiem odkryliśmy też piękno Pole Mokotowskiego. Bardzo duży teren (ponad 68ha), pięknie wyrzeźbiony (podobno jest to dzieło człowieka, nie natury), znajduje się zaraz obok stacji metra o wdzięcznej nazwie "Pole Mokotowskie" - bo jakże inaczej ma się ona nazywać. Park nie jest aż tak dopieszczony jak Ujazdowski, ale w przeciwieństwie do tamtego jest na tyle duży i zadrzewiony, że wygłusza hałas miasta.

Dramat w Norwegii

2011-07-26T23:33:00.001+02:00

Jestem bardzo poruszona tym, co zdarzyło się kilka dni temu w Norwegii (wybuchy w centrum Oslo, strzelanie do młodzieży spędzającej wakacje na wyspie). Sytuacja, która nie mieści mi się w głowie, której nie potrafię opisać, bo nie znam odpowiednich słów, mogących wyrazić moje emocje i myśli z tym związane. Jakoś łatwiej mi przyszło pogodzić się i potraktować za występujące w świecie rzeczywistym, wybuchy w centrum Oslo (jak łatwo przyzwyczajamy się do aktów terroryzmu), w ostatnich latach takie rzeczy zdarzały się i gdzieś w mojej głowie siedziało przekonanie, że są możliwe. Ale strzelanie do nastolatków spędzających wakacje na wyspie? Jest czymś tak nierealnym, tak.... no właśnie nie mogę znaleźć słów, a czuję ból - bo te nastolatki były mniej więcej w wieku moich córek.

W każdym razie postanowiłam, że skoro mieszkam w Warszawie, skoro jest tutaj ambasada Norwegii - to pójdę do tej ambasady i złożę kondolencje. Pojechałyśmy tam dzisiaj rano z Agatką. Zabitym już nie pomożemy, ale ich rodziny i przyjaciele i w ogóle przerażeni mieszkańcy Norwegii zasługują na nasze wyrazy współczucia i sympatii. I myślę, że to dobrze, aby nastolatki Polskie (a wiec też Aga), mogły takie coś małego z siebie dać. Zresztą od pierwszego dnia ludzie przychodzili pod ambasadę, aby to współczucie wyrazić.

Obóz nad Biebrzą

2011-07-25T09:45:00.000+02:00

Ostanie dwa tygodnie Agatka spędziła nad Biebrzą - na obozie organizowanym przez nasz kościół. Cisza, brak sklepów, świeże powietrze, grupa sprawdzonych, wartościowych przyjaciół - ot czego trzeba młodemu człowiekowi by odpoczął. Przy okazji Aga doszła do przekonania, że chce przyjąć chrzest. Jak postanowiła, tak zrobiła, a myśmy mieli przywilej brać udział w tej uroczystości. Nutę romantyzmu dodała do tego natura, bo chrzest odbył się w rzece, padał deszcze, a moje dziecię było szczęśliwe.

Samo miejsce jest bardzo urokliwe. Nieuregulowana rzeka i bagna.

Na farmie w Oregon

2011-07-17T15:33:00.001+02:00

Oddaję dzisiaj głos Jonathanowi Eischen, absolwentowi Edukacji Domowej i założycielowi dwóch firm. Jonathan podzieli się z nami tym, w jaki sposób edukacja domowa wyzwoliła w nim przedsiębiorczość i wpłynęła na jego wiarę.

Jonathan Eischen

Dziękuję Ci, że chcesz poświęcić swój czas, aby przeczytać moją historię! Jeszcze nigdy nie dzieliłem się w formie pisemnej swoim doświadczeniem i cieszę się, że przejdę przez to razem z Tobą. Co ważniejsze, cieszę się, że może być to dla Ciebie zachętą na Twojej drodze poznawania Bożej woli odnośnie kierunku w jakim ma pójść edukacja w Twoim domu.

Zacznijmy od początku!

Nazywam się Jonathan Eischen. Obecnie mieszkam we wsi Cornelius, w stanie Oregon, w wiejskim domu zbudowanym na farmie, w którym mieszkało 5 poprzednich pokoleń mojej rodziny. Mieszkam tam razem z piątką mojego rodzeństwa, rodzicami i dziadkami. Od drugiej do dwunastej klasy uczyłem się w domu. Niedawno ukończyłem Uniwersytet Stanowy Oregon w dziedzinie Ekonomii Zarządzania (Business Administration).

Dla mojego pokolenia edukacja domowa była czymś nowym. Moi rodzice chodzili do tradycyjnej szkoły, a potem zdobyli dyplomy na publicznych uniwersytetach. Edukacja domowa była zupełnie nieznanym lądem zarówno dla moich rodziców, jak i dla nas – dzieci. Patrząc wstecz, powiem krótko, jestem niezwykle wdzięczny za możliwości i doświadczenie jakie ED wniosła do mojego życia. W podsumowaniu tego artykułu, będę chciał podzielić się z Tobą, tym co mi się podoba, a co nie w Edukacji domowej, z perspektywy osoby będącej już po studiach. Ale zanim to nastąpi, pozwól, że przedstawię Ci tło mojego akademickiego i osobistego życia.

Na początku moi rodzice zapisali nas do prywatnej szkoły chrześcijańskiej, znajdującej się w naszej okolicy. Chodziłem tam do przedszkola, a potem do pierwszej klasy. Niezbyt dobrze pamiętam ten okres mojego życia. Ale ciągle pamiętam jak bardzo byłem zakłopotany, kiedy nasz nauczyciel ogłosił, że opuszczamy szkołę, by uczyć się w domu. Obawiając się docinków kolegów, powiedziałem moim przyjaciołom z klasy, że opuszczam szkołę tylko na jakiś czas i na pewno wrócę. Oczywiście nie było o tym mowy i moja chwilowa nadzieja powrotu nigdy się nie spełniła. Bóg poprowadził moje życie w innym kierunku.

Dla mnie, jako ośmiolatka, opuszczenie prywatnej szkoły nie miały żadnego sensu. Dużo później zdałem sobie sprawę, że posyłanie szóstki dzieci do prywatnej szkoły nie było tanie dla mojego taty. Ponieważ z farmy nie dało się utrzymać całej naszej rodziny (czyli rodziny mojego dziadka i mojego taty), więc częściowo żyliśmy z pracy mojego taty w przedsiębiorstwie przetwórstwa roślin na północ od Cornelius. Prywatna szkoła była zdecydowanie za droga. Moi rodzice wspólnie podjęli decyzję, że dzieci będą uczyć się w domu. Chociaż moja mama ukończyła studia i z łatwością znalazłaby jakąś pracę, obydwoje byli przekonani, że powinni budować dom, a nie kulturę korporacyjną. Edukacja domowa NIE udałaby się w mojej rodzinie, gdyby moi rodzice nie współdziałali ze sobą.

Edukacja domowa na farmie

Widok z naszego domu

Nasza rodzina uprawia kawałek ziemi na wzgórzu Cornelius w Oregonie, od 1884 roku. Uprawialiśmy i hodowaliśmy tam niemalże wszystko: od żywego inwentarza do drzewek brzoskwiniowych. Dzisiaj komercyjnie zajmujemy się głównie uprawą maraski (odmiana dzikiej wiśni), włoskiej śliwy, pszenicy, gospodarką leśną i pszczelarstwem. Powierzchnia naszego gospodarstwa wynosi ok. 300 akrów (ponad 120 hektarów). Praca na farmie jest sezonowa i co jakiś czas mamy kolejne "żniwa". Ze wszystkich tych zbiorów, najważniejsze dla mojej rodziny są czereśnie, śliwki i miód. Zarządzanie polami pszenicy i lasem, mój dziadek przekazał firmie zewnętrznej jakieś 25 lat temu wiedząc, że lepiej wykorzystają te zasoby. Ze względu na taką właśnie sezonowość, edukacja domowa z elastycznymi godzinami i okresami pracy miała niezwykle dobroczynny na nas wpływ.

Jazda po zbitej trawie

Zamierzam teraz coś wyznać. Dorastanie na farmie i skupienie się na nauce było dla mnie bardzo trudne. Dla nikogo nie powinno być zaskakujące, że największym czynnikiem motywującym mnie do odrabiania lekcji, była wolność „badawcza” jaką miałem później na dworze. Czy był to środek lata czy głęboka zima, zawsze wolałem być na zewnątrz budując coś, czy krzątając się wokół gospodarstwa. Środowisko tradycyjnej szkoły z pewnością postrzegałoby mnie jako roztargnionego ucznia (albo dziecko z ADHD), a w końcu zniszczyłoby moje wyobrażenie o życiu. Życie na farmie pobudziło moją kreatywność w najlepszym znaczeniu tego słowa. Kiedy dzisiaj różni przedsiębiorcy zatrudniają moją firmę usługową, prawdopodobnie nie mają zielonego pojęcia, że moją klasą była farma na szczycie wzgórza, z zakurzoną starą stodoła i pięknymi widokami. Więc niech to wyznanie zostanie między nami.

Pszczelarstwo

Gdy miałem jakieś czternaście lat, otworzyły się przede mną pewne możliwości biznesowe. Stało się to możliwe dzięki edukacji domowej i temu, że mieszkałem na farmie. Mój dziadek hodował dla przyjemności pszczoły miodne, a ja bardzo chciałem nauczyć się pszczelarstwa, więc mój dziadek wraz z naszym sąsiadem, również pszczelarzem, nauczyli mnie tego. Jesienią 1999 roku, owocowy przemysł przetwórczy zaczął się kurczyć, jako rodzina stanęliśmy wobec niebezpieczeństwa, że nie sprzedamy naszych zbiorów śliwek. Kiedy razem z dziadkiem byliśmy w sadzie w czasie zbiorów, żartowaliśmy sobie, że możemy jakoś połączyć nasz słodki miód z naszymi przepysznymi śliwkami. W ciągu kilku miesięcy pomysł ten został wprowadzony w życie. Z wielkim entuzjazmem stworzyliśmy nasz pierwszy przepyszny produkt i z powodzeniem sprzedaliśmy jego próbki na targu dla rolników w Hillsboro. W odpowiedzi na zapotrzebowanie na ten produkt założyliśmy firmę Little Oak Farms, w której pod znakiem towarowym Original PlumHoney wytwarzamy coraz więcej smakowitych produktów z miodu. Cały czas rozwijamy firmę, angażując w nią większość członków naszej rodziny- to jest nasza wspólna droga. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z momentu, kiedy Bóg rozpoczął tę naszą wspólną podróż.

Styl naszej Edukacji Domowej

Młody Jonathan jako piłkarz

Korzystaliśmy z różnorodnych źródeł i programów. Najpopularniejszymi programami realizowanymi w naszej rodzinie był szkolne programy video A Beka. Szkoła video spowodowała, że nasz plan lekcji był elastyczny, a dla mnie dodatkowo był o tyle dobry, że miałem wizualne przykłady tego, czego się uczyłem. Mogliśmy włączyć nasze lekcje video w każdym czasie i od dowolnego miejsca, tak aby jak najbardziej pasowały do postępów jakie robiliśmy. Moim rodzicom, bardzo podobał się program tej szkoły video, ponieważ miał bardzo wysokie, biblijne standardy, obszerny zakres informacji, a także dawał możliwość łatwego „zarządzania” nauką. A mi podobały się dlatego, że były dla mnie ciekawe, a po nauczycielach było widać, że także są zainteresowani tematem.

Sport, muzyka i rolnictwo stanowiły również ważną część naszej akademickiej edukacji. Wszyscy braliśmy udział w jakiś zawodach sportowych i programach na świeżym powietrzu. W okresie szkoły średniej bardzo często rano uczyłem się w domu, a po południu jechałem gdzieś, aby trenować. Tak było najlepiej.

Pewnych rzeczy nie lubiłem

Bardzo wielu rodziców uczących w domu, a także bardzo wielu domowych uczniów robi pewne rzeczy inaczej i może nawet lepiej, niż miało to miejsce w mojej rodzinie. Ale pewne rzeczy, których ja nie lubiłem, są bardziej uniwersalne i generalne. Jestem przekonany, że nie ma doskonałego modelu edukacji domowej i myślę, że rodzice muszą być realistami i wiedzieć, że nie wszystko będzie doskonałe.

W tej chwili przychodzą mi na myśl trzy rzeczy, których nie lubiłem: nikomu niepotrzebny krytycyzm ze strony obcych ludzi, brak materiałów, trudność w oddzieleniu nauki od „normalnego” domowego życia.

Wiele osób ma wrogie lub krytyczne nastawienie, ponieważ nie rozumieją dlaczego ktoś może coś robić w inny sposób. Dosyć często coś takiego miało miejsce, kiedy ludzie z naszej lokalnej społeczności, nie mający nic wspólnego z edukacją domową, zaczynali o niej rozmawiać. Wielu ludzi kwestionowało jakość naszego wykształcenia i w ten sposób, chociaż nie wprost, umiejętności moich rodziców. Byłem obrażony na tego rodzaju ludzi i przyznam, że nie cierpiałem piętna jakie było związane z edukacją domową. Ludzie po prostu nie rozumieją tego powiewu wolności jaki mamy w naszym kraju, ani tego, że moi rodzice po prostu go wykorzystali. Obecnie wiem - byłem niezwykle uprzywilejowany, ponieważ byłem edukowany w domu.
Kiedy weźmiemy po uwagę milionowe dotacje jakie otrzymują szkoły, widzimy że sami nie możemy mieć takich źródeł, nawet w najmniejszej części. Nasze komputery, przyrządy do przeprowadzania doświadczeń, inne przedmiot potrzebne do nauki zazwyczaj są dużo gorszej jakości, często są przestarzałe. Nie podobało mi się to, ale rozumiałem, że musimy iść na kompromis. Niektórzy z moich przyjaciół uczących się w domu, w okresie szkoły średniej, zapisywali się na zajęcia prowadzone na publicznych uniwersytetach i dzięki temu, od tego momentu mieli dostęp do wielu źródeł. Mi osobiście takie znalezienie „źródeł” także bardzo odpowiadało.
Podobnie jak w przypadku tradycyjnej szkoły i życia „po” w domu, w edukacji domowej istnieje potrzeba czasowego rozgraniczenia. Czasami nie jest jasne, gdzie kończą się lekcje, a zaczyna „życie”. Nie lubiłem tego poczucia, że każda moja godzina jest związana z nauką.

Rzeczy, które mi się podobają

Jestem miłośnikiem edukacji domowej. Kiedy w 2002 roku współpracowałem z telewizją NBC jako właściciel Little Oak Farms, odkryłem coś wyjątkowego. W programie tym brało udział pięciu młodych przedsiębiorców z różnych stron Ameryki. Próbowano sobie odpowiedzieć na pytanie, co ich charakteryzuje. Ale twórcy programu, przed jego zrealizowaniem, nie odkryli jednego: czterech z tych pięciu przedsiębiorców było uczonych w domu. Ludzie kształcący się w domu są niezwykle aktywni i nie obawiają się oczekiwań jakie są stawiane wobec pracy jaką jako nastolatkowie wykonają. Byłem zdumiony, kiedy słuchałem historii życia każdej z tych osób, która w ewidentny sposób była związanie z ich dorastaniem w domu. Od tego czasu w moim umyśle edukacja domowa jawi się jako droga do niezależnego myślenia, połączona z niezwykłymi możliwościami różnorodnych aktywności.

Rodzina

Kiedy szukamy konkretnych korzyści wynikających z edukacji domowej, mamy wiele obszarów, które warto uwypuklić. Pierwszym jest rodzina. Rodzina jest darem i planem Boga dla nas. On wybiera nam rodziców, rodzeństwo i dzieci. Nie wydaje mi się, aby Bożym planem dla Ciebie było nauczenie się żyć bez twojej rodziny, nawet jeśli trudno z nią żyć dzień po dniu. Edukacja domowa zmusza członków rodziny, aby żyli ze sobą, obok siebie, wewnątrz rodziny 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu. W tradycyjnej szkole odpowiedzialność związana z tym, aby żyć razem jest zdecydowanie mniejsza. Jeśli nie lubisz jakiegoś nauczyciela, czy wychowawcy, to możesz być pewien, że gdy skończysz szkołę już nigdy więcej ich nie zobaczysz. To zdejmuje z Ciebie obowiązek kochania kogoś nawet w chwilach, gdy się z nią czy z nim nie zgadzasz - a to jest niezbędna życiowa lekcja. Im szybciej nauczysz się tej lekcji, tym szybciej będziesz mógł budować głębokie i mające znaczenie przyjaźnie. Oczywiście, sytuacja każdej rodziny jest inna, a Ty powinieneś zrobić to co najlepsze z życiem, które Bóg Ci dał.

Domowe ćwiczenia muzyczne

Inna korzyścią wynikającą z edukacji domowej jest możliwość elastycznego planowania czasu. Dla mnie pożyteczne okazało się poświęcanie czasu na naukę przedsiębiorczości i zdobywanie wiedzy, jak budować własny biznes. Jestem przekonany, że jeśli człowiek wcześnie i we właściwy sposób rozpocząłby budowanie firmy, miałby solidną platformę finansowej niezależności w czasie studiów na uniwersytecie lub w college’u. Dokładnie czymś przeciwnym jest czekanie, aż zdobędzie się dyplom, by dopiero wtedy rozpocząć budowanie własnego bogactwa czy majątku. Oczywiście rozpoczęcie biznesu niesie za sobą ryzyko i nie jest dla każdego. Edukacja domowa może jednak złagodzić to ryzyko, ponieważ rodzice wpierają dzieci w czasie, gdy te rozwijają swój biznes.

Jonathan z siostrą i siostrzeńcem

Myślę, że młody przedsiębiorca powinien najbardziej skupić się na nauce i powolnym wprowadzaniu do realnego życia tego, co się nauczył. Edukacja domowa pozwala na powolne dorastanie do brania odpowiedzialności w prawdziwym życiu, wraz z praktyczną obserwacją codziennego życia i potrzeb rynku. Dla młodego człowieka nauka stawiania jedzenia na stole i dbania o bezpieczną przyszłość rodziny jest bezcenną lekcją, bez względu na to czy uczy się w domu czy też nie. Ale czy jest lepsze miejsce do takiej nauki niż dom i to od najmłodszych lat! To nie muszą być egoistyczne czynności. Przedsiębiorstwo zanurzone w Bożych zasadach może być bardzo odpowiedzialnym zadaniem. W jaki sposób możesz komuś pomóc, jeśli nic nie posiadasz?

Ostatnią bardzo ważną korzyścią wynikającą z edukacji domowej jest możliwość budowania wiary. W edukacji domowej możesz naprawdę postrzegać życie z Bożej perspektywy, a podstawę swojej nauki budować zgodnie z Jego zasadami. Jest to dużo trudniejsze, jeśli przez 95% czasu jesteś nauczany tak, jakby Bóg nie istniał. Jestem przekonany, że gdy uczymy się o tym, co Bóg stworzył, On sam jest uwielbiony. Budowanie wiary jest istotną częścią naszego życia i edukacja domowa z łatwością może objąć jakościowo dobry czas budowania relacji z Chrystusem.

Obecnie

Mam 24 lata i niedawno uzyskałem dyplom na stanowym Uniwersytecie w Oregon, w dziedzinie Zarządzania Przedsiębiorstwem. Obecnie jako młody przedsiębiorca uczę się produktywnego wykorzystania mojego czasu. Po ukończeniu studiów, wróciłem na farmę, aby założyć nową firmę GeoCatalyst. Poprzez tę firmę zamierzam wykorzystać moje techniczne doświadczenie i rozszerzyć działalność Little Oak Farms. Firma ta tworzy strony internetowe, kreuje marki i prowadzi marketing online dla małych przedsiębiorstw w Stanach Zjednoczonych. W tej chwili mam 19 klientów i stabilne dochody wystarczające na życie. Mam nadzieję, że pewnego dnia będę mógł dać pracę paru osobom. Little Oak Farms również rozwija się, jednak tutaj potrzebujemy więcej czasu, aby rozwój był znaczący. Zobaczymy, gdzie Bóg nas zaprowadzi.

Wnioski

Kiedyś nie postrzegałem edukacji domowej w ten sposób, ale po fakcie, patrząc wstecz na moje doświadczenie, dyplom uniwersytecki, doszedłem do tego, że doceniam prawdziwą wolność jaką mi dała. Oczywiście wolność w edukacji przychodzi razem z wieloma obowiązkami, ale warto się tego podjąć. Możliwość życia i pracowania razem ze swoją rodziną jest wielkim błogosławieństwem.

Powsin

2011-07-16T17:30:00.004+02:00

Obie córcie na obozach, więc mama z tatą zwiedzają "samodzielnie" ciekawe miejsca. Coś mi się zdaje, że z uwagi na wiek moich dzieci, coraz częściej będzie to tak wyglądać. Cóż, czas nie stoi w miejscu i chociaż wielu rodzicom maluchów wydaje się, że tak będzie już zawsze, że dzieciaczki zawsze (a przynajmniej przez wiele wiele lat), będą małe, to jednak tak nie jest. I dzieje się to o wiele za szybko - tak przynajmniej to wygląda z mojej perspektywy.

No ale nic to, trzeba się cieszyć tym co przynosi dzień dzisiejszy. A przyniósł piękną pogodę, wolny dzień, więc na rowerkach pojechaliśmy sobie do ogrodu botanicznego w Powsinie. Przepiękne miejsce, które chciałam odwiedzić już bardzo dawno temu.

Więcej zdjęć jest tutaj.

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.4

2011-07-08T08:00:00.001+02:00

Czas rodzinny

Bardzo lubimy bawić się razem jako rodzina, gdyż wspólna zabawa jest jak cement, który nas razem wiąże, w związku czym szukamy sposobów, aby w zwykłych dniach pojawiały się niezapomniane wydarzenia.

Oto niektóre pomysły, mogące być podpowiedzią dla waszej kreatywności.

Piknik z grillem na świeżym powietrzu. Lubimy wynieść na dwór grill, gotować tam i jeść. Każde z dorosłych dzieci przynosi jakąś potrawę, gramy w badmintona, krykieta, bawimy się w pociąg, wozimy na rowerach nasze wnuki. Uwielbiam patrzeć jak każdy się cieszy z obecności pozostałych, jak wszyscy „kuzyni” mają wspólnie świetny czas. Radością napawa mnie też, gdy patrzę na moje dorosłe dzieci wesoło bawiące się ze swoimi siostrzeńcami i bratanicami! Ty także możesz się tego spodziewać po swoich dzieciach, jeśli zainwestujesz w nie teraz, kiedy są małe, rozkoszując się nimi!
Podróże rodzinne – Kilka razy pojechaliśmy na zorganizowane wycieczki z innymi, ale porzuciliśmy to i w zamian podróżujemy jako rodzina do miejsc związanych z historią, muzeów itd. Odkryliśmy, że w czasie takich zorganizowanych przez tatę wycieczek każdy się czegoś uczy i odnosi korzyści. Jeśli jeździsz z wielką grupą, to zazwyczaj rodzice rozmawiają z rodzicami, a dzieci robią ogromny harmider nie wynosząc zbyt wiele z takiej wycieczki.
Zimowe, śnieżne dni – Rick ma kilka koni i jeden z nich jest specjalnie przeznaczony do ciągnięcia sań. Mamy wiele zabawy w czasie tych rzadkich dni, gdy sypie śnieg, a my zabieramy dzieci na farmę, gdzie trzymamy konie, zakładamy uprząż, mocujemy sanie i suniemy po śniegu! Mamy też kawałek pochyłego pola, który w takie dni zamienia się we wspaniały tor saneczkowy. Dzieci zazwyczaj sklecają jakieś „sanki” ze sklejki czy tego co znajdą w stajni i ruszamy!! Rick stawia ściany kartonowo - gipsowe, co oznacza, że mamy całe stosy kawałków kartonowo – gipsowych. Pamiętam taki rok, kiedy dzieci postanowiły zbudować igloo oblepiając śniegiem taki stos, a potem próbując pozbyć się ze środka płyt. Ale była zabawa!
Pierwsze zimowe ognisko i wszystkie następne. Kochamy robić ognisko. Z pierwszego ogniska „jesiennego” robimy święto. Tata przygotowuje na ognisku gorącą czekoladę a my prażoną kukurydzę. Kukurydzę robimy na starej „zabytkowej” patelni z długą rączką.
Wieczory z książką – zaczęliśmy je kilkanaście lat temu. Wychodzimy z naszymi dziećmi na kolację do Golden Corral, co już samo w sobie jest przyjemnością. Mają tam wszystko, co nadaje się do jedzenie i to w różnych wariantach. Potem kierujemy się do biblioteki. Pomagam dzieciom wybrać książki, które mogłyby być dla nich interesujące. Książki bierzemy na 3 tygodnie, więc przez ten czas, Kelley czy Kasey przygotowują specjalne uczty na wieczór i robimy sobie „czytanie wieczorową porą”, w tym czasie każdy (włączając w to mamę i tatę) siada sobie wygodnie w salonie i czyta wybrane książki.
Rodzinne quizy biblijne – kiedy dzieci były młodsze każdego piątkowego wieczoru organizowaliśmy sobie quiz biblijny. Tata zadawał jakieś pytanie dotyczące Biblii, a dzieci zdobywały nagrody za udzielenie odpowiedzi – jakieś drobne smakołyki, batoniki czy rodzynki. Było to bardzo fajne dla wszystkich, a dla dzieci było zachętą, aby uważnie słuchały, gdy każdego wieczoru przed rodzinną modlitwą czytaliśmy głośno Biblię.
Wieczory rodzinne – W każdy piątek wieczorem, w naszym domu, zbiera się cała nasza rodzina. Każdy przynosi ze sobą jakąś potrawę. Czasami my robimy coś włoskiego, meksykańskiego, jakąś pieczeń, czy kurczaka, a dorosłe dzieci, które już z nami nie mieszkają, przynoszą jakąś przystawkę czy deser. Cieszymy się ze swojego towarzystwa. Często po prostu rozmawiamy, bawimy się z wnukami, czasami nawet śpiewamy.
Specjalne wieczory – Aby mieć szczególny czas z każdym z naszych dzieci, wprowadziliśmy zwyczaj regularnego wychodzenia na kolację z jednym z nich. Miejsce wybierają same (w granicach zdrowego rozsądku). Spędzamy taki wieczór rozmawiając z nim na interesujący go temat. Zauważyliśmy, że te z naszych dzieci, które w domu są raczej milczące, stają się całkiem rozmowne, gdy wiedzą, że poświęcamy im całą swoją uwagę. Dzieci często planują takie spotkanie np. wybierając restauracje, na wiele dni wcześniej.
”Happy hour” w restauracji Sonic – w naszym mieście, restauracja fast food Sonic, oferuje wszystkie napoje za pół ceny od godziny drugiej do czwartej po południu. Kiedy załatwiam jakieś sprawy w mieście, a któreś z dzieci jest ze mną, czasami wchodzimy tam, by się czegoś napić. Za każdym razem, gdy idę np. na zakupy, staram się brać ze sobą inne dziecko, po to, abym miała z nim wartościowy czas, jak również po to, aby nauczyło się jak robić zakupy.
Zapraszamy do naszego domu Bożych ludzi. Zaczęliśmy od zapraszania naszych bliskich krewnych, aby nasze dzieci mogły im usłużyć oraz uczyć się z ich mądrości.
Coroczne ognisko z okazji Bożego Narodzenia – stało się naszą tradycją. Zapraszamy naszych przyjaciół, ktoś opowiada o Bożym Narodzeniu, śpiewamy Kolendy stojąc dookoła ogniska, oczywiście mamy mnóstwo dobrego wigilijnego jedzenia.
Gościmy w naszym domu różne osoby. Staramy się, aby nasz dom był otwarty dla innych, naszych „adoptowanych dzieci”, studentów, którzy mieszkają daleko od swojego domu, starszych ludzi z naszego kościoła itd.
Jesienny dzień spadających liści z Emmą – Pewnego jesiennego dnia, razem z Emmą zrobiłyśmy sobie „dzień wolny” by pojechać w góry. Zatrzymałyśmy się i zaczęłyśmy robić zdjęcia. To był wspaniały dzień, który zapamiętałam na zawsze i mam nadzieję, że w przyszłości uda się go powtórzyć.
Piknik w górach – mieszkamy w pobliżu szczytów „Peaks of Otter” znajdujących się w górach Blue Ridge (Błękitne pasmo Apallachów). Wiosną, latem i jesienią jeździmy tam na piknik i piesze wędrówki.
Truskawkowy piknik połączony z pieczeniem ciasta i smażeniem dżemu.
Zwykłe, cotygodniowe wyjście na zakupy – Biorę ze sobą jedno z dzieci i czynię to tak, aby nasze wyjście było dla niego czymś szczególnym.
Wyjście na obiad tylko z dziewczynkami – staram się wyłapać wszystkie aluzje, które wskazują, że jedna z moich dziewcząt miała ciężki dzień. Lub po prostu poświęcam czas, by być z nimi i zobaczyć „co siedzi w ich głowach”. Wychodzimy razem na „małe co nieco” i po prostu cieszymy się ze swojego towarzystwa.

To wszystko komunikuje twoim dzieciom, że cieszy Cię ich towarzystwo. Wymyśl jakieś inne, twoje własne sposoby fajnego spędzania czasu z rodziną!

~Marylin

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.3

2011-07-04T23:02:00.000+02:00

Praktyczne wskazówki

Co mam na myśli, kiedy mówię „rozkoszować się kimś”?

W języku hebrajskim słowo to oznacza – być zadowolony, zaspokajać potrzeby, z przyjemności być z, doskonalić, okazywać przywiązanie, chwalić, cieszyć się z, być przychylnym dla, lubić, zauważać, wybaczać, znajdować przyjemność w.

Definicja słownikowa: doświadczać wielkiej przyjemności, być bardzo zadowolonym. Rozkoszowanie się jest bardziej trwałą przyjemnością niż radość i nie zależy od nagle pojawiających się emocji/ekscytacji.

Pozwólcie, że przedstawię kilka konkretnych pomysłów, w jaki sposób możemy rozkoszować się swoim dzieckiem:

Kiedy Kasey była małym dzieckiem często w nocy schodziła na dół do naszej sypialni, i wspinała się do naszego łóżka, by przytulić się do mamy i taty. Pozwalaliśmy jej przytulać się do nas przez kilka minut, jednocześnie pokazując jak bardzo się cieszymy, że ją widzimy. To był nasz szczególny czas i Kasey do dzisiaj ciągle lubi się przytulać.

W naszej rodzinie każdy z nas ma jakieś „zwierzątkowe” przezwisko. Tak naprawdę to każdy ma swoje własne nazwy dla wszystkich pozostałych. Pamiętam jak kiedyś zapytałam małą Kasey, w jaki sposób poszczególni członkowie rodziny ją nazywają. Kiedy doszła do mamy powiedziała „luv oo luv oo” (koam cie, koam cie). To jest bardzo ważne, abyśmy mówili naszym dzieciom, że je kochamy i że są dla nas cenne. Jest to bardzo łatwe do zrobienia, a skutek jaki osiągamy trwa całe życie!!

Właśnie ozdobiłam metodą scrapbookingu kartę albumową dla Kelley, dookoła na brzegach zrobiłam obwódkę, na której wypisałam wszystkie jej przezwiska. Mamy wystarczająco dużo przydomków, aby wykorzystać cały brzeg dookoła, ponieważ każdy z nas ma specjalne imię dla wszystkich pozostałych.
Bądź podekscytowany tym co i dla nich jest ekscytujące – tymi wszystkimi małymi rzeczami, o których myślisz, że nie masz na nie czasu. Pamiętam jak Tuck poprosił mnie o słone krakersy, aby „nakarmić” mrówki – dokładnie na frontowym ganku, nie gdzie indziej!! Nazwał je „duhs” i był tak rozemocjonowany patrząc jak dźwigają kawałek krakersa!! To była czysta przyjemność!
Poświęć czas, aby usiąść w piaskownicy i budować z nimi zamki. Kiedy tworzysz te zamki, tak naprawdę budujesz coś większego, coś ważniejszego, coś wiecznego!!
Już dawno zdecydowałam, że będę taką babcią, która siada na podłodze i bawi się ze swoimi wnukami. Bawię się domami dla lalek, samochodzikami zrobionymi z pudełek zapałek, a ostatnio nawet udawałam, że znajduję się w płonącym domu, a moje wnuki mnie ratują. (Kiedy już jestem uratowana, potrzebują chwili odpoczynku!!)
Zbierałam specjalne „dokumenty”, które moje dzieci zrobiły przez te lata. Zrobiłam kilka specjalnych ręcznie robionych albumów (ozdobionych metodą scrapbooking-u), w które powklejałam kartki, z którymi po prostu nie potrafię się rozstać. Aż do chwili, gdy znalazłam czas by zrobić taki album, przechowywałam wytwory ich pracy w pudełku. Dla każdego z nich miałam osobne pudełko. Jeżeli chodzi o album to najpierw robiłam zewnętrzne okładki, a kiedy wnętrze wypełniło się ich pracami, przenosiłam taki album do kartonu na strychu. Dla każdego dziecka miałam osobny karton. Oczywiście zanim taka praca trafiła do albumu, najpierw zazwyczaj wisiała na lodówce. Większość z moich dzieci już dorosła i dzisiaj te kartki są dla mnie czymś szczególnym. Chciałabym pewnego śnieżnego dnia usiąść, poprzeglądać te rzeczy, przypomnieć sobie i pokazać dzieciom, co kiedyś zrobiły, o czym być może już nie pamiętają.
Mieliśmy taki zwyczaj, że dzieci przepisywały wersety z Biblii, ćwicząc w ten sposób pisanie i często taką kartkę z wersetem wkładaliśmy w ramki i wieszaliśmy na ścianie. Jedna z nich zrobiona przez Nate wisiała tam przez lata, a tekst brzmiał „Radosne serce jest jak lekarstwo”.
Największym źródłem naszych rozrywek przez te lata, były te wszystkie słodkie rzeczy, jakie nasze dzieci, dorastając w naszym domu, zrobiły lub powiedziały. Teraz, kiedy nasze dorosłe dzieci same są już rodzicami robią to samo ze swoimi dziećmi, a my możemy usłyszeć zdania jakich się nauczyły, piosenki, ich cudowne komentarze itd.
Kiedy nasz najstarszy syn, Rickey miał około 3 lata, Rick pracował w biurze szeryfa. Zanim rankiem wyszedł do pracy siadaliśmy przy śniadaniu i w spokoju mogliśmy cieszyć się swoim towarzystwem. Jednak Rickey zaczął się budzić właśnie w tym czasie. Na początku odsyłaliśmy go z powrotem do łóżka, na kilka minut, ale Pan (Bóg) zaczął poruszać moje sumienie i wspomniałam o tym Rickowi. Tak więc następnego ranka, kiedy nasz synek zaczął jeszcze wpół śpiący, potykając się schodzić po schodach, Rick powiedział „Rickey, cieszymy się, że już wstałeś. Dobrze Ci się spało?”. Rickey z radością odpowiedział „Tak, dobrze spałem!”. Od tego czasu, każdego ranka, kiedy schodził i potykał się na schodach z podekscytowaniem wołał „Dobrze mi się spało!!!” Braliśmy go na kolana i pokazywaliśmy mu, że jesteśmy bardzo szczęśliwi widząc go. I wiecie co – to zadziałało!! Zmiana tego na czym się skupialiśmy wpłynęła na naszą postawę i radość jaką on nam okazywał była warta, aby zrezygnować z odrobiny „własnego” czasu.
Upewnij się, że chwalisz je przed innymi za charakter – nie wygląd, Pięknie odrobione lekcje czy talent. Dzieci potrzebują pochwał i odpowiadają na to. Bądź szczery, ale pamiętaj by szukać tego co pozytywne.
Nie bój się prosić. Jako rodzice często oczekujemy, że nasze dzieci będą zachowywać się jak mali dorośli i spodziewamy się, że wiedzą czego od nich oczekujemy, nawet wówczas, gdy tego nie mówimy. Niech twoje polecania będą jasne i proste.
Aby zbudować zaufanie w waszych relacjach, staraj się nie śmiać z nich i nie wprawiaj ich w zakłopotanie. Czasami, kiedy opowiadamy innym jakąś zabawną historię, nasze dzieci mogą myśleć, że wyśmiewamy się z nich, a nie dlatego, że coś było to bardzo „słodkie”, więc uważaj.

To tylko kilka prostych przykładów, które mogą pobudzić twoją kreatywność. W następnym poście kilka pomysłów jak to robić.

~Marilyn

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.2

2011-07-04T08:00:00.000+02:00

Dla naszych dzieci jesteśmy obrazem Boga, w całej naszej niedoskonałości. Związek jaki mamy ze sobą (ojciec-syn; matka-córka) jest porównywalny do relacji jaką mamy jako Boże dzieci. To byłoby straszne, gdybyś nie zdawał sobie sprawy, że nasze relacje są taką właśnie ilustracją, gdyż świadomość tego jest dla nas wyraźną wskazówką i daje nam zrozumienie jak mamy postępować. Bóg wie, że jesteśmy tylko ludźmi.

Właśnie o tym przez lata mówiłam rodzicom – aby nauczyli się rozkoszować swoimi dziećmi, ale nie wiedziałam jaką taka postawa ma moc, aż do czasu gdy w zeszłym roku mój syn podczas rozmowy dobitnie mi to wyjaśnił. Posłuchajcie, co Nate ma do powiedzenia na ten temat: Nate opowiada o wpływie jaki ma rozkoszowanie się dzieckiem na to dziecko

(Ten krótki fragment jest jednym z wielu, które znajdują się w serii DVD Homeschooling – Edukacja dla wieczności Są to trzy godziny wykładów prowadzonych przez Ricka, Marilyn i szóstkę ich dorosłych dzieci, a dotyczą tego, co robiliśmy wychowując dzieci i co one same chciałyby z tego przekazać swoim dzieciom) .

Robiliśmy to wszystko nie do końca świadomie, nie zdając sobie nawet sprawy, że jest to ważna zasada z Bożego Słowa i nie wiedząc, jak bardzo trwały wpływ ma na nasze dzieci. Gdy w końcu to zrozumiałam, zaczęłam studiować Biblię pod kątem tego, jak bardzo Bóg raduje się nami. Naprawdę jest to fascynujące!!!

cdn.

~Marylin

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.1

2011-06-27T08:00:00.047+02:00

W edukacji domowej chodzi przede wszystkim o relacje. Chodzi także o matematykę, umiejętność czytania, tworzenia wykresów zdań i o geografię, ale każda z tych rzeczy nic nie znaczy w Bożych oczach, jeśli nie wychowamy naszych dzieci na osoby, które potrafią stawić czoło wielkim wyzwaniom dla Pana (Jezusa). Jeśli czasami dla Ciebie edukacja domowa i rodzicielstwo jest ciężką harówką, to możesz sprawić, że Twoje dzieci będą odczuwało to w ten sam sposób. To wielka pokusa, abyśmy skupiali się na takich rzeczach, jak odmiana przez przypadki, rozróżniania orzeczeń, czy też dzielenie pisemne, że zapomnimy, aby rozkoszować się naszymi dziećmi i cieszyć się, że wspólnie spędzonego czasu.

Przez 35 lat bycia rodzicami i 30 lat prowadzenia edukacji domowej odkryliśmy, że jest to prawdziwy klucz, aby wpoić wartości, które serca naszych dzieci skierują na Boże sprawy. Podstawową sprawą, by przygotować nasze dzieci do wielkich rzeczy jest skupienie się na budowaniu relacji z każdym dzieckiem indywidualnie. Kiedy twoje relacje z dziećmi są dobre, one we właściwy sposób odpowiedzą na twoje próby uczynienia nauki czymś przyjemnym.

Nauczy się postrzegać życie z punktu widzenia dzieci
Mam 14 dzieci i każde z nich jest inne. Jestem pewna, że u Ciebie jest tak samo. Potrzeba czasu, aby naprawdę poznać swoje dzieci jako jednostki. Zawsze lubię „wejść w buty” drugiej osoby. Takie podejście pomaga wychowywać dzieci. Przypomnij sobie, jak to jest być dzieckiem, i jakie uczucia wywoływał w Tobie pewien charakterystyczny ton głosu, albo co czułeś, gdy ktoś na ciebie krzyczał (do dzisiaj, gdy słyszę rodziców wrzeszczących na swoje dzieci, kulę się w sobie).

Doskonale pamiętam, jak mój syn Tim był małym chłopcem. Był on bardzo nieśmiały, ale często, gdy czuł się zakłopotany zachowywał się tak, że wydawało się, że jest zagniewany. Pewnego razu Rick chciał mu już dać klapsa za okazywanie złości. Odwołałam go na bok i wytłumaczyłam swoją teorię odnośnie zachowania Tima. Zaczął go obserwować i dzięki temu mogliśmy odkryć jak to działa. Tim nie był rozłoszczony, starał się tylko zachować twarz. Nie wolno nam było zranić jego ducha fałszywie interpretując jego reakcje jako złość, lecz powinniśmy pokierować nim tak, aby zaczął to robić w bardziej akceptowalny sposób.

Mogę powiedzieć tyle, że potrzeba czasu, mądrości i umiejętności, aby nauczyć się jak właściwie postępować z sercem naszych dzieci (Więcej można przeczytać: Parenting From the Heart ( Rodzicielstwo prosto z serca)
Dobrą zasadą jest, aby zawsze traktować nasze dzieci z szacunkiem. Zawsze korygujemy nasze dzieci w trzech kwestiach: nieposłuszeństwo, brak szacunku i nieodpowiedzialność. Jeśli naszym celem jest nauczyć nasze dzieci szacunku, musimy traktować je z szacunkiem. Zawsze myślę tak: „Czy potraktowałabym jakiegoś dorosłego w ten sposób w jaki właśnie potraktowałam swoje dziecko?” W pewnym sensie, traktowanie naszego dziecka z szacunkiem jest nawet ważniejsze, ponieważ wówczas uczy się ufać nam całym swoim sercem. Nie chodzi o to, abyśmy byli doskonali. Oczywiście nie potrafimy tego, i oczywiście będziemy popełniać wiele błędów, ale nasze dzieci są zawsze gotowe i chętne, aby nam wybaczyć, gdy czują, że naprawdę żałujemy i chcemy przede wszystkim ich dobra. Jest to pozytywne, gdy nasze dzieci widzą jak upadami i przyznajemy się do tego. Jesteśmy dla nich wzorcem, z którego będą korzystać wiele razy w swoim życiu. Więc nie obawiaj się pokazywać im tego. Dzieci są mistrzami w odczytywaniu intencji naszego serca, zwłaszcza wtedy, gdy mają naście lat i odkrywają, że mama i tata wcale nie są doskonali.
Kiedy korygujesz swoje dzieci, upewnij się, że robisz to dla ich dobra, a nie dlatego, że jesteś wściekła.
Pokaż im, w jaki sposób łamią Słowo Boże. Zawsze kieruj je do Biblii. Mamy trochę materiałów, które mogą być przydatne. Nazwaliśmy je Identyfikowanie i postępowanie z niewłaściwym zachowaniem (Identifying and Dealing with Offenses) Jest to lista wersetów z Pisma Świętego, którymi posługiwałam się, aby pokazać moim dzieciom w jaki sposób ich niewłaściwe zachowanie złamało przykazania Boże, a także, aby pokazać im co powinny robić, by zachować się w Boży sposób.
Zawsze uczyliśmy nasze dzieci, że musimy je korygować, bo jesteśmy posłuszni Bogu. Czytaliśmy im werset: Hebrajczyków 12:11 „Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości”.
Ucz swoje dzieci, aby używały Biblii jako przewodnika swojego życia. Biblia ma odpowiedź na każdy problem przed jakim staną, więc muszą zdobyć umiejętność stosowania Bożego Słowa w codziennych sytuacjach. Na przykład list do Efezjan 4:29 mówi: „Niech żadne nieprzyzwoite słowo nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które może budować, gdy zajdzie potrzeba, aby przyniosło błogosławieństwo, tym, którzy go słuchają”. Innymi słowy: „Jeśli z kim rozmawiasz mów tylko to, co jest DOBRE i POMOCNE, CO PRZYNIESIE MU BŁOGOSŁAWIEŃSTWO” Werset ten daje praktyczne wskazówki, abyśmy nauczyli nasze dzieci jak mają oceniać swoje słowa. Czy to co powiedziałeś było DOBRE? Czy było POMOCNE? Czy PRZYNIOSŁO BŁOGOSŁAWIEŃSTWO? Jeśli nie to nie mów tego.

Ciąg dalszy w przyszłym tygodniu

~Marilyn

Katherine Loop

2011-06-23T21:57:00.000+02:00

Przedstawiam dzisiaj kolejną absolwentkę edukacji domowej Katherine Loop, założycielkę organizacji Christian Perspective. Poprzez swoją służbę Katherine zachęca niezliczone rodziny do podjęcia trudu edukacji domowej. Poniżej można znaleźć jej własną historię. Katherine pozwala nam spojrzeć na bardzo normalne zmagania osoby, która dzisiaj jest już dorosła, ale swoją edukację widzi jeszcze z perspektywy dziecka, którym była nie tak dawno. Przyjemnego czytania.

Kiedy w 1991 roku moi rodzice rozpoczęli mnie kształcić w domu, nie mieli zielonego pojęcia dokąd ich ta podróż zaprowadzi. Tak naprawdę zaczęliśmy od „okresu próbnego” – mój tata dał nam trzy miesiące na wykazanie, że ten szalony pomysł zadziała. Jeśli by nie zadziałał, wówczas planował wysłać mnie do chrześcijańskiej szkoły.

Tak właśnie wyglądał początek tego przedsięwzięcia zwanego edukacją domową. Pan Bóg niezwykle błogosławił nam przez te trzy miesiące. W końcu doszliśmy do takiego miejsca, gdzie najpierw moja mama a potem tata, przestali brać pod uwagę inne sposoby edukowania mnie i mojego brata.

Rozpoczęliśmy edukację domową bardzo mocno związani z podręcznikami, szkolnym planem lekcji, na wiele sposobów naśladując tradycyjną szkołę, tyle że odbywało się to w domu. Wcześniej chodziłam do publicznego przedszkola i miałam własny zbiór wyobrażeń jak powinna wyglądać szkoła. Patrząc wstecz, widzę jak bardzo presja „by odnieść sukces” i by dobrze to wyglądało w oczach innych wpływało na sposób naszego kształcenia.

Kiedy miałam 11 lat, Pan (Jezus) dotknął serca mojej mamy w nowy, świeży sposób i wszystko drastycznie się zmieniło. Zdała sobie wówczas sprawę, że chociaż myślała iż kształci nas dla Pana, tak naprawdę dążyła do innych celów, takich jak sukces akademicki, a także do tego byśmy się odpowiednio zachowywali i mówili to co „właściwe”, „bo co inni powiedzą”. Kiedy zaczęła się bardziej i bardziej rozkoszować niezasłużoną miłością Chrystusa, punkt ciężkości naszego kształcenia przesunął się w inną stronę. Nadał poznawaliśmy podstawy nauki akademickiej, ale skupialiśmy się coraz bardziej na tym, by w tym czego się uczymy zobaczyć i uwielbić Chrystusa. (Rodzice pamiętajcie, że waszym sercem i postawami przesiąkają Wasze dzieci! Kiedy zmieniły się priorytety mojej mamy, odczuliśmy niewyobrażalną zmianę).

Nasze kształcenie każdego roku było inne, często było mieszaniną wielu metod. Mama nigdy nie identyfikowała się z jakimś „stylem” czy „metodą”, raczej skupiała się na słuchaniu Pana i szukało tego, co w przypadku każdego z nas by działało (sprawdzała też, co nie działa). Mojemu bratu pozwalała przy odrabianiu lekcji wiercić się czy wchodzić pod stół, a kiedy musiał uwolnić swoją chłopięcą energię, kazała mu biegać tam i z powrotem, na dosyć długim dystansie. W tamtym czasie nie mogłam zrozumieć, dlaczego mojemu bratu pozwalano się wiercić – i dlaczego moja mama nie wymaga od niego tego samego, czego wymaga ode mnie. Teraz to rozumiem – i jestem wdzięczna, że do każdego z nas podchodziła indywidualnie, szukając Bożej odpowiedzi, jak ma z nami postępować.

W programach, które mieliśmy realizować w danym roku często następowały jakieś zmiany, co sprawiało, że uczenie się było ciekawsze. Czasami zamiany oznaczały naukę latem – albo naukę w samochodzie. Dzięki temu dostaliśmy wiele bezcennych lekcji, których nigdy nie nauczylibyśmy się z podręczników. Odkryliśmy, że te ruchy, nawet wtedy gdy były po prostu „przerwami” w nauce, tak naprawdę były Bożym planem naszej nauki. Kiedy wspominam te „przerwy” to widzę, że każda z nich była cenną „lekcją” wybraną przez Boga. Jego plany są dużo lepsze niż nasze własne!

Nasza edukacja domowa nie zawsze przypominała żeglowanie po spokojnym morzu. Były także trudne dni – dni, kiedy postanowiła płakać przez trzy godziny zamiast przeczytać jakiś rozdział lub poćwiczyć ortografię. Były okresy buntu, kiedy poddawałam moją mamę próbie lub przekonywałam ją, że ona chce wysłać mnie do szkoły. Pewnego razu powiedziałam mojej mamie, że nie chcę mieć nic wspólnego z Panem (Jezusem). Były takie dni, że wzajemne relacje w naszej rodzinie nie były – uff… idealne. Były takie lata, kiedy mój tata jeszcze nie był człowiekiem nawróconym i nie znał Jezusa, więc popychał nas w innym kierunku niż mama. Ale Pan wiernie przeprowadził nas przez to wszystko. Jestem bardzo wdzięczna mojej mamie, że zdecydowała się podążać za Jezusem i być mu posłuszna, nawet wówczas, gdy nie było to przeze mnie akceptowane. Potrzebowałam jej, aby zmusiła mnie do ćwiczenia ortografii lub przeczytania rozdziału, a wszystko po to abym nauczyła się posłuszeństwa wobec autorytetów. Były to trudne dni, ale stawką było coś więcej niż lekcje ortografii. Moja mama i ja jesteśmy sobie bardzo bliskie, mamy wspaniałe relacje, których nigdy byśmy nie miały, gdyby ona nie była wierna Panu, pomimo tego, że ja robiłam ze swojej strony wszystko, aby było to dla niej trudne.

Kiedy ukończyłam naukę w 2003 roku, nie wiedziałam, co Pan ma dla mnie, co mam robić dalej.

Sprawdziłam kilka możliwości przyglądając się, jak Pan zamyka niektóre drzwi i otwiera inne. Przez kilka lat udzielałam lekcji fortepianu, aż do momentu rozpoczęcia działalności „Christian Perspective”, internetowej służby dla rodzin uczących swoje dzieci w domu. Do tej pory napisałam dwie książki o nauczaniu matematyki z biblijnego punktu widzenia, oraz kilka o celebrowaniu świąt. W tej chwili mieszkam razem z moimi rodzicami i bratem, a poza domem pracuję dla mojej firmy, HEAV. Pisuję też do www.christianperspective.net

Wdzięczność

Wspominam lata edukacji domowej z wdzięcznością. Nie wszystko było doskonałe – ale Pan działał poprzez naszą niedoskonałość, by nas ukształtować. Jestem pewna, że jeśli Pan pobłogosławi mnie rodziną i da mi możliwość uczenia dzieci w domu, pewne rzeczy zrobię inaczej – przede wszystkim – my każdego roku działaliśmy inaczej, niż w poprzednich latach. Mam nadzieję i modlę się o to, abym szukała Pana, Jego prowadzenia i łaski, ponieważ tylko On doskonale zna potrzeby każdego dziecka.

Jedną z tych rzeczy, którą otrzymałam dzięki edukacji domowej, i którą bardzo doceniam jest nauczenie się jak się uczyć, a nie tylko połknięcie tych czy innych informacji. Ponieważ moja mama nie znała się na wszystkim, więc często uczyła się razem z nami! A dzięki temu nabyliśmy umiejętności jak zdobywać informacje – a także jak biec do Pana i szukać Jego mądrości. Nigdy nie zapomnę tej chwili, gdy moja mama położyła swoją głowę na książce do Angielskiego i prosiła Pana, aby pomógł mi zrozumieć, ponieważ ona nie zna odpowiedzi. Kiedy otworzyłyśmy swoje oczy, zrozumiałam to, z czym miałam kłopot. Bóg wiernie uczył mnie tego, co powinnam wiedzieć. Widziałam jak to robił, raz za razem – nie zawsze natychmiast i w taki bezpośredni sposób, ale zawsze w jakiś.

Kiedy Pan wskazał mi, abym otworzyła firmę, której celem będzie zachęcanie rodziców uczących swoje dzieci w domu, oraz abym napisałam książkę, nie miałam pojęcia jak otwiera się firmę, tworzy stronę internetową, czy piszę książkę. Ale wiedziałam jak się tego dowiedzieć – i wiedziałam, że jeśli Bóg mnie do czegoś powołuje, to On pokaże mi jak mam to zrobić i pomoże mi. Bóg użył edukacji domowej, aby przygotować mnie do życia, poprzez to, że nauczył mnie jak mam się uczyć, a przede wszystkim, nauczył mnie, abym zawsze biegła do Niego - Źródła wszelkiej mądrości.

Dzięki edukacji domowej nauczyłam się również rozwijać tę jedną relację, z której wypływają wszystkie inne – moją relację z Panem – oraz relacje z członkami mojej rodziny. Ponieważ spędzaliśmy bardzo dużo czasu razem, nasze rodzina ma ogromną praktykę jak radzić sobie z różnicami i tarciami – zdobyłam w niej prawdziwe umiejętności społeczne. Ponieważ chodziliśmy z mamą na różne spotkania i mieliśmy czas, aby z nią rozmawiać o relacjach, jakie budowaliśmy z innymi ludźmi, uczyliśmy się jak odnosić się do innych ludzi (w każdym wieku) od naszej mamy, a nie od naszych rówieśników.

Najbardziej wdzięczna jestem za duchowy fundament, jaki rozwinął się we mnie przez lata edukacji domowej. Jestem bardzo wdzięczna mojej mamie, że nie tylko uczyła nas umiejętności akademickich czy społecznych, ale starała się abyśmy rozumieli Boże Słowo. Jestem wdzięczna za to, że mogłam przyglądać się jej zmaganiom, że widziałam ją prawdziwą, gdy stała przed Bogiem, że pokazywałam nam Jego wierność i włożyła nasze ręce w Jego rękę. To właśnie tę wieczną lekcję, nie fakty i daty, noszę w swoim sercu każdego dnia.

Jeśli miałabym powiedzieć rodzicom o jednej rzeczy, powiedziałabym, aby skupili się we wszystkim na Chrystusie – aby szukali Go, na wszystkich drogach swojego życia. On jest Tym, który doskonale zna Ciebie i potrzeby twoich dzieci – a poznanie Jego jest ponad wszystkim innym, i tylko to tak naprawdę się liczy.

„Szukajcie Pana i mocy jego, szukajcie zawsze oblicza jego! (psalm 105:4)

Pytanie: Co było najgorszą rzeczą w czasie, gdy uczyłaś się w domu? Jak to widzisz teraz?

Kiedy myślałam o odpowiedzi na to pytanie, to na początku nic mi nie przychodziło do głowy. Ale gdybyś mnie zapytała wtedy, gdy byłam dzieckiem, to moja odpowiedź prawdopodobnie zależałaby od mojego wieku i nastroju. W okresie buntu, jestem pewna, że powiedziałabym, że najgorszą rzeczą jest przebywanie przez cały dzień w domu z moją rodziną i słuchanie, gdy mówią mi, co powinnam robić…. Innym razem mogłaby być to „ortografia”.

Ogólnie mówiąc, myślę, że najbardziej zmagałam się z tym, że mój dzień nie był tak poukładany jak potrzebowałam. Nie zrozumcie mnie źle – moja mama była bardzo zorganizowaną osobą i nasze dni były zaplanowane (mój brat pewnie by powiedział, że były za bardzo zaplanowane). Ale czasami czułam się sfrustrowana tym, że nie ustalonych godzin, punktu w którym kończę daną lekcję, planu na wszystko.

Dzisiaj jestem zadowolona, że nie miałam tak ustrukturyzowanego czasu jak myślałam, że potrzebuję, ponieważ to nauczyło mnie brać odpowiedzialność za zaplanowanie sobie dnia, co stało się dla mnie nieocenione, gdy zaczęłam pracować na własny rachunek. Dzięki temu nauczyłam się także zarządzać czasem i być odrobinę bardziej elastyczną – życie nie zawsze układa się według planu.

Patrząc wstecz, mogę powiedzieć, że najgorszą rzeczą było to, że straciłam wiele czasu – te dni czy lata, w czasie których po prostu chciałam przetrwać godziny nauki, zamiast uczyć się całym sercem dla Pana. Te przedmioty, którym mogłam poświęcić trochę więcej uwagi, a nie zrobiłam tego, a teraz żałuję.

Koniec roku szkolnego

2011-06-20T10:27:00.000+02:00

Uf... już po wszystkich egzaminach. Było ich w sumie 10, ale porozdzielanych. Niektóre Aga zdała już wcześniej. W czerwcu zdawała pięć: chemia (4), j.polski (5), j.angielski (5), j.niemiecki (4) i matematyka (4). Było sympatycznie. Aga postanowiła się nie denerwować. Udało jej się. Była dużo spokojniejsza niż w czasie egzaminów zimowych. Bardzo się z tego cieszę.

Zmęczone jesteśmy jak nieszczęście, ale zadowolone, że wreszcie wakacje. Przez parę dni odpoczniemy, a potem zastanowię się jak to wszystko ugryźć w przyszłym roku.

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości – część 3

2011-06-20T08:00:00.000+02:00

Zachęta i kontakt

Kiedy napotykamy na jakieś kłopoty w rodzinie, naszą naturalną tendencją jest zamieść to pod dywan. Krótko mówiąc mamy nadzieję, że jest to coś przez co, ktoś przechodzi, ale co samo przejdzie. Ale zamiast uciekania przed problemami powinniśmy nauczyć się stawać z mini twarzą w twarz. Pamiętam jak w pierwszych latach naszego małżeństwa byłam sfrustrowana kwestiami związanymi z charakterem naszych dzieci, a także brakiem środków, których potrzebowałam by wykonać swoją pracę (takich jak brak półek na książki czy pojemników). Pewnego dnia Rick zachęcił mnie, abym spisywała wszystko, co danego dnia powodowało moją frustrację. Odkryłam, że nie było to 100 rzeczy, które działy się nie tak jak trzeba, ale raczej jakieś 2-3, które zdarzały się wciąż na okrągło, więc wydawało się, jakby było ich 100. Jeśli były to jakieś przedmioty fizyczne, których potrzebowałam (takie jak półki na książki), zapisywaliśmy je na liście priorytetów, aby zająć się tym wtedy gdy będziemy mieć czas lub środki na ich zakup. Poczułam się lepiej, tylko dlatego, że zostało to nazwane, a także widząc że Rick zajmie się tym, gdy tylko będzie mógł. W tamtym czasie usiedliśmy i znaleźliśmy rozwiązanie, związane z brakami w charakterach naszych dzieci, jakie wówczas zauważyliśmy.

Jedną z tych frustrujących spraw, które jak pamiętam wówczas zapisałam, był mój najstarszy syn, który wchodząc do domu, wrzeszczał do mnie z jednego końca domu na drugi, sprawiając, że pies zaczął szczekać, niemowlę płakać, a ja odczułam silną irytację. Kiedy spojrzeliśmy na ten problem separując go od innych, zdaliśmy sobie sprawę, że nasz syn nie chciał zrobić niczego złego, że to my nie nauczyliśmy go, aby zachowywał się inaczej. Użyliśmy wersetu z I listu do Koryntian 14:40 i sporządziliśmy tabelę, która miała krok po kroku pokazać mu właściwy sposób zachowania – wejdź do środka, po cichu rozejrzyj się za mamą, gdy ją znajdziesz poproś o to, o co chciałeś. Kiedy wyjaśniliśmy Rickowi czego od niego oczekujemy. bardzo chętnie zastosował się do tych wskazówek. Potem do naszej tabeli charakteru dodawaliśmy kolejne rzeczy, kiedy tylko dzieci potrzebowały konkretnego prowadzenia w jakiejś sprawie. Od tego czasu zmieniło się nasze spojrzenie. Zaczęliśmy się skupiać na tym, aby postrzegać problem bardziej jak prezentację (dzięki której możemy coś zauważyć i zmienić), niż coś co powoduje, że czujemy się pokonani.

Odkryłam, że bardzo pomocna jest próba postawienia się w miejscu dzieci i przypominanie sobie, jak to było, gdy sama byłam dzieckiem. Zamiast nieustannych prób przeciwdziałania, powinniśmy się zatrzymać i zastanowić się dlaczego czują to co czują, a następnie odpowiednio do tego zareagować. Rzeczy nie zawsze mają taką wartość jaką wydają się mieć. Zawsze starałam się, aby moje dzieci mogły wykorzystać moje wątpliwości odnośnie ich zachowania, i zachęcałam je, aby mi powiedziały jak się czuły i jak one same postrzegają daną sytuację. Mamy skłonność, by uważać, że każdy myśli tak jak my, ale nie ma nic bardziej błędnego. Wszyscy widzimy życie z własnej perspektywy i potrzeba czasu, abyśmy się nauczyli patrzeć na życie z punktu widzenia naszych dzieci. Powinniśmy dotykać ich serc przez współczucie i zrozumienie, a nie twardość i stanowczość. W danej sytuacji może tylko pomóc zadawanie pytań, a nie poczucie, że musisz wyrzuć z siebie wszystkie odpowiedzi, zanim rozważysz punkt widzenia swojego dziecka. Nie chodzi mi tutaj o usprawiedliwianie złego zachowania, czy złych postaw, ale uważam, że musimy najpierw zrozumieć zanim będziemy mogli skutecznie sobie poradzić z problemem. Serca naszych dzieci muszą być dotykane z troską. Kiedy to zrobimy, wówczas one będą zdolne by nam zaufać, że w ich najlepszym interesie zajmiemy się daną sprawą i podejdą do naszych instrukcji z zaufaniem.

Kiedy zajmujesz się konfliktami między rodzeństwem, zachęć każde z dzieci do rozmowy z tobą i ze sobą nawzajem, wówczas będziesz mógł spojrzeć na sprawę z punktu widzenia każdego dziecka zaangażowanego w ten konflikt, zanim pomożesz im wypracować rozwiązanie (Więcej na ten temat w późniejszym artykule).

Kiedy nasze dzieci dorastały, pytały dlaczego uznajemy takie a nie inne wartości, a my zamiast czuć się zagrożeni ich pytaniami nauczyliśmy się pozwalać im swobodnie zadawać takie pytania i wykorzystywaliśmy tę okazję, aby wyjaśnić dlaczego te akurat wartości są dla nas ważne. Czasami, gdy młodsze dzieci były już w łóżkach, zauważałam któreś ze starszych kręcące się po pokoju dziennym. Dla mnie był to znak, że prawdopodobnie nad czymś rozmyśla, o czym chciałby ze mną porozmawiać. Najlepsze rozmowy jakie miałam z moimi starszymi dziećmi odbywały się w nocy, kiedy wszyscy inni już spali, a nasz dom w końcu robił się cichy. Podwaliny jakie założysz, kiedy twoje dzieci są małe a ty próbujesz postawić się w ich miejscu, aby zobaczyć życie z ich punktu widzenia, sprawi, że kiedy staną się starsze, ciągle będą chciały do ciebie przychodzić. Będą wiedziały, że mogą zaufać twojemu sercu, że troszczysz się o nie bardziej, niż one troszczą się same o siebie.

Niech twoim celem będzie stanie się takim rodzicem, z którym dzieci chcą spędzać czas. Trzymaj się tej wizji, zanim przyjdzie trudny dzień, kiedy poczujesz, że drobiazgi życia przytłaczają cię. Robisz to, co robisz, aby służyć swojemu Zbawicielowi, który umarł, abyś ty mógł żyć! Twoje dzieci to Jego stworzenia, a On dał tobie ten przywilej, byś je wychował dla Niego! Jakiż to wielki zaszczyt!

~Marilyn

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości– część 2

2011-06-15T08:00:00.000+02:00

Doceniajcie swoją wzajemną odmienność

Inną sprawą, która pobudza bliskie relacje w rodzinie, jest nauczenie twoich dzieci, aby doceniały odmienność drugiej osoby. W rodzinie powinien być rozwijany duch współpracy, a nie duch rywalizacji. Bóg w unikalny sposób ukształtował każdego członka twojej rodziny, jako szczególną część swojego stworzenia. Nie mamy być jednakowi, ani nie mamy robić tych samych rzeczy w tym samym czasie i w ten sam sposób. Zwracaj uwagę na silne strony każdego i mów swoim dzieciom o tym, jak Bóg stworzył każdego z nich, aby osiągnąć cele, które tylko one mogą wypełnić. Bóg z wielką skrupulatnością zadbał o każdy szczegół osobowości, talentów, pragnień itd., które w unikalny sposób sprawiły, że twoje dzieci są tymi osobami, którymi są, a Bóg nie popełnia błędów. Nawet w edukacji domowej, odkryjesz, że jedno dziecko uczy się pewnych przedmiotów łatwiej, a z innymi się zmaga To jest normalne!

Powinieneś uczyć swoje dzieci, że w jednej rodzinie, Bóg stworzył nas tak, że się różnimy. W ciągu tych lat, kiedy dzieci dorastały, nigdy nie pozwoliłam, aby starsze dzieciaki, w momencie, gdy młodsze rodzeństwo zmaga się ze swoją pracą, mówiły „Ale to jest proste!”. Przypominałam im wówczas, że to nie było aż takie proste i dla nich, kiedy były młodsze, a nawet jeśli był to przedmiot, w którym były najlepsze, to istniały takie z którymi się zmagały. Nie jest niczym dobrym, gdy starszy sprawiają, że młodszy brat czy siostra czuje się „jak głupek”. Kiedy nauczymy się doceniać każdą osobę, będziemy potrafili lepiej pomagać sobie nawzajem. Bóg dał każdego z nas, aby mógł to robić. Kiedy odkryłam jak uczyć rozwijając pasje każdego dziecka, pozostałe mogły przyjść, by zobaczyć, że każde z nich ma specjalną dziedzinę zainteresowań, mogły też poznać, że Bóg wyposażył ich w naturalne talenty i osobowość, by zainteresowania te mogły być realizowane.

Naszym celem powinno być kształtowanie w dzieciach „zespołowego ducha”. Kiedy jedno z dzieci rozwija swoje pasje, oddając się konkretnemu zajęciu, wówczas wszyscy pozostali mogą dokładać się do tego, w taki sposób, w jaki Bóg ich obdarował, a wszystko po to, aby pomagać sobie nawzajem w osiągnięciu celów. Ducha zespołu, a raczej spoistości rodziny, uczymy się, gdy jako rodzina postanawiamy służyć innym. Nie ma znaczenia, czy bierzesz za rękę swoje maleństwo i pokazujesz mu jak usłużyć starszej osobie, lub matce, która właśnie urodziła dziecko, albo, gdy przyłączasz się do przedsięwzięcia, które chcą wykonać starsze dzieci - bliskość wewnątrz rodziny będzie naturalnym produktem dodatkowym. Nawet kiedy moje dzieci dorosły i założyły własne rodziny, nadal są swoimi najlepszymi przyjaciółmi. Kiedy, któreś z nich angażuje się w jakiś projekt, taki jak budowanie czy remont starego domu, lub prowadzi kampanię wyborczą, czy przygotowuje posiłki dla rodziny będąc w stresującej sytuacji, albo opiekuje się dziećmi, by dać im chwilę wytchnienia, wszyscy inni wnoszą swój wkład by jakoś pomóc. Ich wzajemna lojalność jest bardzo silna, i mają skłonność, aby szukać sposobu, by w razie potrzeby nawzajem sobie pomagać.

Spędzajcie razem czas

W społeczeństwie jest taka tendencja, aby każdy brał udział w jakiś aktywnościach razem z osobami w swoim wieku i chociaż rodzina mieszka razem w tym samym domu, sfery towarzyskie każdego członka rodziny są zupełnie oddzielne. Pamiętam to z czasów, gdy byłam dzieckiem. Mieszkałam w tym samym domu, co moja starsza o osiem lat siostra, ale każda z nas chodziła innymi drogami.

Pewnego dnia zapytałam moje dzieci, dlaczego cieszą się, że uczą się w domu. Bardzo podoba mi się to co powiedział mój syn Matt: „Dzięki temu mogłem naprawdę poznać moją rodzinę, a nie tylko spotykać się z nimi wieczorem”. Aby zbudować bliskie relacje, musimy być razem! Jeśli jesteś tylko mamą-taksówkarzem, który nieustannie zawozi kogoś tam i z powrotem, to fakt ten niszczy radość z towarzystwa drugiej osoby. Nauczyłam się, aby mówić „nie” wielu dobrym rzeczom, zarówno dla mnie jak i dla moich dzieci. Możliwości różnych dobrych działań, w które można się zaangażować są niezliczone! Zwłaszcza kiedy twoje dzieci są małe, musisz przeciwstawić się presji, aby angażować je we wszystkie działania czy okazje, jakie tylko się pojawią. Twoim celem nie jest wychowanie obrotnych dzieci, ale przygotowane duchowo sługi Boga, które opatrzność umieściła w naszej rodzinie po pierwsze po to, aby były błogosławieństwem dla siebie nawzajem, a po drugie po to, aby mogły wyjść na zewnątrz, by błogosławić tych, którzy są wokół nas. My, jako rodzice, powinniśmy być przy naszych dzieciach i uczyć je wrażliwości po pierwsze na potrzeby swojego rodzeństwa, a następnie potrzeby innych, z którymi zetknęli się w swoim życiu. Jest to styl życia. Chciałabym cię przestrzec, abyś pamiętał, że nie będziesz ze swoimi dziećmi zawsze. Przez jakiś czas wydaje się, że tak będzie, ale wierz mi, że przyjdzie taki dzień, i to szybciej niż sobie tego życzysz, że twoje dzieci urosną i nie będziesz już miał możliwości kształcenia ich. Nigdy nie żałowałam, że spędzałam „zbyt wiele czasu” z moimi dziećmi. Ten dzień przyszedł tak szybko. Kiedy dzisiejszy dzień się kończy, nigdy już nie wróci. Jeśli jesteśmy zbyt zajęci, by mieć czas dla siebie nawzajem, to jesteśmy zbyt zajęci.

Ciąg dalszy za tydzień.

~Marilyn

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości– część 1

2011-06-10T08:00:00.004+02:00

Publikacja Marylin Boyer - mamy 14 dziecki, z których każde było edukowane w domu.

Stawianie solidnych fundamentów

Jedną z najważniejszych rzeczy, jaką moja rodzina zyskała dzięki edukacji domowej są zbudowane przez te lata trwałe relacje. Moje dzieci są swoimi najlepszymi przyjaciółmi! Przez najbliższy miesiąc będę się dzielić z Wami niektórymi czynnikami, które pomagają rozwijać tego rodzaju relacje.

W pierwszych latach życia: załóż solidny fundament.

Możesz zastanawiać się, co ma wspólnego ten pierwszy punkt z Budowaniem w rodzinie relacji opartych na miłości! Ale zauważ, że zatytułowałam tę część „Stawianie solidnych fundamentów” – ponieważ musimy budować na jakiejś podstawie, muszą zostać ustanowione pewne fundamentalne zasady i pojęcia, które pomogą w rozwoju bożych relacji. Twoje dzieci muszą wiedzieć, że je kochasz i że kocha je Bóg, muszą poznać Twoją dyscyplinę i Bożą dyscyplinę, Boże Słowo powinno być obecne w Twoim domu – w tym celu, aby Twoje dzieci wiedziały w jaki sposób mają kochać innych. Tak więc niech to, co ma być pierwsze będzie pierwsze.

Biblia mówi, że dzieci są błogosławieństwem od Pana. Przez lata, za każdym razem, kiedy dowiadywaliśmy się, że w naszej rodzinie ma pojawić się kolejne niemowlę, mówiliśmy naszym dzieciom, że Bóg daje im nowego braciszka lub siostrzyczkę i jest on/ona specjalnym darem dla naszej rodziny od Pana Boga. Kiedy dziecko już się narodziło, zawsze próbowałam, aby czas karmienia niemowlęcia, był specjalną porą, kiedy czytam moim maluchom, które przyszły na świat przed nim. Dzięki temu moje brzdące zamiast odczuwać urazę do mamy, która spędza czas z niemowlęciem, pory karmienia oczekiwały z niecierpliwością. A ja angażowałam je by podały mi pieluchę, wybrały kocyk czy coś innego potrzebnego ich nowemu niemowlakowi. Cieniutkim głosem udawałam niemowlę, które mówiło swojemu dużemu bratu lub siostrze, jak bardzo jest szczęśliwe, że oni są jego duży bratem / siostrą i jak bardzo ich kocha. One oczywiście odpowiadały mi i wyrażały słowami swoją miłość do nowo narodzonego dziecka, co wpływało na ich pozytywną postawę do niego, zamiast budowania urazy, że mama jest tak często zajęta kimś innym, a nie nimi.

Ucz swoje dzieci, że Bóg jest wszechobecny. Innymi słowy, On widzi wszystko i jest z nami przez cały czas! Nauczyliśmy nasze dzieci takie wersetu: „Tyś Bóg, który mnie widzi” (I Mojż. 16:13). Powiedzieliśmy im, że Bóg patrzy na nie przez cały czas i jest z nimi przez cały czas. Takie nauczanie nie tylko buduje zdrową bojaźń przed Bogiem („Bojaźń Pana jest początkiem mądrości”), ale daje im także poczucie komfortu, gdyż wiedzą, że Bóg jest zawsze przy nich, także po to aby im pomóc.

Ustal biblijne wskazówki dotyczące zachowania w waszej rodzinie. Biblia jest niezmienna, jest światłem dla ich ścieżek. Naucz się jak używać Biblii, by zmieniać złe zachowanie i skupić się na ukształtowaniu bożego charakteru. Naszym obowiązkiem wobec Boga i innych jest nauczenie się kontrolowania swojego egoizmu i szukania, w jaki sposób możemy zaspokoić potrzeby innych. To nie przychodzi w sposób naturalny, więc musimy w zamierzony sposób wyćwiczyć w tym nasze dzieci. I tak na przykład, aby wprowadzić wytyczne odnośnie właściwego zachowania się przygotowywaliśmy Tabele konsekwencji. Chcieliśmy, aby nasze dzieci zrozumiały, że mają wybór, ale z wyborami są związane konsekwencje. Rodzice powinni tak prowadzić swoje dzieci, aby te nauczyły się podejmować mądre decyzje. Jedna z takich Tabel Konsekwencji, jaką używaliśmy, jest dostępna do kupienia. Nie obejmuje wszystkiego. Odzwierciedla tylko to, z czym w pewnym czasie zmagały się nasze dzieci i może posłużyć Ci, jako wzorzec, dzięki któremu ustawisz własne wytyczne dla Twojej rodziny. Pamiętam jak kiedyś Kelley przyszła do mnie i zapytała jakie są konsekwencje czegoś tam. Powiedziałam jej, a ona odparła „Aha, w takim razie myślę, że tego nie zrobię”. Nauczyła się podejmować mądre decyzje .

W kształceniu swoich dzieci naucz się skutecznie posługiwać Biblią,. Staramy się, aby umysły naszych dzieci, były przesiąknięte Bożym Słowem. Jest wiele sposobów, aby to robić, a jednym z najbardziej efektywnych są nagrania Biblii, w których Rick czyta jej fragmenty dla naszych dzieci, wyjaśnia trudne słowa, podaje przykłady historii ilustrujących prawdy zawarte w Bożym Słowie. Puszczaliśmy te kastety, kiedy nasze dzieci kładły się na popołudniową drzemkę, lub kiedy szły spać wieczorem. Tak więc nasze dzieci zasypiały słuchając Bożego Słowa. Odkryliśmy, że służy to budowaniu w ich umysłach Bożego systemu wartości. Kiedy zapamiętywały fragmenty Biblii (chociaż nawet nie próbowały tego robić, działo się to samoistnie poprzez słuchanie), uczyły się zmieniać niektóre swoje bezbożne myśli na Boże myśli. Kiedy stawały się starsze, odkrywały w przeróżnych sytuacjach, że Boże Słowo, nigdy nie wraca puste, ale wraca z Bożą mądrością, właśnie wtedy, gdy najbardziej tego potrzebowali.

Więcej szczegółów za tydzień….

~Marilyn

Zjazd ICHE stanu Illenois

2011-06-09T23:09:00.001+02:00

Chciałam dla zachęty dla rodziców uczących dzieci w domu pokazać na Facebook'u urywki za zjazdu jednej z organizacji homeschoolerskich w stanie Illinois. Niestety, z niewiadomych dla mnie względów Facebook uznał ten link za obraźliwy. Ciekawe dla kogo?

A wracając do zjazdu (czy konwencji, jak oni to nazywają): tak wielkie zjazdy, z takimi materiałami jakie tam są, w Polsce są jeszcze na etapie naszych marzeń. Ale czasami marzenia się spełniają i jakoś tak mam przekonanie, że chociaż ja już pewnie nie będę brała w nich udziału (powoli moje dziecko wychodzi z wieku edukacji obowiązkowej), ale pewnie następne pokolenie edukatorów domowych będzie miało swoje "konwencje" w sali kongresowej lub innej tego rodzaju.

A teraz zobaczcie:

Ogród UW

2011-06-04T21:11:00.006+02:00

Poszliśmy sobie dzisiaj do biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, w celu pochodzenia sobie po jej ogrodzie. Ogród jest przepiękny, część mieści się na dachu biblioteki skąd rozpościera się niesamowity widok na Wisłę.

Aga niechętnie z nami poszła, ale także jej bardzo się podobało. Zwłaszcza, że mogła robić zdjęcia, co bardzo lubi. W najbliższym czasie zrobimy co się da, aby mogła się rozwijać w tej dziedzinie. Chciałabym nawet, zapisać ją do jakiegoś klubu, czy na jakieś kółko, gdzie młodzież uczy się takich rzeczy.

A wracając do ogrodu - jeśli zabłądzicie kiedyś w Warszawie na Powiśle, albo nie będziecie wiedzieć co zrobić z czasem po wyjściu z Centrum Nauki "Kopernik", to zaraz po drugiej strony ulicy zobaczycie Bibliotekę i ten ogród (wejście od Dobrej), możecie tam wejść (a wejście jest bezpłatne) i odpocząć.

A żeby jeszcze bardziej zachęcić do odwiedzenia tego miejsca załączam fotki.

Spojrzenie dziecka edukowanego domowo po latach

2011-06-04T01:50:00.002+02:00

Wielu z nas, edukatorów domowych, boryka się z pytaniem, czy dobrze, że to robię? Jak długo jeszcze? Czy nie krzywdzę swojego dziecka? Czy mu czegoś nie zabieram? Czy nie będzie mnie kiedyś przeklinać? Nie za bardzo mamy komu zadać pytania: Co czułeś, kiedy uczyłeś się w domu? Czy dzisiaj, z perspektywy lat pochwalasz decyzję swoich rodziców? Doświadczenia naszego kraju w tej materii są zdecydowanie skromne, dlatego bardzo się cieszę, że znalazłam świadectwo Laury Boyer, dzisiaj już dorosłej młodej kobiety, która razem ze swoim licznym rodzeństwem była edukowana w domu. Oddaje głos Laurze.

Dorastając w rodzinie Boyer

Artykuł ten został napisany przez Laurę Boyer i opublikowany na stronie bloga The Boyers Blog, a także na stronie on Biblical perspective of home education w dziale „Ask the Grade” (Zapytaj absolwentów)

Laura i jej bratanica Melody

Kiedy w 1980 roku moi rodzice rozpoczęli edukowanie dzieci w domu nie znali nikogo, kto by to robił. Na pomysł Edukacji Domowej wpadła mama, po prostu uważała, że będzie jej tak wygodniej. Dojazdy tam i z powrotem do przedszkola, pięć razy w tygodniu, by dwóch starszych chłopców dowieść tam na ich zajęcia zgodne z planem, mając jeszcze trójkę młodszych chłopców i oczekując kolejnego dziecka, to było dla niej zbyt wiele.

Mój tata zgodził się, by spróbować przez jeden rok i jak mówi stare powiedzenie, reszta jest już tylko historią. To co zaczęło się jako działanie z rozsądku, przerodziło się w silne przekonanie, że nauczanie domowe jest tym, czego Bóg od nich oczekiwał.

W 1982 roku moi rodzice zostali wezwani do sądu na rozprawę z powodu „wagarów” swoich starszych dzieci. Pomimo, że ich działania były absolutnie legalne (i edukacja domowa dzisiaj funkcjonuje pod niemalże tym samym prawem co wtedy), sędzia nie chciał ich wysłuchać. Powiedział, że nie chce słyszeć niczego na temat religii i nakazał moim rodzicom, aby ponownie posłali dzieci do szkoły.

Aby dokończyć rok szkolny, pozwolono mojej mamie korzystać z klasy w przedszkolu działającym przy kościele. Tam uczyła chłopców, a w kolejnym roku uczyła ich znowu w domu. Dzieci wiedziały, że w czasie godzin szkolnych, nie wolno im wychodzić na dwór, a okna muszą być zasłonięte; jeśli usłyszały pukanie do drzwi, chowały się pod łóżkiem, wiedząc, że jeśli ktoś ich odkryje, zostaną zabrane z domu. W między czasie, moi rodzice razem z innymi lobbowali za nowym prawem, które uchwalono w 1984. Od teraz bez obaw, że znowu zostaną oskarżeni, mogli uczyć swoje dzieci w domu i czynią to do tej pory.

Przyszłam na świat sześć lat później, jako dziesiąte dziecko z czternaściorga, które tworzyły naszą rodzinę.

W naszym domu, edukacja to nie był po prostu inny sposób nauczania nas podstaw wiedzy akademickiej, raczej inny styl życia: zwany przez chrześcijan uczniostwem. Tak jak Jezus wybrał swoich 12 uczniów, aby mogli być z Nim i aby mogli uczyć się od Niego i z Jego przykładu, tak samo moi rodzice, chociaż niedoskonali, usiłowali naśladować model jaki pokazał Jezus, pilnie ucząc nas, jak mówi V księga Mojżeszowa 6:7 „Będziesz je wpajał w twoich synów i będziesz do nich mówił, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając”. Kiedy byłam jeszcze mała, nauczono mnie, że Biblia jest podstawą wszystkiego co robimy. W każdym miejscu naszego domu, znajdowały się biblijne wersety. (V Mojż. 6:9). Moja mama przygotowała fiszki (flashcards), gry, różne ręcznie wykonane kartki, wyszywanki, aby pomóc nam zapamiętać słowa z Biblii, a tata nagrał biblijne księgi na kasety magnetofonowe, abyśmy mogli słuchać ich wieczorami, kiedy idziemy spać.

Jestem bardzo wdzięczna, że przeszłam takie Biblijne szkolenie w tak młodym wieku. Od samego początku uczyłam się, co jest tak naprawdę ważne.

Oczywiście uczyliśmy się też przedmiotów szkolnych, ale zajmowały one dopiero drugie miejsce, po szkoleniu z Bożego Słowa.

Laura I jej siostra Grace, bawią się na lekcji historii

Pomimo tego, że mama w pewnym okresie miała dwunastkę dzieci w wieku szkolnym na raz, to miała czas dla każdego z nas.

Ale nie tylko to, nasze zajęcia szkolne trwały 3 godziny dziennie. Ponieważ jednak każde dziecko uczy się w inny sposób i żaden program nie pasuje do wszystkich, nasza mama sama przygotowywała program, biorąc po kawałku z różnych gotowych, tak aby przygotować program na miarę, dopasowując sposób edukowania, do indywidualnego stylu uczenia się każdego z nas. Na przykład mój brat Tucker, uwielbiał przedmioty przyrodnicze i przez jakiś czas, każdego dnia, mama przeprowadzała z nim różne eksperymenty przyrodnicze. Mój brat Rick był zafascynowany historią i polityką, tak więc otrzymywał dodatkowe zadania związane z czytaniem na różne tematy, albo miał za zadanie napisać do wydawcy naszej lokalnej gazety listy dotyczący aktualnych wydarzeń.

W naszym typowym dniu zawsze mieściło się to, co mój tata nazywał „nauką przez przypadek” – jak na przykład wtedy, gdy tata z chłopcami jechał samochodem i zobaczyli na drodze zabitego szopa. Wzięli go na dach samochodu i przywieźli do domu, ciesząc się improwizowaną lekcją anatomii, i kiedy już wszystkie główne organy zostały zidentyfikowane, rozpoczęli grę „A co to jest?.

Albo wtedy gdy nauczyłam się wszystkiego o ruchu i energii, przy pomocy kawałka sklejki przybitej gwoździami do górnej części schodów, drewnianej kuli do krykieta, drewnianego młotka do krykieta …. i okna….

Edukacja domowa sprawiała, że mieliśmy więcej czasu, aby służyć innym. Mój tata i moi bracia wielokrotnie pomagali budować domy dla Habitat for Humanity, a dziewczęta pomagały przygotowywać posiłki dla rodzin w potrzebie, opiekowałyśmy się dziećmi młodych mam, które właśnie urodziły kolejne dziecko, często też mieliśmy gości na obiad itd.

Jedną ze służb w jaką ja byłam zaangażowana było odwiedzanie razem z mamą starszych ludzi z kościoła. Wśród nich było też małżeństwo emerytowanych misjonarzy. Ich historie z pola misyjnego były wprost nieprawdopodobne! Uwielbiałam te wizyty, przygotowywałam dla nich prezenty, pisałam do nich listy, piekłam ciasta na ich urodziny… I chociaż naszym celem, było przynieść im błogosławieństwo, oni na wiele sposobów byli błogosławieństwem dla mnie. Nauczyli mnie, co to naprawdę znaczy mieć serce sługi. Dzięki nim zobaczyłam co to naprawdę znaczy być całkowicie oddanym Panu. Nadal regularnie koresponduję z tą panią (ona jeszcze żyje), pomimo tego, że wyprowadziła się z naszego stanu.

Zawsze wydaje mi się komiczne, gdy ludzie, którzy zastanawiają się nad edukacją domową swoich dzieci, obawiają się o socjalizację. W naszym domu mieliśmy znacznie lepsze możliwości socjalizacji, niż gdybyśmy chodzili do szkoły, spędzają cały nasz czas w towarzystwie rówieśników. Uczyliśmy się w jaki sposób współdziałać z ludźmi w każdym wieku, i czujemy się tak samo komfortowo gdy rozmawiamy z dorosłym, jak i gdy rozmawiamy z naszym rówieśnikiem.

Gdy byłam na poziomie szkoły średniej, podjęłam próbę ukończenia trzech klas w dwa lata, aby ukończyć szkołę rok wcześniej, w wieku 17 lat.

Zdecydowałam również, że nie pójdę na studia, głownie dlatego, że nie miałam ochoty zaciągać dług na tysiące dolarów, aby zdobyć wykształcenie, które nie jest mi do niczego potrzebne. To co naprawdę chcę robić w życiu nie wymaga stopni akademickich.

Rumunia, Marzec 2010

Z tego powodu, pracowałam jako opiekunka do dzieci, udzielałam korepetycji, byłam wolontariuszką dla różnych służb w naszym kościele i pojechałam na misję do Rumuni.

W tej chwili pracuję jako niania 3 dni w tygodniu, sprzątam domy w 2 inne dni, i współpracuję jako wolontariuszka ze służbą techniczną w kościele. Wiosną i latem trochę podróżuję wspierając biznes moich rodziców „The Learning Parent”. Napisali oni kilkanaście książek dotyczących rodzicielstwa, edukacji domowej, i przemawiają na konferencjach w całych Stanach Zjednoczonych, a także w niektórych innych krajach.

Kocham moją pracę, zwłaszcza bycie nianią. Niektórym to co robię może wydawać się prozaiczne i nieważne, ale ja ten fakt, że mogę pomóc wychować te drogocenne dzieci, tak aby Kochały Pana Boga z całego serca, duszy i myśli” postrzegam to jako niezwykły przywilej.

Rodzina

Życie w rodzinie w której jest czternaścioro dzieci, rzadko kiedy jest nudne. Mogąc spędzać ze sobą dużo czasu, byliśmy (i jesteśmy) rodziną bardzo blisko ze sobą związaną. Nawet teraz, nikt nie jest w stanie tak mnie rozśmieszyć jak moi bracia. Nikt nie potrafi śmiać się z moich dylematów, a następnie dawać mi takich rad jak moje siostry. Nikt nie potrafi tak słuchać, jak moja mama. Nikt nie potrafi wprawić mnie w zakłopotanie tak jak mój tata. Jestem niezwykle wdzięczna za czas jaki mogliśmy razem spędzić, naprawdę poznając siebie nawzajem, pielęgnując te tak bliskie relacje, które przetrwają całe nasze życie.

Jednym z momentów, który pokazywał jacy jesteśmy, był czas, gdy u mojego brata Josha zdiagnozowano białaczkę we wrześniu 1996 roku.

Josh, ze swoją siostrą Kelley, krótko przed swoim odejściem w 1997

Cierpiał przez 7 miesięcy. Większość tego czasu spędzając w szpitalu, oddalonym od naszego domu o 2 godziny jazdy samochodem. To było bardzo trudne dla mamy i taty, ale chcieli spędzać z Joshem tak dużo czasu, jak to tylko możliwe, i kiedy tam jechali moja najstarsza siostra troszczyła się o młodsze dzieci, które zostały w domu. W marcu kolejnego roku Josh odszedł, aby być z Panem. To był bardzo trudny okres dla nas wszystkich, ale Pan posłużył się nim, aby przybliżyć nas do siebie nawzajem i zbliżyć do Niego. W ciągu kolejnych lat, dowiadywaliśmy się o ludziach, którzy byli bardzo dotknięci świadectwem Josha. Tak naprawdę, to Jego świadectwo, pokazało mi potrzebę zbawienia, dlatego też oddałam moje życie Chrystusowi, kilka tygodni po śmierci Josha. Czekam z niecierpliwością na dzień kiedy znowu z nim się spotkam i kiedy razem będziemy wielbić naszego Zbawcę!

Podsumowując, miałam tak wspaniałe doświadczenia zdobywania wykształcenia w domu, że nawet nie potrafię powiedzieć jak bardzo jestem wdzięczna moim rodzicom, za ich poświęceniem abym mogła mieć taki przywilej. Wiem, że będę zbierać tego plony przez resztę mojego życia.

Zamiast wysłać mnie z domu, aby jacyś obcy ludzie nieustannie bombardowali mnie swoją bezbożną wizją życia, kochający mnie rodzice, chociaż nie byli doskonali, nauczali mnie, pragnąc „prowadzić mnie drogą, którą mam iść” i ucząc mnie jak być sługą Chrystusa.

Rodzice, bez względu na poświęcenie jakie czynicie dzisiaj, nigdy nie będziecie żałować czasu i wysiłku jaki włożyliście by wychować swoje dzieci. One są jak strzały, które pewnego dnia będziecie mogli posłać, ku chwale Boga i by wypełniły się Jego plany, które przewyższają wszystko, co możecie sobie wyobrazić! Tak to wymaga wiele wysiłku i wiele poświęcenia, ale zapewniam Was, że warto.

~Laura Boyer

Matematyka - skończyłyśmy klasę I

2011-05-20T11:30:00.002+02:00

Właśnie tak, wczoraj skończyłyśmy klasę I z matematyki. Pozostały nam jeszcze tylko powtórki. No i pozostałe przedmioty, czyli angielski (jeszcze jeden dział), niemiecki (tak samo jak angielski), chemia (jeszcze tylko dwa zagadnienia) i polski. Z j.polskiego właściwie mamy już mówione treści z podręcznika, omówione i przeczytane wszystkie lektury (te obowiązkowe i te nie) ale jeszcze zostało nam trochę do zrobienia gramatyki, poza tym chcę, aby Aga jeszcze trochę poćwiczyła pisanie różnych form (zwłaszcza sprawozdania i recenzje), na razie odpuszczamy sobie rozprawkę. A w przyszłym roku jakoś inaczej muszę ustawić sobie j.polski.

Do egzaminów jeszcze trochę czasu. Zaczynamy 14 czerwca, tak więc myślę, że ze wszystkim zdążymy, pomimo tego, że Aga znowu jest chora - ma gorączkę, bardzo źle się czuje i leży w łóżku - i oczywiście w tym momencie przygotowania do egzaminów muszą zejść na dalszy plan..

Noc Muzeów w Warszawie

2011-05-15T21:13:00.001+02:00

Warszawa, podobnie jak wiele innych miast w Polsce z soboty na niedzielę otworzyła swoje muzea dla mieszkańców i turystów. Widać, że impreza potrzebna i wzbudzająca wiele pozytywnych emocji, bo na ulice wyległo tysiące ludzi. W sobotę o godzinie 20 w metrze tłok był taki, jakiego nie ma w nawet w godzinach szczytu. Bardzo dużo młodzieży (widać, że bieganie po muzeach stało się modne i aby utrzymać fason, trzeba wziąć w tym udział) ale też sporo ludzi w wieku nieco starszym i dużo starszym. My zdecydowaliśmy się, że darujemy sobie muzea. Gdy parę miesięcy temu wybrałam się do zamku królewskiego, to weszłam do środka bez żadnej kolejki, w noc muzeów kolejka była bardzo długa. Dlaczego więc w ogóle wyszliśmy z domu? Dlatego, że miasto przygotowało jeszcze inne atrakcje i jedną z nich chcieliśmy zobaczyć. Chodzi mi o fontannę na podzamczu. Od zeszłego tygodnia, co sobotę odbywa się tam spektakl pt. "Światło i dźwięk". Bardzo chciałam go zobaczyć, więc zmusiłam resztę rodziny do tego by poszli ze mną. Prawie wszyscy pasażerowie metra wysiedli na tej samej stacji co my, czyli Ratusz-Arsenał. A potem okazało się że w tłumie (o którym mogli by marzyć komuniści w czasie pochodów 1 maja ;) poszliśmy w kierunku zamku a następnie podzamcza. Tysiące ludzi. Nie przesadzam. Ale warto było, bo spektakl robił naprawdę wrażenie. Moim słabiutkim aparacikiem udało mi się zrobić parę zdjęć. Coś tam widać, ale naprawdę nie oddaje to wrażenia jakie zrobił na mnie ten spektakl.

Gorąco.. gorąco

2011-05-11T19:48:00.001+02:00

Oj tak robi się gorąco. Chodzi mi nie tylko o temperaturę powietrza, ale też o to, że coraz bliżej mamy egzaminy. Za miesiąc będziemy, albo jeszcze w trakcie, albo już po. Agusie systematycznie się uczy, ale widzę, że też jest już zmęczona.

Poza tym, że mamy na głowie egzaminy szukamy: 1) nowego domu dla siebie (może własnego) 2) szkoły, gdzieś w okolicy, która mogłaby się stać naszą szkołą (w Gorzowie jest nam bardzo dobrze tylko... trochę daleko). Jestem już po rozmowach w kilku szkołach. Dwie bierzemy pod uwagę. W obydwu złożyłam podanie. W obydwu było sympatycznie, chociaż w jednej z nich pani dyrektor ma fatalne doświadczenie z ED, a jednak chce spróbować. Druga szkoła nie ma w ogóle doświadczenia, ale dyrektor szkoły sam zapowiedział, że egzaminy będą tylko z podstawy programowej, a kolejność w jakiej sobie ją ułożę, to czy będę korzystać z jakiś programów cz podręczników, to już moja sprawa. Ta druga szkoła jednak przyjmie nas pod warunkiem, że zamieszkamy w jej rejonie. A ja nie wiem, czy dostanę kredyt, aby tam coś kupić i do końca maja pewnie się nie dowiem (niestety tego ustawodawca nie przewidział).

W każdym razie szukając szkoły i umawiając się na spotkania dotarłam też do Wilanowa. Oczywiście zabrałam ze sobą Agę, robiąc jej przerwę w nauce formalnej. Warto zwiedzić pałac w Wilanowie. Naprawdę warto.

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 4

2011-04-10T08:00:00.000+02:00

Przygotowanie do nowego roku szkolnego … bądź elastyczny!

Dzisiaj rozpoczynamy nowy rok szkolny. Zawsze czekamy z tym do zakończenia naszych corocznych podróży na plażę. Nigdy nie oczekuję zbyt wiele po pierwszym szkolnym dniu. Zdarza się tak, że masz nowego „ucznia”, przedszkolaka, lub kogoś kto nie może się doczekać, by robić szkolne zadania, ale inne dzieci, potrzebują okresu przejściowego między wakacjami a powrotem do szkoły.

Wczoraj pokazałam wszystkim dzieciom ich podręczniki na ten rok, w kilku przypadkach, niektórym z nich pozwoliłam wybrać między kilkoma różnymi dostępnymi książkami. Pewnego razu stwierdziłam, że podręcznik, o którym myślałam, że będzie dobry dla Kasey, okazał się nie tym, czego ona potrzebowała – i właśnie ta sytuacja spowodowała, że napisałam ten post na moim blogu, mając nadzieję, że będzie dla zachęcający jeśli czujesz się nieco sfrustrowana.

Jeśli odkryjesz, że wybrałaś podręcznik, który nie jest dobry, wyrzuć go, sprzedaj lub daj komuś innemu, albo nawet możesz go zachować, ponieważ dla twojego kolejnego dziecka może być odpowiedni! Każde dziecko jest inne. Spodziewaj się tego. To czego starsze dziecko nauczyło się bardzo szybko, może sprawiać trudności młodszemu. To nie oznacza, że poniosłaś porażkę. To jest normalne. Każde dziecko zostało w sposób unikalny stworzone przez Boga i jednych rzeczy będzie się uczyć z łatwością, a inne sprawią mu kłopot. Pewnego dnia odkryłam, że książka, która była odpowiednia dla moich 11 dzieci, absolutnie NIE DZIAŁA w przypadku dwunastego!!

Nie akcentuj też tego, w której klasie są twoje dzieci. Pozwalam każdemu z moich dzieci, aby czyniły postępy w KAŻDYM przedmiocie, w SWOIM WŁASNYM tempie. Nie obawiaj się, że zostaną z tyłu. Nie mów im, że są opóźnione. Jeśli pilnie z nimi pracujesz, wówczas są tam gdzie Bóg chce, aby były. Na przykład, jeśli w zeszłym roku nie radziły sobie z mnożeniem, nie wprowadzaj dzielenia w tym roku. Może jakiś inny tekst dla czwartoklasistów przedstawi zagadnienie mnożenia w inny sposób, tak że nauczą się tego w tym roku, powtarzając z matematyki klasę. Jeśli chcesz to zrobić, to zastanów się czy nie zmienić w podręczniku okładki, tak aby dzieci nie wiedziały „w jakiej klasie są”. Lepiej zobaczyć, że dziecko nabiera pewności siebie, niż uporczywie wtłaczać mu iż jest poniżej normy i zobaczyć jego frustrację, oraz poczucie, że jest niezdolny lub głupi. W tym roku, zamierzam tak postąpić z jednym z moich dzieci, odnośnie matematyki – zamierzam powtórzyć drugi semestr z poprzedniego roku, korzystając z innego podręcznika i dzięki temu zacznie on nowy rok z poczuciem „Potrafię to zrobić”, zamiast poczucia całkowitego zniechęcenia, pokonania i bycia „z tyłu”.

Z drugiej strony, możesz stwierdzić, że dziecko jest znacznie z przodu, w stosunku do tego gdzie powinno być. W takim przypadku, odrzuć swoje skrupuły związane z klasą „w której jest”, daj mu materiał z klasy wyższej i zachęć go, aby się tym zajął. Nie bój się tego, że wyprzedzi rówieśników. Dzieci uczą się wszystkiego po kolei. Może się później okazać, że w przedmiocie w którym jest teraz tak do przodu, później będzie pracować dużo wolniej. I to jest w porządku. Generalna zasada jest taka: Stawiaj przed nimi wyzwania, ale nie przytłaczaj ich.

Pamiętaj również, że niemalże każdy program sprawia wiele problemów. Zaplanuj, że wytniesz bez kompromisu taką problematyczną zawartość (pamiętaj, że w Polsce jesteś zobowiązany do realizacji podstawy programowej, a nie konkretnego programu. Jeśli dasz radę możesz ją realizować nawet bez podręczników. - przypis redakcji wyspaskarbow1). Odkryjesz, że twoje dziecko jest zachęcone by wykonać całą pracę, jeśli może zobaczyć jej koniec – inaczej jest gdy wydaje mu się, że nigdy nie skończy pracy, wówczas wykonuje ją bardzo wolno. Wyklucz również „pracę dla pracy”. Dzień za dniem, coraz lepiej będziesz odróżniać, taką absorbującą, ale nie przynoszącą efektów „pracę dla pracy” od zadań, które są korzystne dla każdego z twoich dzieci.

Mam nadzieję, że pomoże ci to lepiej wystartować. Dobrego roku szkolnego!

~Marilyn

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 3

2011-04-05T08:00:00.000+02:00

Pracuj według mądrych programów

Zracjonalizuj program wg. którego pracujesz ze swoim dzieckiem, naucz się używać podręczników – ale nie pozwól im, aby tobą władały. Może to jest dla ciebie coś nowego, ale fakt, że jakieś zadanie znajduje się w podręczniku nie oznacza, że twoje dziecko musi je wykonać – powinnaś ocenić, co najlepiej zaspokoi potrzeby każdego z twoich dzieci. Staram się nie wymagać zbyt wiele od moich młodszych dzieci i pozwalam im ustnie odpowiadać na pytania. Codziennie ćwiczą staranne pismo, ale niezbyt długo, ponieważ zmuszanie do pisania zbyt długich tekstów prowadzi do niechlujstwa, gdyż dzieci chcą to jak najszybciej skończyć, zamiast dążyć do dokładności. Czuj się wolna by wskazać te elementy programu, które nie przyniosą korzyści twojemu dziecku i wybrać te które tę korzyść przyniosą. Zazwyczaj formalna, akademicka nauka, zajmuje nam 2,5 do 3 godzin dziennie.

Rozwijaj nawyk cieszenia się zdobywaniem wiedzy. Zacznij zaopatrywać swój dom w śmieszne, fascynujące materiały do nauki. Wielokrotnie wiedzę zdobywa się jako produkt uboczny zwykłego życia. Jedną z najprzyjemniejszych dla mnie rzeczy jest obserwowanie narastającego zainteresowania czymś u któregoś z moich dzieci, co prowadzi mnie do odwiedzenia biblioteki lub zebrania materiałów, które pomogłyby mu rozwijać to zainteresowanie. Pozostałe dzieci w naszej rodzinie uczą się wówczas od tego zainteresowanego dziecka – tak więc nauka odbywa się jeśli zbudujesz dom pełen narzędzi do nauki i książek. Na przykład, jako małe dziecko Matt bardzo interesował się geografią. Daliśmy mu wówczas wielkie puzzle z mapą Stanów Zjednoczonych, tak więc jako ośmiolatek znał wszystkie stany i ich stolice, po prostu dlatego, że układał puzzle. Za każdym razem, kiedy do nich siadał, próbował mnie też zaangażować, by zrobić to szybciej. Udało nam się też znaleźć dla niego pościel z konturami wszystkich kontynentów, którą później używał by nauczyć swoje siostry nazw krajów i tego gdzie leżą! Przed pójściem spać, każdego wieczoru mówił: „Mamo, zapytaj mnie!”. Więc zanim otuliłam go kołdrą , prosiłam aby znalazł na niej jakiś kraj. Zdobytą wtedy wiedzą z geografii ma do dnia dzisiejszego! Tak wiele różnych źródeł wiedzy jest dostępnych – puzzle uczące anatomii, mapy, zegary, gry edukacyjne – wypełnij nimi swój dom! Są to fajne rzeczy, które twoje dzieci będą pamiętać, które zbudują ich dobre wspomnienia o tobie, ich dzieciństwie i przygodzie z edukacją domową.

~Marilyn

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 2

2011-03-31T08:00:00.001+02:00

4 typy uczniów – co kogo motywuje?

Czy kiedykolwiek byłeś sfrustrowany próbując nauczać jedno ze swoich dzieci? To jest normalne. Każde dziecko jest inne. Ucząc czternastkę moich dzieci, zauważyłam pewne rzeczy, które mogą ci pomóc w twoich zmaganiach. Odkryłam, że oprócz stylów uczenia się takich jak wzrokowy, słuchowy itd. istnieją również różnice w tym co poszczególne dzieci motywuje. Utworzyłam cztery podstawowe kategorie, które wydają się pasować do moich dzieci, chociaż każde z dzieci nadaje tym motywacją swój własny, charakterystyczny ślad.

1. Samodzielny

Takie dziecko samo ustala sobie cele i myśli o nich jako o wyzwaniu rzuconemu sobie samemu. Uwielbia trafiać do celu i strzelać do niego (zazwyczaj jest to pierwsze dziecko w rodzinie). Zbyt wiele wskazówek nudzi go. Jest osobą, która musi pracować w swoim tempie. Niepowodzenia go nie zniechęcają. Wydaje się, że najlepiej pracuje kiedy da mu się tak wiele wolności jak to tylko jest możliwe, by zrealizował swój plan, ustawił swoje tempo, ustalił jakie są pośrednie cele na drodze do zrealizowania celu ostatecznego. Uważaj, by nie zrazić go, każąc mu sztywno wykonywać prowadzące krok po kroku polecenia z podręcznika. Twoje dziecko może wymyśleć dużo lepszy sposób, by do tego celu dojść.

2. Wrażliwy

Takie dziecko ma czułe serce, w którym odrobina nieszczęścia powoduje gwałtowny wzrost smutku i zniechęcenia. Powinieneś być blisko niego, wskazywać mu osiągalne cele, a słownie wyrażać dużo pochwał i zachęty, aby nie wycofało się, gdy napotka trudniejsze zagadnienie. I znowu, nie każ mu trzymać się sztywno podręcznikowego planu, jeśli ten plan miałby je przytłoczyć. Wrażliwy uczeń zwykle w końcu wykonuje bardzo dobrą pracę, ponieważ ma zazwyczaj dążyć do perfekcji, ale to dążenie może go również zniechęcić wtedy, gdy czuje, że nie dorasta do swoich własnych oczekiwań. Właśnie z tego powodu dziecko wrażliwe pracuje wolno i starannie. Nie powinno się go niepotrzebnie popędzać, ponieważ będzie czuł, że został zmuszony do zakończenia swoje pracy w krótkim terminie, ale za cenę braku poczucia satysfakcji, że jego praca została wykonana dobrze. Dobrym lekarstwem wzmacniającym takie dziecko, jest częste przytulenie go.

3. Gnuśny

Taki uczeń łatwo się rozprasza, gdy ma wykonać jakieś prozaiczne zadanie, ponieważ nie potrafi się „zbytnio cieszyć” wysiłkiem jaki przed sobą dostrzega. Sam nie chce się do niczego zmuszać, ale jest w stanie znieść pewne popchnięcie od innych, tyle że nigdy nie zrobi więcej niż absolutnie minimum. Takie dziecko wymaga wielkiej naszej uwagi i odpowiedzialności, ponieważ bardzo chętnie szybko „przeleci” przez wyznaczone zadanie, tylko po to, by zakomunikować nam, że już je zrobił, a następnie zacznie myśleć z jakiego powodu musiał robić takie zadanie. (Nie sprawdziłam wszystkich moich dzieci, ale wierzcie mi, ten typ ucznia tak). Powinniśmy mu pokazać jaka jest nagroda za wytrwałą pracę, ponieważ ma on tendencję do przekonywania siebie, że bardzo niemądre jest odkładanie pracy do jutra jeśli można ją odłożyć do następnego roku. „Kij i marchewka” są najbardziej użytecznymi narzędziami do pracy z takim dzieckiem, ale nie zapomnij kochać go pomimo tego, że czasami wystawia twoją cierpliwość na próbę.

4. Równomierny

Taki uczeń jest konsekwentną osobą, która generalnie uczy się z dosyć dużą łatwością wszystkich przedmiotów, chociaż podobnie jak inni, niektóre przedmioty są dla niego bardziej interesujące niż inne. Przez materiał przechodzi miarowo, bez zrywów czy zahamowani spowodowanych zwiększeniem czy brakiem motywacji. Zazwyczaj robi bardzo dużo, ponieważ nie łatwo mu przeszkodzić czy też zniechęcić. Jest dobrym uczniem, który nie sprawia wielkich kłopotów w czasie nauczania go.

* * *

Możesz stwierdzić, że niektóre twoje dzieci są mieszaniną powyższych typów, ale mam nadzieję, że ten opis zawiera wskazówki, które pomogą ci uporać się z codzienną nauką. Pamiętaj również, że Bóg w specjalny sposób „zaprojektował” twoje dziecko i uczynił ciebie właściwym partnerem, który będzie umiał odpowiednio postępować z każdym z twoich unikalnych dzieci.

Naprawdę ogromną radość poczujesz wtedy, gdy twoje dzieci staną się starsze i zaczniesz widzieć: Ach, to dlatego Bóg stworzył je w ten sposób!

cdn.

~Marilyn

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 1

2011-03-26T08:00:00.001+01:00

Oto kolejne tłumaczenie bloga Marylin Boyer - mamy 14 dzieci, z których wszystkie były uczone przez nią w domu. Większość jest już dorosła, a w domu pozostało troje. Tytuł jest znaczący i wiadomo o czym będzie. Niektóre aspekty, bez modyfikacji, nie przydatne niestety dla polskich rodziców, ale większość bardzo praktyczna i dla nas.

Zapraszam do lektury

Typowy dzień

Ludzie często pytają mnie jak wygląda „szkoła” w naszym domu. W edukacji domowej chodzi głównie o relacje z naszymi dziećmi. Pamiętaj o tym, kiedy przygotowujesz kolejny „rok szkolny”. Zaplanuj wszystko tak, aby być ze swoimi dziećmi, kiedy będą się uczyć. Nigdy nie mówię moim dzieciom, aby poszły sobie do swojej „szkoły”. Staram się wrzucić pranie do pralki, w czasie kiedy one wykonują swoje domowe obowiązki, a potem robimy razem lekcje. BĄDŹ ZE SWOIMI DZIEĆMI W KLASIE. Pewnego dnia, gdy byłam bardzo zmęczona, weszłam do salonu, a moje dzieci, jedno za drugim, przydryfowały do mnie – one są dużo bardziej zmotywowane do pracy, gdy mama też jest w nią zaangażowana.

Codziennie przydzielam im prace do wykonania i każde dziecko wykonuje ją w swoim tempie. Dotyczy to wszystkich przedmiotów szkolnych. Kiedy ktoś pyta moje dzieci, do której chodzą klasy, zazwyczaj podają taką klasę, która jest zgodna z ich wiekiem, ale tak naprawdę pracują nad poszczególnymi przedmiotami na poziomie różnych klas. Jeżeli są dobre w historii i kochają ją, mogą zrobić w jeden rok dwa lub trzy lata. Jeśli nie za bardzo radzą sobie z matematyką, mogą być „w klasie niższej niż powinny być”, ponieważ dużo ważniejsze jest zaszczepienie w nie pewności siebie. Zatrzymaj je na tym poziomie, które jest dla nich wyzwaniem, ale nie zniechęcaj ich. Kiedy posiądą już daną umiejętność, idź dalej. Jeśli piszą poprawnie ortograficznie, nie ma potrzeby dawania im listy nowych słówek, aby przez cały tydzień ćwiczyły ich pisownię. Jeśli w poniedziałek napiszą poprawnie dyktando zawierające jakieś trudne słowa, to naprawdę nie ma potrzeby, aby uczyły się jak należy je pisać przez cały długi tydzień. Dostosuj pracę swoich dzieci do ich potrzeb.

Pamiętaj też, że nie musisz wiedzieć wszystkiego, aby nauczać swoje dzieci. Dla twoich dzieci będzie czymś dobrym, gdy zobaczą jak ty sama się uczysz i zmagasz, jak ćwiczysz. Kiedy mam wyjaśnić jakieś nowe pojęcie, powiedzmy z matematyki, najpierw sama rozpracowuję to pojęcie, a dzieci są ze mną i się temu przyglądają. Potem pozwalam im patrzeć w jaki sposób rozwiązuję zadania. A w końcu każę im odejść, by zrobiły samodzielnie jedno podobne zadanie. Kiedy wracają pokazując mi swoje rozwiązanie, mogę zobaczyć czy poprawnie zrozumiały dane zagadnienie. Pomyśl jak byś się czuł, gdybyś gdzieś na boku rozwiązał 15 zadań z matematyki i w każdym z nich popełnił ten sam błąd – czy to nie byłoby zniechęcające? Większość podręczników do matematyki jakie widziałam, ma o wiele za dużo zadań, które dziecko ma wykonać jednego dnia. Dzieje się tak dlatego, że autorzy chcą pomóc nauczycielom, którzy mają w swoich klasach uczniów o różnych zdolnościach i umiejętnościach. Kiedy przydzielam moim dzieciom pracę na dany dzień, daję im 10 – 15 zadań matematycznych dziennie. Jeśli zrobią je poprawnie i wykażą się zrozumieniem to wspaniale – możemy pójść dalej i zrobić więcej następnego dnia. Czasami przerobimy jednostkę lekcyjną, czasami nie. Mamy książki przyrodnicze dla każdego dziecka, na jego poziomie. Książki te dotyczą różnych tematów np. pogody. Kiedy dane dziecko zakończy studiować tę książkę, wybieramy się do stacji meteorologicznej znajdującej się na lotnisku. Czasami takie wyjścia się nie udają, wówczas każę moim dzieciom po prostu przestudiować książkę, który jest na ich poziomie i dotyczy danego tematu.

Zrób wszystko, aby czas lekcji była fajnym czasem także dla młodszych dzieci. Ja robiłam coś, co dobrze działało, przygotowywałam specjalne materiały i zadania, aby moje maluchy mogły je wykonać w czasie, gdy starsze dzieci odrabiały swoje lekcje. Latem, w czasie wyprzedaży, kupowałam papiery, kredki, pisaki, kleje itd. Aż do pierwszych dni września przeglądaj gazetki reklamowe centrów biurowych Staples’a lub supermarketów Walmart, by znaleźć oferty tygodnia i zaopatrzyć się w to wszystko, co zajmie twoje przedszkolaki. Możemy kazać im pozostać w specjalnie wyznaczonym dla nich miejscu, aby tym się zajęły tym co jest dla nich przygotowane i nie nudziły się; (ale pamiętaj nie jesteśmy w stanie sprawić, by maluchy przez cały długi dzień się tym zajmowały i „trzymały od nas z daleka”). Mogą tam robić takie rzeczy jak układać flanelowe grafy, puzzle, lepić plastelią playdough, sortować różne kształty, szkicować, kopiować, rysować po śladach – to wszystko, co je czegoś nauczy.

W naszym domu, tata nie przeprowadza żadnych lekcji szkolnych; niektórzy ojcowie mogą to robić, ale u nas tata po prostu nie ma na to czasu. Czasami poprawia prace naszych maluchów oraz zachęca je swoją uwagę i nalepkami przyczepianymi do ich prac. W ciągu dnia zdarzało się naszym maluchom mówić, że swoją pracę wykonują dla taty.

Na początku dnia spędzam 10 minut z najmłodszymi dziećmi, podczas gdy starsze wykonują proste prace domowe np. sprzątają jakieś rzeczy, które nie są na miejscu. Później, ok. godziny 10, kiedy starsze dzieci mają przerwę na przekąskę, znowu przez jakieś 10 minut pracuję z maluchami / przedszkolakami. Kiedy około południa „szkoła” się kończy, kolejny raz zajmuję się moimi najmłodszymi czytając im historie biblijne, ucząc na pamięć biblijnych wersetów lub przedstawiając im biblijne postacie. W tym czasie starsze dzieci przygotowują kanapki na lunch. Kiedy maluchy WIEDZĄ że mogą liczyć na to, że w tym czasie będą tylko one z mamą, zazwyczaj nie będę domagać się jej uwagi przez cały długi dzień.

Ludzie pytają nas czy mamy spokojną salę lekcyjną. Nie mamy! Próbujemy mówić szeptem, aby sobie nie przeszkadzać, ale ze względu na liczbę dzieci używamy trzech pokoi. Dzieci, które mają czytać, siedzą na kanapie w pokoju dziennym, chyba, że jest coś na czym muszą się szczególnie skoncentrować, wówczas przechodzą do swojego własnego pokoju. Małe dzieci są w kuchni, gdzie układają puzzle lub wykonują inne kształcące zadania. Dzieci, które piszą, siedzą przy stole w jadalni razem ze swoimi zeszytami ćwiczeń, czy podręcznikiem do matematyki. I tak nasze dzieci przechodzą z pokoju do pokoju. Zauważyłam, że nauczanie starszych dzieci wymaga dużo mniej czasu niż nauczanie młodszych. Przedszkolaki i dzieci, które właśnie uczysz czytać, są tymi, które potrzebują najwięcej twojego czasu i uwagi. Kiedy starsze dzieci zaczynają szkołę średnią, powinny być już zdolne do samodzielnego motywowania się do pracy. Powinno się im tylko pokazać, co chcemy aby w ciągu danego roku osiągnęły i pozwolić im, aby sami ustalili swoje tempo i wzięli na siebie więcej odpowiedzialności. Starsze dzieci musza przyzwyczaić się do pewnego poziomu hałasu jaki czynią maluchy, natomiast małe dzieci muszą nauczyć się trochę mniej hałasować.

Pamiętaj też o zaplanowaniu przyjemnych rzeczy – specjalnych wycieczek do jakiegoś sadu czy muzeum, przygotowania fajnych potraw z jakiejś okazji, projektów rękodzielniczych itd. Dzieci powinny nauczyć się robić pewne rzeczy, których nie lubią robić, ale pamiętaj odrobina zabawy sprawia, że wszystko staje się bardziej przyjemne i lepiej się to pamięta.

cdn

~Marilyn

Egzamin z biologii

2011-03-16T16:45:00.000+01:00

Biologię mamy za sobą. Aga wyszła z oceną dobrą i po egzaminie była zadowolona. To co dla niej najtrudniejsze, czyli egzamin ustny, był bardzo fajnie przeprowadzony. Zdecydowałyśmy, że ostatnie 5 egzaminów odkładamy na czerwiec. Jednak dojazdy do Gorzowa to mordęga.

Caspar David Friedrich

2011-03-09T14:02:00.001+01:00

Caspar David Friedrich - jest jednym z ulubionych malarzy mojej starszej córci (obok Da'Vinci, Chełmońskiego, Gierymskiego, Michałowskiego, Alfonsa Muchy i jeszcze kilku innych o których co najwyżej słyszałam). W każdym razie o Friedrichu słyszałam od Ani i razem z nią (oraz dzięki niej) oglądałam jego charakterystyczne obazy.

Dzisiaj natomiast jeden z tych obrazów omawiałyśmy z Agatka. W związku z nim, Aga napisała coś w rodzaju wiersza.

Daleko wpatrzona, w jasne fale błękitne
Zadumane spojrzenie błąka się po rzece
Oczy smutek zdradzają i samotności falę
Pochylona stoi wgapiona nadal w obraz
Który żyje w swoim świecie
Ciemne fugi, ciemne ściany
Dają charakter smutny
Gdyż w samotnej niedoli Karolina stoi.

CNK

2011-03-04T17:37:00.002+01:00

Skrót należy rozszyfrować tak: Centrum Nauki Kopernik. Właśnie w tym miejscu spędziłyśmy dzisiaj z Agą ładnych parę godzin. Powiem od razu "z grubej rury" - Berlińskie muzeum techniczne przy Koperniku, to mały przedsioneczek w wielkim domu. Cieszę się, że byłam w Berlinie w tym muzeum, ale naprawdę Kopernik robi wrażenie. I wcale nie chodzi o tłumy bawiących się doświadczeniami ludzi w różnym wieku, ale o możliwości. O ilość różnych stanowisk, o ich różnorodność. Wow!!!

Parę dni temu (coś mi się wydaje, że wczoraj) otworzono nowy dział Re: genracja. Rewelacyjny. Właśnie tam spędziłyśmy najwięcej czasu. Byłyśmy w Centrum ponad 3 godziny i nie udało nam się pobawić (tak to trzeba było nazwać) nawet połową tego, czym mogłyśmy się pobawić. Do niektórych miejsc nawet nie doszłyśmy, przez inne przeszłyśmy w biegu. Na szczęście kupiła bilety roczne (tylko 3 razy droższe od normalny i to niecałe 3 razy), więc pewnie będziemy częstymi gośćmi w tym miejscu. Niektóre urządzenia nie działały, może do następnej naszej wizyty zreperują.A do tego coś mi się zdaje, że tam jest sporo miejsca na kolejne eksponaty - jakieś takie puste przestrzenie widziałam.

Aha, skorzystałyśmy też z "teatru robotów", obejrzałyśmy pomoce naukowe w sklepiku. a na koniec zakupiłyśmy coś do picia w barze. Można tam też kupić obiad, jeśli ktoś z daleka przyjechał, to nie jest skazany na szukanie czegoś do jedzenia "na mieście".

A na końcu parę zdjeć:

I na sam koniec zagadka: kto wie co to jest?

Porady dla dyrektora szkoły

2011-03-03T11:45:00.001+01:00

Jakiś czas temu (dawno, dawno) byłam dyrektorem szkoły. Dzisiaj już nie jestem - i dobrze, bycie dyrektorem to nie same zaszczyty, dużo pracy i ogromnie dużo odpowiedzialności - nasze życie rodzinne legło w tamtym czasie w gruzach i trudno było je jako tako odbudować.

Ale mimo, że nie jestem otrzymuję e-mailowo gazetkę dla dyrektorów szkoły. Dzisiaj też takową otrzymałam i zatkało mnie (chociaż może nie specjalnie zdziwiło). Otóż napisane tam jest tak:

Szanowny Dyrektorze!

Czy wiesz, że uczęszczanie do szkoły
jest bardziej niebezpieczne niż...
PRACA W KOPALNI?

Moja siostra, która uczy wf-u w gimnazjum raz na jakiś czas dzwoni do mnie, że coś tam się stało, a to jakieś dziecko wybiło sobie palec, a to zasłabło (i dzięki temu rodzina dowiedziała się, że ma chore serce) itd. Moja siostra bardzo przeżywa takie sytuacje.

Czy ktoś wysłałby swoje dziecko do kopalni? A jednak do szkół wysyłamy.
Jeżeli o nas chodzi to nie te kwestie były podstawą naszej decyzji o ED, ale chęć pomocy Agacie by rozwinęła swoje możliwości bez presji rówieśników. Natomiast nie dziwię się rodzicom maluchów, zwłaszcza pięciolatków, które od września będą musiały powędrować do szkoły, że obawiają się o swoje dzieci. W Warszawie nie wszystkie pięciolatki "zmieszczą" się w przedszkolach więc aż w 74 szkołach otworzono oddziały "zerówkowe".

Ferie w Bieszczadach

2011-02-27T20:44:00.002+01:00

Właśnie wróciliśmy z ferii w Bieszczadach - a konkretnie w Puławach gmina Rymanów. Agusia była na obozie narciarskim zorganizowanym przez ludzi z naszego kościoła. W Puławach jest wyciąg, a właściwie dwa - i orczykowy i krzesełkowy. Aga pokochała narty w ubiegłym roku, więc gdy nadarzyła się okazja nie zastanawialiśmy się.

Musieliśmy ją tam zawieźć a potem przywieźć, więc postanowiliśmy też zrobić sobie urlop i wynajęliśmy pokój u gospodarzy w agroturystyce, jakieś 2 km od wyciągu. Dzięki temu Aga i Marek mogli sobie pojeździć na nartach. Ja mogłam sobie pochodzić z kijami.

Miejscowość spokojna. Przy wyciągu nie sprzedaje się alkoholu, więc nie ma obawy, że jakiś narciarz nabierze odwago po 3 piwach i stratuje nam dziecko. Przy wyciągu wypożyczalnie sprzętu. Kto ma ochotę na spokojny urlop, to chyba jest to dobre miejsce.

Na wszelki wypadek podaję namiary na naszych gospodarz

tel.134359168,

Elżbieta Rusnok

Puławy Dolne 4

dane do nawigacji:

N 49*29'35"

E 21*54'23"

A jutro wracamy do nauki. Niedługo mamy (tzn. Aga ma - bardzo ją denerwuje, gdy mówię, że mamy) egzamin z biologii.

Edukacja domowa nastolatków – Część 4

2011-02-25T08:00:00.003+01:00

Dlaczego cieszę się, że uczyłam moje dzieci w domu, gdy były nastolatkami – powody 11 – 13

11. Jest do decydujący czas, jak żaden inny, rozwijania ich relacji z Panem

Przez wiele lat następujący cytat był naszą inspiracją: „Staraj się o wielkie rzeczy dla Boga, spodziewaj się wielkich rzeczy od Boga”. Nawyki ukształtowane w okresie nastoletnim wyznaczają wzór na całe życie.

To jest wspaniały czas, by przyzwyczaić nasze dziecko do praktykowania studiowania Biblii. Napisaliśmy książkę do studiowania Biblii Power in Proverbs (Moc w przypowieściach Salomona), która może pomóc naszym nastolatkom w wykorzystania wewnętrznych przekonań w życiu codziennym, używając konkordancji, badając praktyczne zagadnienia w Księdze Przypowieści Salomona, takie jak finanse, przyjaźń, postawy, używanie języka itd. Również dla naszych gimnazjalistów stworzyłam zbiór fiszek do nauczenia się wersetów Biblijnych na pamięć (Daily Wisdom Flashcards). Są tam przydatne w życiu, praktyczne wersety do rozważenia i nauczenia się. Prowadź swoich nastolatków tak, aby codziennie mieli wartościowy czas studiując Boże Słowo, jako przewodnik tego w jaki sposób mają podejmować codzienne decyzje, w tym tak kluczowym momencie ich życia.

Zastanów się nad zaangażowaniem swoich nastolatków w jakieś projekty dla Pana takie jak: napisanie książki, zaangażowanie w działania misyjne, wzięcie udziału w jakiejś podróży edukacyjnej (nasze dzieci wzięły udział w edukacyjnej podróży do Izraela, prowadzonej przez pastora naszego kościoła. Z grupą dorosłych i nastolatków, z których każdy zabrał ze sobą Biblie, dowiadywali się co się działo w miejscach, które odwiedzali. Po powrocie, dzieci potwierdziły znany fakt, że Biblia już nigdy nie będzie dla nich tym samym czym była. Kiedy teraz ją czytają, w swoich umysłach widzą miejsca, o których opowiada Pismo), udział w projektach, w których będą mogli usłużyć innym, pomoc starszym, spędzanie czasu z dziećmi, siostrzeńcami, bratankami, przyjaciółmi itd. założeniu firmy, zaangażowaniu się w politykę, samokształcenie poprzez płyty CD, DVD, książki, kreatywne szycie kołder, oszczędzanie pieniędzy na przyszłość w czasie, gdy mieszkają z rodzicami i mogą przygotować sobie gniazdo, by założyć własną rodzinę. Itd. Widzisz to!!! Już nigdy w życiu nie będą miały tak wiele wolnego czasu.

W czasie wakacji pozwól swoim nastolatkom popracować w różnych miejscach, aby zobaczyły, co lubią, co im pasuje, w jaką stronę Pan Bóg ich prowadzi. Bardzo często okazuje się, że pozostawiają daleko w tyle tych, którzy poszli na studia nie mając wyraźnego celu w życiu, a znaleźli się na studiach tylko dlatego, że wszyscy to robią. Nie pozwoliłabym moim dzieciom rozpocząć studiów, gdyby najpierw nie miały jasno wytyczonego celu. Być może wystarczyłby kurs internetowy w dziedzinie jaką się interesują.

Moja córka Emmy, chciała zdobyć konkretne umiejętności w grze na pianinie. Raz w tygodniu chodziła na zajęcia pianina prowadzone przez profesora pobliskiej uczelni. Uczyła się tego, co potrzebowała, zamiast zdobywania tytułu, co wiązałoby się z brakiem czasu na muzykę. Skupiła się na tych umiejętnościach, które chciała zdobyć, a teraz jest osobą odpowiedzialną za muzykę w naszym kościele. W okresie, gdy chodziła na te zajęcia, sprzątała domy i oszczędzała pieniądze, zamiast wydawać je na zdobycie tytułu, który nie był jej do niczego potrzebny.

Grace, inna nasza córka, pomaga nam w naszej służbie the Learning Parent, oszczędza pieniądze, studiuje Biblię, czyta książki, spędza czas ze swoimi końmi i innymi zwierzętami, buduje relacje z podobnie myślącymi dziewczętami i kobietami w różnym wieku. Ostatnio zabrała pewne panie jedną w średnim wieku, drugą starszą, na przejażdżkę bryczką zaprzężoną w konie. Spędziły ze sobą wspaniały czas!

12. Okres nastoletni, to najlepszy czas na przygotowanie się do życia – Uważaj, aby nie poświęcić tego co jest najważniejsze dla zdobycia marnych substytutów.

Teraz podam kilka takich substytutów, z powodu których wielu rodziców umieszcza dzieci z powrotem w szkole, aby nie straciły okazji wzięcia udziału w pewnych wydarzeniach.

Sport – Rick wspominał o tym w swoim poprzednim poście na blogu, ale rozważając kształcenie charakteru, poprzez uczciwą pracę, rodzinne współdziałanie, inwestowanie w innych i szanowanie ich. Sport w naszym społeczeństwie stał się bogiem. Wielu ludzi poświęciło duszę swoich dzieci na ołtarzu sportu.

Na naszym DVD Educating for Eternity (Kształcenie dla wieczności), nasz syn Rick, przestrzega rodziców przed fałszywym myśleniem, że są zaangażowani w życie swoich dzieci dlatego, że spędzają godziny wożąc swoje dzieci na treningi i patrząc jak sobie tam radzą. Myślą, że angażują się w życie swojego dziecka, a tak naprawdę spędzają czas z grupą innych dzieci i ich rodzicami. Nie ma tam skoncentrowania się na własnym dziecku, nie ma tam dobrego jakościowo, wspólnego czasu z dzieckiem. Dalej mówi, że jest ogromna różnica między budowaniem bliskich relacji z własnym dzieckiem i uczeniem go jak ma podejmować mądre decyzje, co wymaga bliskiego osobistego czasu, a bieganiem dookoła w czasie ćwiczeń i wydzieraniem się na własne dziecko z miejsca dla kibiców.

Naprawdę istnieją lepsze sposoby!!

Studniówka – Jako rodzice musimy ocenić nasze własne wartości. Powinniśmy nauczać biblijnych standardów dotyczących randek, które nie przygotowują do rozwodów. Tylko dlatego, że samo dorastaliśmy chodząc do szkoły publicznej i dobrze bawiliśmy się na balu, nie oznacza, że przyniesie to duchowe korzyści naszym dzieciom.

Szkolne debaty – zorganizuj taką debatę razem z inną rodziną lub wewnątrz własnej rodziny.

Teatr – Nasze dzieci zajmują się produkcją sztuk teatralnych. Najmłodsze każdego roku biorą udział w paradzie z okazji Czwartego Lipca. Uczą się piosenek ze śpiewnika Take Your Hat Off When the Flag Goes By (Zdejmij kapelusz, gdy Flaga jest wciągana na maszt). Starsze dzieci oraz te które są już dorosłe, w każde święta Bożego Narodzenia, wystawiają naprawdę dobre przedstawienie nazwane Kolędowanie i zapraszają na nie członków naszej lokalnej społeczności. Niektórzy z naszych gości w ogóle nie chodzą do kościoła, a tutaj mogą usłyszeć prawdziwą historię związaną z tymi świętami.

Przez kilkanaście lat nasza rodzina sponsorowała i uczestniczyła śpiewając w koncercie charytatywnym, dzięki temu pomagaliśmy zebrać tysiące dolarów na pomoc cierpiącym rodzinom, które w tym czasie były prześladowane z powodu ewangelii itd.

Labolatorium – wykorzystaj kuchnię! Nie potrzebujesz palnika Bunsen’a. Masz kuchenkę. Przyzwyczailiśmy się do tego by nie myśleć, ale robić to co sami robiliśmy, na sposób w jaki nam kiedyś powiedziano, że należy to robić. Jeżeli uważasz, że twoim dzieciom przyniesie korzyść, gdy zobaczą jak robi się sekcję zwłok żaby, to przecież możesz znaleźć film dotyczący tego zagadnienia. Określ to czego potrzebujesz indywidualnie, dla każdego dziecka osobno.

Przyjaźń – bądź tutaj ostrożny. Biblia naucza nas, że towarzystwo głupców sprawi nam cierpienie. Przypadkowe relacje społeczne mogą być jałowe, a nawet zabójcze. Piękno edukacji domowej polega na tym, że możesz dla swojego dziecka dobrać pobożnych ludzi, którzy będą mieli na nie wpływ, i mogą być to ludzie w KAŻDYM wieku. Zapraszaj starszych, pobożnych ludzi do swojego domu. Nastolatki mogą skorzystać z mądrości jaką daje wiek i nie będą uzależnione od szaleństwa młodości. Nastolatki mogą także rozwinąć w sobie czułość w stosunku do młodszych, pomagając przy maluchach. Uwielbiam patrzeć na bliskość jaką widać między członkami większości rodzin uczących dzieci w domu.

Uważaj na elektroniczne rozrywki. Nawyki formują życie. Ograniczaj czas, jaki twoje dziecko może spędzać grając w gry komputerowe, pisząc na czacie itd. Nie chciałabyś przecież, aby stało się to najważniejsze. Twoje dziecko musi mieć przed sobą prawdziwe zdrowe okazje i wyzwania, aby elektroniczne rozrywki nie były, aż tak atrakcyjne.

Uważaj, by nie narzucać dziecku zbyt wielu dodatkowych aktywności. Naszym celem jest ukształtowanie przygotowanych duchowo sług Bożych, nie chodzi o indywidualistów orientujących się we wszystkim, szukających tylko tego, co zaspokoi ich pragnienia. Przygotuj je do tego, aby to one zaspokajały potrzeby innych.

Bądź kreatywny. Jeśli twoje dziecko potrzebuje nauczyć się czegoś, czego ty nie potrafisz, rozejrzyj się za jakąś alternatywą w stosunku do szkoły publicznej np. Rosetta Stone – posłuży ci do nauki języków, możesz też podeprzeć się rozmowami z osobami z innych krajów itd. Jeżeli chodzi o matematykę to znajdź lekcje na DVD, proste instrukcje wspierają samokształcenie.

13. Boży plan dla nieśmiertelnego Bożego pokolenia

„Mimo, że 80% ewangelicznie wierzących dzieci porzuca wiarę swoich rodziców i ich styl życia, to wśród dzieci uczonych w domu, około 90% planuje kontynuować wizję swoich rodziców i także nauczać swoje dzieci w domu!! To jest wspaniałe!! Dane te pochodzą z badań Brian’a Ray’a www.nheri.org

Zwróć uwagę na potencjał wzrostu bożego nasienia.

Przeciętnie na każdą parę w USA przypada 1,7 dziecka. W przeciętnej rodzinie uczącej w domu jest 3,8 dzieci na rodzinę i Bóg położył na sercu wielu ludziom, to aby pozwolili, by to On planował ich rodzinę. Bóg posługuje się ruchem nauczania domowego (Homeschool Movement), aby doprowadzić do przebudzenia naszego kraju i już teraz jestem tym podekscytowana i chciałabym, aby moja rodzina pełniła aktywną w tym rolę!! Kevin Swanson z Co przeprowadził symulację opartą na aktualnych trendach i odkrył, że jeśli te trendy nie zmienią się, to do 2027 roku, powinniśmy mieć 6 milionów dzieci kształconych w domu, a do 2050, 15 milionów. W tej chwili jest to tylko symulacja, ale zauważ, że potencjał pobożnych rodzin zrealizuje tę wizję w życiu ich potomnych.

Badania Brian’a Ray’a, który zajmował się osobami w wieku 18-25 lat, wykazały, że w całej populacji tych młodych ludzi, w życie polityczne (poza głosowaniem) angażuje się 17%, ale spośród edukowanych w domu aż 70%. To ogromnie dużo!!

Ostatnio badałam życie kaznodziejów z okresu Rewolucji Amerykańskiej. Coś dało im impuls, by walczyć o wolność. Byli przekonani, że opór wobec tyranii, był posłuszeństwem Bogu – uświęconym obowiązekiem wobec potomności i Boga.

Poniżej cytuję wielebnego Samuela West’a z Dortmouth, z ceremonii wybrania go na pastora w 1776 roku.

„Wyzwolenie naszego kraju z rąk naszych ciemiężycieli powinno być dla nas droższe niż nasze własne życie, a także wieczne zbawienie naszych dusz, jest czymś najwyższej wagi – a obowiązek ten jest tak uświęcony, że nie może być z nas zdjęty w imię naszych świeckich przekonań”.

Jesteśmy blisko takiego miejsca, w którym możemy zatracić nasze boże dziedzictwo, naszą pobożną kulturę, ale jest nadzieja dla naszego kraju, ponieważ wy – oddani Panu mężczyźni i kobiety, wychowujecie następne pokolenie przywódców. Nie obawiajmy się i nie kupujmy kłamstw szatana, że nie mamy wystarczających kwalifikacji. Bóg dał nam zadanie do wykonania i On dostarczy nam środków, abyśmy zrealizowali to, co jest najlepsze dla naszych dzieci. Nie ustawaj! To jest takie ekscytujące być częścią Bożego poruszenia w naszych czasach, a ty i twoja rodzina ma prawo brać w tym udział! Chwała Bogu!!

~Marilyn

Edukacja Domowa nastolatków – Część 3

2011-02-20T08:00:00.001+01:00

Dlaczego cieszę się, że uczyłam swoje dzieci, kiedy były w szkole średniej Powody 8 – 10

8. Rozwijanie silnych umiejętności społecznych oraz możliwości wykorzystania ich w życiu

Pewność siebie i silne umiejętności społeczne kwitną bez zakłócania ich wzajemną zależnością rówieśników. Bez presji ze strony grupy rówieśników, dzieci mają tendencje by wyrosnąć na silnych przywódców.

To rodzina jest najbardziej zdrową grupą społeczną. Dzieci, które uczą się w domu zazwyczaj czują się swobodnie w towarzystwie ludzi w różnym wieku.

Pastor Brodie, drugi pastor w naszym kościele, pewnego dnia zauważył, że nasz syn, Tim, który też pracuje w naszym kościele, jest wyjątkowy (chociaż dla dzieci uczonych w domu nie jest to nic wyjątkowego), pod tym względem, że tak łatwo potrafi nawiązać relacje zarówno ze starszymi ludźmi, jak i z maluchami, a także z każdą osobą w dowolnym wieku.

Nawet nieśmiały dzieci mogą wyrosnąć na pewne siebie, jeśli nie są jako dzieci poddane presji sztucznych nacisków. Nigdy nie naciskaliśmy na nasze maluchy, by występowały przed innymi, jeśli nie miały do tego skłonności. Niektóre z naszych najbardziej nieśmiałych dzieci stały się bardzo swobodnymi i towarzyskimi dorosłymi, ponieważ mogły rosnąć w przyjaznym środowisku i pozwolono im, aby ich pewność siebie mogła dojrzeć.

Niedawno, nagrywałam na DVD trzygodzinny wywiad z naszymi dorosłymi dziećmi, na temat tego w jaki sposób dorastały oraz co ze swojego dzieciństwa chciałyby zastosować wobec swoich dzieci. Wywiad ten jest dostępny na naszej stronie. Jest zatytułowany: Nauczanie domowe – edukacja dla wieczności. (Homeschooling: Educating for Eternity)

W wywiadzie tym, nasza córka, Kate, stwierdziła, że dzieci powinny być wychowywane wewnątrz rodziny, tak jak rośliny są uprawiane w szklarni, aż będą wystarczająco silne, by zaadoptować się do warunków panujących na zewnątrz. Tak samo jest z dziećmi. Nie chowamy ich pod kloszem, ale przygotowujemy je, idziemy razem z nimi przez życie odpowiednio prowadząc je, gdy dorastają, zamiast puszczać wolno, gdy są jeszcze małe, by same się o siebie zatroszczyły.

Nasz syn, Tim, powiedział, że naszym zadaniem jest przygotować dzieci tak, by zmieniały świat, a nie przystosowywały się do niego.

Rick, powiedział, że Jezus wybrał 12 uczniów, by byli z nim. Zainwestował wiele czasu, by nauczyć ich jak żyć, dając im osobisty przykład. Kiedy decydujemy się na edukację domową naszych dzieci, musimy zaplanować czas tak, by spędzać go z nimi. By efektywnie kształcić nasze dzieci w domu, musimy być z nimi w domu przez wiele godzin, nie biegając w kółko, nie być tylko Mamą-taksówkarką (jak to jest napisane na niektórych naklejkach na zderzaki).

Nasza córka, Kate - która nawiasem mówiąc bardzo przypomina towarzyskiego motyla i prawdopodobnie jako nastolatka chciałaby popróbować „szkoły”, gdyby miała taką możliwość – powiedziała, że mądrze prowadzona edukacja domowa, lepiej niż inne możliwości, socjalizuje dziecko. Jest zdecydowana uczyć w domu swoje dzieci, tak jak my to robiliśmy z naszymi.

Rick, nasz najstarszy syn, wyjaśnił, że gdy dorastał wraz ze swoimi braćmi, jako nastolatkowie pracowali razem budując ściany karotnowo-gipsowe. Trudno ich było osłonić, przed różnymi złymi rzeczami, które się działy na budowie, ale ich tata był z nimi, pouczał ich w jaki sposób mają reagować na to co się dzieje dookoła ich. Takie działanie jest dużo bardziej efektywne niż wysłanie ich gdzieś samych.

Kiedy nasze dzieci mają poczucie bezpieczeństwa w tym kim są i jaki jest Boży kierunek dla ich życia, nie ulegają tak łatwo presji świata, wprost przeciwnie rozwija się w nich wrażliwość na zło, ponieważ są poddane działaniu prawdy.

Dzieci, które mają regularny kontakt z ludźmi z różnych grup wiekowych mają większą równowagę społeczną. To właśnie dzieci w szkołach publicznych, a nie dzieci „domowe” są skrępowane społecznie, ponieważ są oddzielone od wszystkich innych za wyjątkiem dzieci w swoim wieku. Dzieci nauczane w domu mają możliwość stać się przywódcami w kościele, czy lokalnej społeczności itd. już w młodym wieku. W rzeczywistości, one żyją w prawdziwym świecie, a nie w sztucznym środowisku „tylko dzieci w ich wieku.”

9. Możliwość przekazania biblijnego widzenia świata oraz zaangażowania z pasją w naszą kulturę

Edukacja domowa rozwija w naszych dzieciach biblijne postrzeganie świata, które to stanie się dla nich fundamentem do podejmowania mądrych życiowych decyzji.

Mając dzieci w domu masz możliwość kształcenia ich myślenia w taki sposób, aby oceniały świat na podstawie Biblii. Biblia zawiera odpowiedź na każdy życiowy problem.

Ignorując Biblię szkoły publiczne pokazują, że nie jest ona ani ważna, ani wartościowa dla naszego codziennego życia. A przecież jest to przewodnik, którym mamy się posługiwać, aby naszym życiem mądrze kierować.

Rzym.12:13 mówi nam, że mamy być mądrzy w tym co jest dobre i niewinni w tym, co jest złe.

Edukacja domowa w wieku nastoletnim sprawi, że nie będziesz musiał tracić czasu, by zneutralizować wartości systemu humanistycznego, który jest nauczany w szkołach publicznych.

Wiele książek w szkołach publicznych zawiera bardzo złe treści. Edukacja seksualna jest prowadzona od przedszkola.

Wiele szkół nie pozwala zabierać dzieciom książek do domu, nauczana jest „tolerancja”, nie ma standardów określających dobro – zło, nawet naucza się, że wszystko jest względne.

Poprawnie prowadzone nauczanie domowe wyposaży twoje dzieci w takie cechy, aby były dobrymi sługami Boga, którzy w Biblii znajdują jedyne wzorce właściwego życia.

Rick Junior powiedział: „Dorastaliśmy, by być gotowymi do myślenia o sobie i wyzwaniach jakie stawia nam kultura wokół nas. Mama i tata uczyli nas, byśmy byli wnikliwymi dorosłymi. Nie jesteśmy tutaj na ziemi, by spędzić trochę czasu i to wszystko, ale jak Bereańczycy mamy codziennie studiować Boże Słowo. Dorastaliśmy mają bardziej dojrzałe spojrzenie na życie”.

10. Możliwość nauczania prawdy dotyczącej historii Ameryki

Istnieje niebezpieczeństwo, że zatracimy nasze Boże dziedzictwo. Bardzo ważne jest to, że możemy odkrywać prawdę i nauczać ją nasze dzieci. Niedawno napisałam książkę Dla ciebie oni to podpisali (For You They Signed). Słuchając Dave’a Barton’a byłam zainspirowana, aby pokazując obraz podpisywania Deklaracji Niepodległości, zapytać: kto jest w stanie wymienić więcej niż dwóch lub trzech z 56 sygnatariuszy tego aktu. Ja znałam tylko trzech. Poczułam, że muszę dowiedzieć się więcej zarówno o ich poświęcenia dla naszej wolności, jak i o ich wierze w Jezusa Chrystusa. Odkryłam, że testamenty wielu z nich zawierały doktrynalne stwierdzenia, tak aby następne pokolenie nie miały wątpliwości co do ich wiary. W czasie moich poszukiwań, uderzył mnie niesamowity charakter, jaki ci mężczyźni w sobie rozwinęli. Dążyli do tego, by być użytecznymi sługami Boga. Mam nadzieję, że osoby czytające moją książkę odpowiedzą na jej wezwanie do podejmowania odpowiedzialności każdego dnia, tak jak robili to ci mężczyźni, aby być użytecznymi dla Boga i poprowadzić ten kraj z powrotem do jego bożych korzeni.

David Barton, założyciel grupy Wallbuilders, przypomina nam, że w przeszłości przebudzenia zdarzały się wówczas, kiedy ludzie odkrywali swoją zapomnianą historię i dowiadywali się kim jest Bóg w ich życiu.

Poznanie jakie były założenia powstania naszego kraju jest kluczowe do zrozumienia wolności i Biblijnych podstaw, na jakich założono fundamenty naszego państwa. Musimy wyposażyć nasze dzieci tak, abyśmy mogli wypuścić je uzbrojone w prawdę. Muszą poznać prawdę udokumentowaną tak dobrze, aby mogły ją obronić i aby mogły być użyte jako katalizatory, by cywilny rząd naszego kraju znowu zaczął kierować się bożymi zasadami.

Konstytucja bez Boga (Godless Constitution), książka, która jest używana w college’ach całego kraju, nie ma żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Weźmy na przykład kopię Barnes’a lub Noble’a , i spójrzmy na ostatnią stronę, tam gdzie zwykle znajdują się przypisy, zazwyczaj można znaleźć tam takie stwierdzenie: „obędziemy się bez zwyczajowej praktyki dodawania przypisów, ponieważ wszyscy wiemy, że ojcowie założyciele byli deistami”. Nie możemy być ignorantami. Ojcowie – założyciele byli płodnymi pisarzami. Napisali całe tomy. Wszystkie dokumenty Kongresu od 1774 roku są zapisane i dostępne online (Journals of Congress).

Byliśmy z Rickiem bardzo podekscytowani, gdy znaleźliśmy stare książki napisane w 1800 roku i nagraliśmy je na CD dla naszych dzieci i wnuków, a także dla twoich dzieci. W naszym kraju mamy pobożnych bohaterów, których możemy naśladować. To bardzo ważne, aby dzieci miały PRAWDZIWYCH bohaterów, i my ich mamy!!

Na przykład w Prawdziwej historii George Washingtona (The True Story of Geogre Washington) czytamy w jaki sposób został prawdziwym bohaterem. Stało się tak dlatego, że ten człowiek, który wolałby raczej być ze swoją rodziną w domu w Mt.Vernon, postanowił wypełnić powinności wobec swojego kraju i stanął przeciwko Napoleonowi, który niewątpliwie był wielkim człowiekiem, ale nie był bohaterem, ponieważ to co robił, robił tylko dla swojej własnej chwały.

*Uważaj na tak zwaną klasykę. Wielu autorów miało poglądy transcendentalne , co odzwierciedla się w ich pismach, jak Edgar Allen Poe czy Nathaniel Hawthorne. Nie będę dawać moim dzieciom do czytania śmieci w postaci literatury czy poezji, nawet jeśli jest ona uważana za tzw. Literaturę Klasyczną.

Historia jest JEGO historią, czyli nauką o Bożej opatrzności działającej poprzez wieki. Przyszłość naszego kraju leży we właściwym szkoleniu dzieci uczonych dzisiaj w domach. Wierzę w to z całego serca. Jeśli nie wiemy skąd pochodzimy, jak możemy wiedzieć dokąd idziemy? Z odwagą patrzę w przyszłość z powodu twoich i moich dzieci! Bóg ma dla nich plan. Wykonajmy naszą część zadania, uzbrajając je w prawdę, tak aby potrafili skutecznie demaskować kłamstwa propagowane przez naszą dzisiejszą kulturę.

W następnym poście pojawi się wpis kończący tę serię.

~ Marilyn

WF - basen

2011-02-17T10:42:00.002+01:00

Wczoraj wieczorem Agusia poszła z tatą na basen solankowy. W promieniu 1 km mamy chyba z 3 baseny. W tym jeden solankowy. Nie jest za duży, ale Agatka wróciła bardzo zadowolona - zwłaszcza, że ten czas spędziła z tatą.

Iza Budajczak - o edukacji domowej

2011-02-16T21:42:00.000+01:00

Ciekawy wywiad z Izą Budajczak, pierwszą mamą w Polsce (tej teraz, nie tej sprzed wojny ;), która rozpoczęła edukowanie w domu swoich dzieci na temat Edukacji domowej. Wywiad znajduje się tutaj.

Edukacja Domowa nastolatków – Część 2

2011-02-15T08:00:00.003+01:00

Powody 4-7 – Dlaczego cieszę się, że uczyłam swoje dzieci, kiedy były w szkole średniej

4. Możliwość zindywidualizowania programu nauczania

Moje pokolenie dorastało w przekonaniu, że w szkołach publicznych uczniowie uczą się tego, co każde dziecko wiedzieć powinno, aby mieć udane życie. Ale przecież zupełnie nie o to chodziło.

W połowie lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku, kiedy Rosja zaczęła wyprzedać nas w wyścigu zbrojeń w przestrzeni kosmicznej, szkoły zaczęły kłaść większy nacisk na zajęcia z przedmiotów przyrodniczych (fizyka, chemia, biologia) i matematyki, aby zachęcić uczniów do wejścia na tę ścieżkę.

Nauka tych przedmiotów może być wspaniała jeśli twoje dziecko interesuje się nimi, ale nie jest to dobre dla wszystkich!

Wielu rodziców odczuwało w związku z tym tak wielkie napięcie, że poddawali się i ich dzieci wracały do szkoły, ponieważ rodzice byli przekonani, że w żaden sposób nie są w stanie nauczać tych przedmiotów na tak zaawansowanym poziomie.

Po pierwsze, jeśli myślisz, że jakiegoś przedmiotu nie jesteś w stanie nauczyć – pamiętaj, że dzisiaj jest bardzo wiele możliwości znalezienia pomocy włączając w to kursy internetowe, kursy na uczelniach wyższych, nauczycieli - korepetytorów, kursy samokształceniowe itd. które mogą pomóc ci bez konieczności poznania przez twojego nastolatka wielu negatywnych stron szkoły publicznej.

Spróbuj jednak ocenić, czy te kursy są najlepszym sposobem spędzenia czasu i poświęcenia energii twojego nastolatka. Odpowiedź na to pytanie może być inna dla każdego z twoich dzieci.

Jeżeli twoje dziecko chce zostać elektrykiem, powinien mieć możliwość, aby będąc jeszcze w szkole średniej, mógł rozpocząć kurs, który będzie krokiem prowadzącym do tego celu. Przecież on nie musi tracić czasu ucząc się tego, co będzie potrzebne astronautom i lekarzom. W szkołach publicznych chodzi tylko o to, by móc je kontrolować, a nie o to co jest najlepsze dla dzieci. Są one zaprojektowane tak, aby wytwarzały „zwolenników”, którzy nie zadają pytań, ale robią to, co im robić kazano. Widzę tego skutki w nas - rodzicach, którzy w takich szkołach się uczyli. Zakładamy, że jeżeli coś jest nauczane w szkole publicznej, to nasze dzieci też muszą się tego nauczyć! Nie próbuj dopasować swojego dziecka do wzoru jaki stworzyła publiczna szkoła! (postulat jak najbardziej słuszny, ale nie mam pojęcia jak go zrealizować w polskich warunkach – przypis: mama Agaty).

Kiedy jeden z naszych synów, był w szkole średniej, wydawało się, że nie jest w stanie nauczyć się algebry. W końcu wprowadziłam mu podstawowe umiejętności z algebry i upewniłam się, że podstawowe umiejętności z matematyki opanował. Kiedy później zdecydował się, że pójdzie na studia, by zdobyć uznawany przez władze tytuł, odkrył, że potrzebuje przejść dodatkowy kurs z algebry. Ale teraz już sam chciał to zrobić, po to aby osiągnąć swój cel. Wystarczył dwutygodniowy intensywny kurs na pobliskiej uczelnie, który skończył z wyróżnieniem i dostał się na studia!!

Co mamy robić, aby odnosić sukcesy jako rodzic / nauczyciel? Tylko tyle:

- naucz swoje dziecko jak się uczyć;

- rozwijaj w nim miłość do uczenia się, zamiast wywoływać frustrację;

- buduj w młodych ludziach prawdziwy charakter;

- niech uczą się wszystkiego, co może im się przydać.

Naszym celem jest ukształtowanie takich uczniów, którzy będą umieli sami kierować swoim uczeniem się. Nigdy nie myśl o sobie, że musisz wszystko wiedzieć i wygłaszać wykłady swoim dzieciom. Ty wskazujesz im tylko właściwy kierunek i jesteś ich doradcą, gdy się uczą.

Bądź kreatywny, kiedy kierujesz ich nauką. Naucz się tego, co jest ich pasją i co je interesuje.

Kiedy dałam Tuckowi do zrobienia jego pierwszą pracę badawczą, pozwoliłam mu wybrać temat. Była to praca o polowaniu na jelenie. Bardzo się cieszył wykonując tę pracę, ponieważ było to coś, w czym chciał być najlepszy, dlatego też wykonał świetną pracę, pomimo tego, że pisanie nie jest jedną z jego pasji.

Pozwólcie dzieciom rozwijać ich pasje, nawet jeśli nie są związane z żadnym tradycyjnym „szkolnym przedmiotem”. Może to być, tak jak w przypadku Tuck’a, polowanie, ornitologia, szycie skór, ogrodowa sadzawka czy rozmnażanie drzew. Zachęćcie je, by rozwijały dane od Boga zainteresowania. A w czasie tego procesu także wy sami wiele się nauczycie!!

Większość moich dzieci zakończyła szkołę średnią wcześniej. Kiedy Grace była w szkole średniej, ciężko pracowała, aby zakończyć ją rok wcześniej. Tak więc swój ostatni rok spędziła czytając – przestudiowała kurs dotyczący konstytucji, a następnie przeczytała książki na różne inne tematy, takie jak aktualne wydarzenia, biografie, historię, biblijne spojrzenie na świat i inne fundamentalne zagadnienia. Po prostu dałam jej listę książek i pozwoliłam jej wybrać. A ona spędzała około 3 godzin dziennie po prostu czytając! Jaką fantastyczną edukację otrzymała. Teraz robię to ze wszystkimi moimi dziećmi. Już nigdy w życiu nie będą miały takich możliwości!!!

5. Możliwości odbycia praktyki zawodowej

Voddie Bauchum powiedział nam, że firmy kredytowe dają upusty na kredyty studenckie i dzięki temu zdobywają tych młodych ludzi, kiedy już ukończą studia i szukają możliwości sfinansowania swoich samochodów, domów itd. Często zachęcamy studentów, aby zadłużyli się, by zdobyć „dobre wykształcenie”, w zamian za to kończą spłacając przez następne lata długi – patrzą do tyłu, zamiast iść do przodu.

Studia nie są dla wszystkich. Nasz synowa, Kari, bardzo mocno odczuwała, że Bóg chce, aby wyszła za mąż i aby nie dążyła do zdobycia wyższego wykształcenia. Usłyszała wiele pogardliwych uwag od „rozumiejących lepiej” gości, ale nie żałowała swojej decyzji. Oceniaj indywidualnie, w jaki sposób Bóg prowadzi życie każdego twojego dziecka, zanim zdecydujesz się, jaki kierunek masz mu wskazać.

Umożliwiaj im odbywanie „praktyk” zawodowych, aby zobaczyły czy polubią daną dziedzinę, zanim naprawdę się w nią zaangażują. Ja na przykład staram się zapraszać do naszego domu różnych ludzi i kiedy już z nami są, pytam ich jaki jest ich zawód, w jaki sposób zaczęli robić to co robią, czy lubią się tym zajmować, czy wybraliby to jeszcze raz, gdyby mieli wybór? Zachęć swoje dzieci, aby jeśli to możliwe poszły na dzień lub dwa do pracy, która wydaje się im interesująca, po to by zobaczyły czy naprawdę jest taka jak myślały.

Wszyscy nasi chłopcy pomagali swojemu tacie stawiać gipsowo-kartonowe ściany działowe. Chociaż w tamtym czasie tak naprawdę nie doceniali tego, jednak byli wdzięczni, że praca ta umożliwiła im osiągnięcie ich własnych celów. Nasz najstarszy syn, Rick, utrzymywał siebie samego w czasie studiów prawniczych, wykonując takie ściany. Nie byłby w stanie tego zrobić, gdyby miał przeciętnie płatną pracę. Nate, chcąc mieć własny dom bez brania kredytu hipotecznego, mając 19 lat otworzył swoją własną firmę robiącą takie ściany. Niedawno osiągnął swój cel. Zarówno Rick jak i Tim zakupili stare domy i korzystając ze swoich umiejętności przebudowali je i wyremontowali, podnosząc w ten sposób wartość swojej inwestycji. Kate jako nastolatka otworzyła firmę „Tworzenie wspomnień”, pracowała także częściowo jako fotograf wykonując prace dla przyjaciół oraz zdobyła wartościowe umiejętności komputerowe. Christa ma naturalne talenty organizacyjne i bywała przez pewną osobę zatrudniana do pomocy w organizowaniu różnych imprez, jak również jako niania i nauczycielka dzieci tej osoby. Wszyscy otrzymali dobry start do rozwijania swoich karier zawodowych a to dlatego, że nie dokonali konwencjonalnych wyborów i nie pożyczyli pieniędzy na studia, tylko dlatego, że każdy tak robi. Aż do ślubu mieszkali w domu i oszczędzali swoje pieniądze.Mieli szybki start w biznesie, czy też w czymś innym, cokolwiek sobie wybrali.

6. Elastyczność programu nauczania

W okresie nastoletnim, dzieci mają tyle różnych możliwości, jak nigdy wcześniej czy później!! Niedawno słyszałam o czternastoletnim chłopcu, który napisał książkę – Defined Conservatism (Czysty konserwatyzm). Telewizja publiczna przeprowadziła z nim wywiad, jako że był tak młody i napisał książkę. Okazało się, że chłopiec chciałby pracować w radio. Jaki wspaniały start. Dzieci uczące się w domu mogą rozpocząć studia, ale wybierając korzystają z programu, a nie z pobieżnego opisu szkoły.

Trzech moich synów, gdy mieli naście lat, wykorzystało swoje umiejętności budowlane by pomóc zbudować szkołę dla niewidomych na Jamajce. Rick uczęszczał na seminaria Von Mises w ekonomii, na szkolenia w dziedzinie nauk politycznych, a przy okazji przez jakiś czas był zatrudniony jako szef kampanii człowieka kandydującego do kongresu!

Twoje dzieci mają możliwość brania udziału w konwencjach, seminariach, i mogą korzystać z innych możliwości takich jak Teen pact, Gen J, Answers in Genesis, etc. (w Polsce trzeba by znaleźć takie możliwości: np. wolontariat w schronisku, generacja T, prowadzenie klubów dla młodszych dzieci – jeśli macie jakieś inne pomysły to proszę o podzielenie się nimi, dla naszego wspólnego dobra ;) – przypis: mama Agaty ;))

Z drugiej strony, nasza rodzina co roku na początku września wyjeżdża w podróż nad morze. Robimy to wtedy, kiedy wszyscy inni są w szkole. Mamy praktycznie całą plażę dla siebie oraz dostajemy posezonowe rabaty!!! Możesz pojechać w podróż do historycznych miejsc, kiedy już jest po sezonie i kiedy nie musisz walczyć z tłokiem. I to jest to najważniejsze – rodzina, która nie jest związana szkolnym kalendarzem, ma wiele możliwości działania, np. rodzinny projekt misyjny itd.

7. Możliwość zdobycia umiejętności potrzebnych w życiu

Rick pracował jako wolontariusz dla partii republikańskiej, gdy miał 15 lat. W wieku 19 lat został przewodniczącym koła, w 1993 roku prowadził kampanię wyborczą Mike’a Farris’a oraz Ollie’go North’a w naszym okręgu, a potem sam zabiegał o publiczny urząd w radzie gminy i wygrał!!

Burmistrz miasta uważa, że pojawienie się Ricka zmieniło oblicze rady gminy, ponieważ teraz rada szuka sposobu na cięcie budżetu zamiast szukania, gdzie można by wydać pieniądze – jedna osoba, a jaka różnica!

Rick i Tim są zaangażowani w naszym piątym dystrykcie składającym się z 21 obwodów w naszym stanie. Zapraszają pastorów, angażują chrześcijan i swoimi działaniami powodują wielkie zmiany. Ludzie, którzy zostają delegatami mogą podjąć decyzję, kogo partia wybierze jako swojego kandydata – jedni robią to w partii konserwatywnej, inni w liberalnej!

Dziewczęta mogą służyć jako pomocne dłonie wielu mamom, pomagając przy noworodkach, w rodzinach pastorów, lub w rodzinach które doświadczają poważnej choroby. Jedna z moich córek usługuje jako towarzyszka i pomoc pewnej owdowiałej pani. Kiedy moja siostrzenica urodziła bliźniaki, więc w sumie miała pięciu małych chłopców, moje dziewczęta przez kilka miesięcy, na zmianę jeździły do niej, by jej pomóc.

Trzy moje córki wzięły udział w podróży misyjnej do Rumuni, gdzie pomagały w sierocińcu oraz ludziom na wsi.

Carrie rozpoczęła pracę w St Vincent, gdzie nie tylko pracuje, ale też usługuje! Laura od lat pomaga kilkorgu starszym ludzi.

Niech to wystarczy: naucz się maksymalnie wykorzystywać czas swoich nastolatków, nie usługując im, ale prowadząc ich tak, aby oni usługiwali innym. Kiedy to zrobisz będziesz zaskoczona odkrywając, że oto przygotowałaś sługi, aby stali się liderami!!

To jeszcze nie koniec. Dalszy ciąg nastąpi!!

~Marilyn Boyer

Klub Młodego Odkrywcy

2011-02-13T23:31:00.000+01:00

Każdemu, kto chciałby wykonywać ciekawe doświadczenia polecam stronę Klubu Młodego Odkrywcy. Doświadczenia dotyczą różnych dziedzin, są dobrze opisane, a na końcu opisu znajdują się pytania dotyczące doświadczenia.

Edukacja domowa nastolatków - część 1

2011-02-10T08:01:00.012+01:00

Jak pisałam wcześniej, w pewnym momencie zaczęłam się zmagać z tytułowym tematem. Aga jest już w gimnazjum, w Polsce nie ma zbyt wielu rodzin decydujących się na edukację domową na tym poziomie, większość dzieci jest na poziomie nauczania początkowego, trochę jest w podstawówce, w gimnazjum i liceum już nie ma ich zbyt wielu - więc czy warto to robić? Czy jej nie krzywdzę? Czy korzyści z edukacji domowej przewyższają straty? Wpisy Marilyn bardzo mi pomogły uporządkować moje myśli w tej kwestii. Nie będę pisać dlaczego, ale po prostu oddam głos Marilyn:

Dlaczego cieszę się, że uczyłam swoje dzieci, kiedy były w szkole średniej?

W tej chwili już jedenaścioro naszych dzieci skończyło szkołę średnią. W tym tygodniu zamierzam podzielić się swoimi doświadczeniami na temat nauczania domowego nastolatków. Pomyślałam, że zacznę od podzielenia się niektórymi powodami, dlaczego jestem zadowolona z podjęcia decyzji, aby uczyć w domu przez szkołę średnią.

1. Bliskie relacje rodzinne

Dla mnie osobiście jest to najważniejszy powód edukacji domowej. Kiedy widzę, że moje dzieci są dla siebie nawzajem najlepszymi przyjaciółmi, to odczuwam ogromną radość. Relacje, które teraz są bardzo silne, przetrwają przez całe życie!!! Widzę jak to się dzieje w mojej rodzinie, w twojej również może się tak stać! Kiedy dzieci dorastały, wielokrotnie zastanawiałam się, co będzie później. Bywały takie dni, że wydawało mi się, że spełniam jedynie rolę sędziego w nieustannych sprzeczkach. Musiałam sobie przypominać, że to Boże Słowo jest tym co zmienia postawy, a ja powinnam być po prostu wierna w nauczania ich właściwych rzeczy. Godziny ćwiczenia charakterów naprawdę się opłaciły!

W tej chwili jedenaścioro moich dzieci ukończyło już szkołę średnią. Pozostało troje, które nadal uczą się w domu.

Patrząc wstecz widzę, jak szybko minął ten czas, chociaż czasami wydawało się, że dzień po dniu mija bardzo wolno.

Kiedy wychowujesz dzieci w duchu współpracy zamiast ducha rywalizacji, nauczą się one doceniać nawzajem swoje silne strony i zdobędą się na cierpliwość wobec swoich słabości, zdając sobie sprawę, że Bóg ma plan dla każdego, i że jest to wyjątkowy plan dla każdej osoby.

Naszym zadaniem jest dogłębne poznanie każdego z naszych dzieci, poprzez obserwację i szukanie danych im przez Boga zainteresowań. A wówczas będziemy mogli wskazywać im gdzie i kiedy mogą je realizować, będziemy mogli zaopatrywać je w niezbędne rzeczy, wspierać je itd., by nasze dzieci mogły poznać do czego Bóg ich stworzył, co mają osiągnąć i w co się zaangażować. Kiedyś, gdy zapytałam moje dzieci, czy cieszą się, że uczyły się w domu i dlaczego, mój syn Matt powiedział, że jednym z powodów dlaczego jest zadowolony z edukacji domowej jest to, że naprawdę mógł poznać swoją rodzinę, zamiast spotykać się z nią wieczorami. Nie można tego lepiej ująć!!!

Jestem przekonana, że nasza rodzina nie mogłaby osiągnąć tego poziomu bliskości nie spędzając ze sobą wielu godzin, w czasie których budowaliśmy wzajemne relacje, pomagaliśmy sobie nawzajem, uczyliśmy się, aby dostrzegać swoją odpowiedzialność w pomaganiu drugiemu, by odniósł sukces w tym do czego dąży. W naszej rodzinie, w każdy piątek mamy wieczór rodzinny. Zbieramy się razem w naszym domu (26 osób, a wkrótce 27) i każdy przynosi coś do jedzenia. Wzajemne interakcje rodziny są wspaniałe!

2. W tym czasie podejmuje się wiele ważnych decyzji mających wpływ na całe życie.

Moja siostra przez lata była nauczycielem w szkole publicznej. Pewnego razu mój mąż zapytał ją, czy kiedykolwiek rozważała nauczanie swoich dzieci w domu. Odpowiedziała „Och nie, one nigdy by mnie nie słuchały”. Była nauczycielem setek innych dzieci, ale jej własne by jej nie słuchały? W tym stwierdzeniu jest wiele prawdy. Kiedy na całe lata oddajemy swoje dzieci w ręce „profesjonalistów”, one zaczynają postrzegać tych „profesjonalistów” jako osoby najbardziej kompetentne do tego, by im pomóc. Kiedy dzień w dzień wysyłamy nasze dzieci z domu na 6-7 godzin, albo i na więcej, ich lojalność i podporządkowanie zostaje przeniesione na ich mentorów, którzy mają dostęp do uszu naszych dzieci przez wiele godzin dziennie.

Jakiś czas temu moja siostrzenica powiedziała mi, że zamierza posłuchać idiotycznej rady swojego szkolnego doradcy odnośnie wyboru studiów. Była błyskotliwą uczennicą i jej doradca usilnie nakłaniał ją, aby wybrała „najlepszą” uczelnię, ponieważ sobie poradzi. Skorzystała z tej rady i po 5 latach skończyła studia uzyskując tytuł magistra w zakresie opieki społecznej oraz mając do spłacenia ogromne długi!! Powiedziała wówczas, że mogłaby uzyskać ten sam tytuł na lokalnej uczelni i miałaby wówczas jedynie drobną część tych długów, nie wspominając o indoktrynacji, której była poddana i którą akceptowała przez wiele lat.

Uczelnie próbują rozbić w drobny mak wszystkie wartości, które przez lata próbujesz zaszczepić swoim dzieciom. Nie mówię, aby nigdy nie iść do studia, ale musisz zdawać sobie sprawę, co tam się dzieje i jeżeli studia są czymś właściwym dla twojego dziecka, przygotuj je duchowo i biblijni, aby potrafił przeciwstawić się atakom z jakimi przyjdzie mu się zmierzyć. Jeżeli twoje dziecko ma zajmować się czymś, co wymaga ukończenia studiów np. ma być lekarzem, a ty obawiasz się, że nie jesteś w stanie przygotować go tak, aby miał odpowiednią wiedzę, wyluzuj. Jest wiele możliwości pomocy z zewnątrz. Środowisko akademickie czy kursy internetowe, dzięki którym można uczyć się będąc w domu, prywatni nauczyciele itd. To jest możliwe.

Lepiej będzie zrobić to w domu (wykorzystując całą swoją kreatywność) niż poświęcać ten krytyczny moment życia twoich nastolatków. One POTRZEBUJĄ ciebie teraz nawet bardziej niż wtedy, gdy zaczynały szkołę!! To jest ten moment w życiu, kiedy twoje dzieci zaczynają oceniać twoje wartości i czasami nawet kwestionować to w co wierzysz. Jest to normalna część procesu, w czasie którego dziecko próbuje świadomie i osobiście przyswoić sobie te wartości.

Niektóre z najlepszych rozmów, jakie miałam ze swoimi nastolatkami, odbywały się po godzinie 23, kiedy wszyscy inni byli już w łóżku. Mogłam zobaczyć, któregoś z nich pałętającego się po domu, i był to dla mnie sygnał, że nad czymś rozmyśla. Twoje dzieci muszą mieć możliwość opowiedzenia o pewnych sprawach, wyrzucenia z siebie swoich myśli, zrzucenia ich na ciebie.

One nie przyjmują twoich wartości bez przemyślenia ich i taka postawa jest bardzo zdrowa. Dbaj tylko o to, abyś nie czuła się zagrożona, jeśli wydaje się, że twoje dzieci sprzeciwiają się twoim przekonaniom i to tym, które są dla ciebie najważniejsze. Z mojego doświadczenia wynika, że one próbują nadać im wszystkim sens i trzeba pozwolić im o tym mówić. Czasami z góry zakładamy, że nasze dzieci wiedzą dlaczego robimy to co robimy, ale często nie poświęcamy czasu, aby im to wyjaśnić.

To właśnie w tych przełomowych latach twoje nastolatki będą zadawać sobie pytania odnośnie misji ich życia, wyboru zawodu, kierunku życia, wyboru życiowego partnera itd. W tym czasie, bardziej niż kiedykolwiek, ty powinieneś być ich najważniejszym mentorem!!

3. W tym przełomowych czasie nastolatki uczą się szacunku do rodziców

Komunikowanie się wymaga czasu, a zainwestowany czas buduje szacunek

Rodzicielstwo nie jest czymś, co można wrzucić na ostatnie miejsce naszej listy spraw do załatwienia i oczekiwać, że wszystko będzie dobrze działać. Jeśli twoje dzieci będą w szkole, to najlepsze godziny dnia i najwięcej energii poświęcą na budowanie innych relacji. Nie oszukuj sam siebie. Jeśli wysyłasz swoje dziecko do szkoły, to będzie to miało wpływ na jego relacje z resztą rodziny. Nie twierdzę tutaj, że nie można wychować pobożnych dzieci, jeśli chodzą do szkoły, ale wiem, że dla moich dzieci chcę tego co najlepsze i to wymaga poświęcenia z mojej strony.

Musisz dobrze poznać swoje dziecko, dowiedzieć się czym się kieruje, jakie pragnienia Bóg w nie włożył i musisz mu uzmysłowić, jaki jest Boży plan dla jego życia.

Rodzicielstwo wymaga czasu, a często wymaga odłożenia swoich planów, po to by pomóc dzieciom!

Ciąg dalszy nastąpi

~Marilyn

Wymiękłam

2011-02-09T11:17:00.001+01:00

Tak, tak - wymiękłam w kwestii języka niemieckiego. Jeżeli chodzi o znajomość tego języka to wyprzedzam Agę o jakieś 12 godzin. Wieczorami biorę podręcznik, płytę i wypytuję mojego męża o znaczenie niektórych określeń, czy o formy gramatyczne. W każdym razie, wczoraj dowiedziałam się o tym, że czasami czasowniki składają się z dwóch części i te dwie części wcale nie muszą stać w zdaniu obok siebie. Temat jako taki dotyczył czegoś dużo prostszego, ale w tekście było takie właśnie dziwadło, które wprawiło mnie w osłupienie.

W każdym razie stanęło na tym, że niemieckiego będzie uczył Marek, który zna ten język, a nie ja. Marek bardzo dużo pracuje, wraca bardzo późno do domu, więc chciałam mu tego oszczędzić, ale stwierdziłam, że niestety to nie może się udać (mój piękny angielski akcent w niemieckich słowach dopełnia obrazu). Tak więc wieczorami, po kolacji, będziemy mieć jakieś pół godziny z niemieckim. Piszę "będziemy" - bo nie zamierzam przerwać swojej edukacji w tej dziedzinie, skoro już ją zaczęłam. Potrafię już trochę o sobie i innych powiedzieć. Nasza klasa będzie trzyosobowa. Nie będę ukrywać, że ulżyło mi.

The Boyer Blog

2011-02-07T08:00:00.001+01:00

Jakiś czas temu natrafiłam na bloga Marilyn i Ricka Boyer. Jest to małżeństwo, które całą swoją 14 (czternastkę) dzieci wyedukowało w domu. Najstarsi mają już po trzydzieści parę lat, w domu pozostało troje najmłodszych. Marilyn i Ricka można potraktować jako jednych z pionierów ED w USA. A nie było im łatwo. Kiedy rozpoczęli edukowanie swoich dzieci te trzydzieści parę lat temu, wezwano ich do sądu i nakazano powrót dzieci do szkoły (jak w dzisiejszych Niemczech i gorzej niż w dzisiejszej Polsce). Wówczas razem z innymi rodzicami zaczęli walczyć o prawo do edukowania własnych dzieci w domu. Tyle lat edukacji domowej z czternaściorgiem dzieci to ogromny kapitał doświadczenia, z którego warto korzystać, nawet jeśli warunki ED w USA i Polsce są odmienne. Osobiście żałuję, że nie trafiłam na ich bloga wcześniej, może nie popełniłaby tych błędów, które niestety mi się zdarzyły. Co prawda na błędach człowiek się uczy, ale ja nie bardzo mam gdzie tę naukę wykorzystać. Aga jest moim ostatnim dzieckiem i jedynym uczonym w domu.

Dostałam od Marilyn zgodę na publikowanie tłumaczenia ich blogowych wpisów na moim blogu. Nie będą to wszystkie ich posty, ale tylko te, które wydają mi się najbardziej dla mnie samej przydatne i najbardziej odpowiadające naszej, polskiej sytuacji. Może komuś z czytelników mojego bloga też się przydadzą. Boyer'owie patrzą na edukację dzieci z chrześcijańskiego punktu widzenia. Mi osobiście bardzo to odpowiada.

Jeden z tematów już przetłumaczyłam - muszę zrobić jeszcze tylko jego korektę. Jest dosyć długi, więc podobnie jak Marilyn podzielę go na części. A będzie dotyczył tego co mnie ostatnio bardzo gnębi - dlaczego edukować w domu nastolatki? Kto ma ochotę niech czyta w wersji oryginalnej - klikając na zaznaczone w tym wpisie linki traficie na bloga Boyer'ów.

Powrót ze szpitala

2011-02-06T02:02:00.000+01:00

Agatka przez całe 4 dni leżała (a raczej wariowała) w szpitalu. Jakiś czas temu pojawiły jej się zgrubienia na kostkach palców u stóp i rąk i nikt nie wie, co to jest. Najpierw chirurdzy się temu przyglądali. Wtedy był jeden guzek i chirurdzy potraktowali go tak, jak zwykli chirurdzy coś takiego traktować - wycieli i taki wycięty dali do badania. Mieli nadzieję, że to koniec. A tu niestety pojawiły się kolejne. Miałyśmy znowu wybrać się do chirurgów, ale najpierw skierowano Agę na oględziny do dermatologa. Czekaliśmy na te oględziny kilka miesięcy, dermatolog wysłał nas do innego dermatologa w Akademii Medycznej w Poznaniu. Znowu trochę poczekaliśmy. Tam potraktowano Agę trochę łagodniej niż poprzednio - nie wycięto żadnego guzka tylko pobrano wycinek (ból i gojenie się prawie identyczne - więc właściwie nie wiem dlaczego nie poszli w ślady chirurgów, byłby jeden guzek mniej). Potem przyszedł wynik i wniosek dermatologa - obserwować i przyjść za parę miesięcy. Za te parę miesięcy byliśmy już w Warszawie i tutaj skierowano nas do reumatologów, którzy ponownie skierowali nas do dermatologów na konsultacje, a w końcu przyjęli do szpitala na badania. Badania jeszcze trwają, dotychczasowe nie przyniosły odpowiedzi na pytania: Co to jest? Skąd się wzięło? Jak to się leczy? Następne badania mają odległy termin, więc pani doktor stwierdziła, że Aga równie dobrze może czekać na to badanie w domu.

I bardzo dobrze się stało, że jest już w domu. Efekty czterodniowego pobytu w szpitalu są zadziwiające - i nie mam na myśli efektów medycznych. Moje dosyć posłuszne i zdyscyplinowane dotąd dzieciątko wróciło odmienione. Uczyć się? - a po co? W szpitalu jedna dziewczynka jest już 6 tygodni i nie była na żadnej lekcji. Bo przecież lepiej pograć sobie w karty, poflirtować z chłopakami, niż zawracać sobie głowę takimi błahostkami jak nauka (w 3 klasie gimnazjum). Do tego należy pyskować, drwić sobie z dorosłych i dobrze by było, aby się specjalnie nie wyróżniać trochę sobie poprzeklinać. Coś czuję, że moje poczucie konsekwencji zostanie poddane gruntownemu przeszkoleniu - bo z reguły jako typowy sangwinik, nie jestem za bardzo konsekwentna.

Jak dobrze, że Aga była w szpitalu tylko 4 dni, a nie jak planowano 2 tygodnie.

I jak tu takie podatne na wpływy dziecko posłać do szkoły? Nawet jeśli takie mrzonki chodziły mi przez chwilę po głowie musiałam je włożyć między bajki. Moje dzieciątko ewidentnie nie osiągnęło jeszcze "dojrzałości szkolnej" ;) - czyli takiej postawy, aby robić to co słuszne, bez względu na otoczenie.

Już po pierwszych egzaminach

2011-01-28T15:32:00.000+01:00

Właśnie wróciliśmy z Gorzowa, gdzie Aga zdawała egzaminy. Były 4 - historia, geografia, informatyka i fizyka. Ocenki 6, 5, 4, 3 (ułożone nie w tej kolejności co przedmioty ;). Nauczyciele byli mili i starali się szukać tego co Aga umie, wierząc, że umie. Starali się, aby było to jak najmniej stresujące - ale oczywiście nie zawsze udawało się, ponieważ sama sytuacja jest dosyć stresująca.

Jak zwykle okazało się, że najlepiej poszły egzaminy z przedmiotów, które Agatka najbardziej lubi, i w przygotowanie do których włożyła najmniej wysiłku. Np. egzamin z takiej informatyki dotyczył tego co ona na codzień stosuje, paru pożytecznych funkcji musiała się douczyć i już. Więc nikogo nie powinno dziwić, że poszło jej z tego przedmiotu świetnie. Natomiast fizyki Agatka nie lubi i już.... i nie pomaga fakt "posiadania taty fizyka". Więc wiele zapomniała, pogubiła, nawet to co umiała robić naprawdę świetnie w domu, tam jej nie poszło. Po prostu gdy raz się zacięła, to już na amen i nie pomogły próby wyciągania z niej wiedzy, patrzyła na egzaminującą ją panią i powtarzała cicho "nienawidzę fizyki". Zastanawiam się co tym faktem zrobić. I nie chodzi tutaj o ocenę (jest uczciwa, a ja jestem zadowolona) ani nawet o fizykę, bo jest to tylko ocena z egzaminu, a nie z wiedzy, a tym bardziej nie z pracy jaką wykonała. Zastanawiam się, czy można Agacie pomóc, aby była odważniejsza, aby nie zniechęcała się po pierwszym niepowodzeniu. Aby nie ustalała zawczasu, że czegoś i tak nie jest w stanie się nauczyć, czy zrozumieć. Aby była aktywna intelektualnie. Hm?

A swoją drogą ciekawym jesteśmy narodem (bo jakoś jestem przekonana, że nie dotyczy to tylko nauczycieli). Po każdym egzaminie (za wyjątkiem informatyki) nauczyciele pokazywali mi "Aga jeszcze nie umie tego i tamtego i jeszcze tego.... i ani słowa o tym, że umie to i tamto i jeszcze to. Jakoś tak jesteśmy przyzwyczajeni, że wskazujemy na braki a rzadko widzimy potrzebę wskazywania na zalety. Oczywiście na braki warto wskazać, ale nie wolno pomijać zalet, aby nie podeptać takiego młodego człowieka.

Poza egzaminami dostaliśmy też trochę lekcji życiowych. Nasze mieszkanie w Gorzowie jest już sprzedane, więc postanowiłam, że będziemy mieszkać w akademiku, aby nie siedzieć na głowie żadnemu z moich gorzowskich przyjaciół. Wynajęłam pokój w akademiku i cóż przypomniałam sobie jak to drzewiej bywało. Dla mnie było to przypomnienie, nad którym mogłam przejść do porządku dziennego, dla Agi był to szok. I nie chodzi o to, że studenci imprezowali, bo nie imprezowali. Generalnie uczyli się do kolokwiów. Ale przy tym robili bardzo dużo hałasu i to w godzinach nocnych. Przypalona w nocy jajecznica,, której zapach mieszał się z zapachem dymu z papierosów. "Czarna masz cebulę" - taki okrzyk gdzieś około północy, przez cały korytarz. Głośna muzyka włączona również około północy i to przy otwartych drzwiach. Dla mnie to drobiazg - poduszka na głowę i można spać. Dla Agatki, jak już pisałam wyżej, to szok. Tak więc na drugi dzień przeprowadziłam się do naszych przyjaciół, którzy mają dom i użyczyli nam swoje "poddasze". Uf było cicho i miło. Przeżycie w akademiku skłoniło Agatkę do podjęcia decyzji - jeśli pójdę na studia to tylko w Warszawie i będę mieszkać z Wami.

Coś nam nie wyszło

2011-01-22T22:53:00.000+01:00

Komendantka drużyny skautowej Royals Rengers zaprosiła nas na spotkanie drużyny w Puszczy Kampinowskiej. Wczoraj cały wieczór piekłam babeczki, które nawet wyszły - oj tak babeczki wyszły., ale dzisiaj coś nam nie wyszło.

Dotarliśmy na miejsce nawet na czas, chociaż trochę pobłądziliśmy szukając miejsca zbiórki. Trochę tam pobyliśmy i już, już miała się zacząć zabawa, gdy okazało się, że Agaty buty kompletnie przemokły... Dlatego też niestety zrobiliśmy w tył zwrot i wróciliśmy do domu, a stamtąd do sklepu z butami kupić nowe, jakieś takie nieprzemakalne. No i jak to wyglądało w oczach osób sceptycznych? No powiedźcie jak? Dziecko trzymane w domu i nie umie zachować się wśród ludzi, od których ucieka i płacze. Tak to wyglądało.

Trudno. Nie chcę, aby zachorowała, zwłaszcza że w poniedziałek wyjeżdżamy na egzaminy.

Muzeum Narodowe

2011-01-14T19:15:00.002+01:00

Zrobiliśmy sobie w czwartek przerwę w przygotowaniach do egzaminów. Właściwie to była taka przerwa "nieprzerwa" - bo poszłyśmy sobie do Muzeum Narodowego w Warszawie. Jakieś dzieci wychodziły z muzeum, jakaś klasa licealistów słuchała przewodnika, a my kontemplowałyśmy zbiory. Agatce najbardziej podobało się skrzydło "starożytne" - przyglądała się wnikliwie każdemu eksponatowi i próbowała sobie wyobrazić człowieka, który rzeźbi posąg, czy lepi glinianą wazę, była pod wrażeniem, że te przedmioty tyle wieków przeżyły. Właściwie nie chciała stamtąd wychodzić. Za niecałe dwa tygodnie ma egzamin z historii (w tym ze starożytności), więc pobyt w takim miejscu, zobaczenie "na żywo" kolumn, posągów, sarkofagów, na pewno się przyda - właśnie dlatego napisałam przerwa "nieprzerwa".

Dalsze piętra nie uzyskały tak dużej jej akceptacji - może kiedyś do nich dorośnie. A ja, w tak zwanym międzyczasie, dowiedziałam się, że wynajęcie przewodnika kosztuje tylko 80zł. Gdyby się tak skrzyknęło kilka rodzin, to nie byłyby to takie duże koszty na głowę.

Scrap

2011-01-09T18:24:00.000+01:00

W sobotę poszłyśmy z Agatką na spotkanie scrperek - wynikiem tego spotkania były dwie kartki - jedna moja, jedna Agatki. Oczywiście to się w ogóle nie umywa do kartek jakie robiły inne dziewczyny, ale i tak fajnie wyszło. Czy to co robiłyśmy to edukacja? Według mnie tak. To jest edukacja i to nie tylko scrapbookingu, ale przede wszystkim uczenie tego jak się uczyć od innych.
A oto kartka Agatki:

I druga zrobiona w domu:

WF

2011-01-07T19:01:00.002+01:00

Przy samym Multikinie na Ursynowie jest kryte (namiotem ;) lodowisko. Aga kilka razy w swoim życiu była na lodowisku. W sylwestra wybrała się na to ursynowskie. Troszkę była zdegustowana - bo w porównaniu.... hm, może lepiej by nie porównywać, ale cóż prawda jest taka, że w Gorzowie lodowisko jest profesjonalne, dosyć często wygładzane, z bandą, po którym można jeździć aż do temperatury +15st.C, a łyżwy w wypożyczalni są w dobrym stanie, a to tutaj... takie to trochę amatorskie. Ale mimo tego Agatka postanowiła, że będzie jeździć na łyżwach i już, a innego lodowiska nie będziemy szukać, bo to jest blisko. W związku z tym, że w wypożyczalni do łyżew można mieć zastrzeżenia Aga kupiła sobie łyżwy, za własne pieniądze. Poza tym za własne pieniądze postanowiła chodzić na to lodowisko. I w ten sposób mamy załatwione dwie sprawy: zajęcia sportowe i lekcje ekonomii osobistej.

Podróż "Wędrowca do świtu"

2011-01-07T18:54:00.000+01:00

Czas przed-sesyjny nie przeszkadza nam korzystać z uroków cywilizacji. Korzystamy z niej, a jakże. Tym razem z multikina na Ursynowie. Byliśmy na filmie z naszej ulubionej serii "Narnii". Jeżeli chodzi o mnie, to pierwszy raz byłam na filmie 3D. Ciekawy efekt. Natomiast jeżeli chodzi o film, to ... no cóż, chyba już się opatrzyłam tym filmom, bo potrafię tylko powiedzieć - "hm? może być". Właściwie gdyby nie postać Eustahego, to film byłby jakiś taki papierowy. Sama nie wiem, może moje odczucia wynikają z tego, że kilka razy czytałam książkę? A Agatka bardzo lubi tę serię. Więc z niecierpliwością czekamy na kolejną część.

Plany na 2011 r

2011-01-02T14:57:00.011+01:00

Początek roku, to dobry moment na różne postanowienia. Oto moje postanowienia na nowy rok:

Schudnąć (hahaha... któryż to raz ;)? A waga drga tylko nie w te stronę co trzeba ;)
Pozwiedzać Warszawę - skoro już tu jesteśmy, warto ten fakt wykorzystać, bo przecież nie wiadomo jak długo tu będziemy, może długo (tak jak mi się wydaje), a może Pan Bóg znowu nas przerzuci gdzieś indziej. Zatem zamierzam wykorzystać czas jaki tu mam i wybrać się z Agą do:

Muzeum Narodowego ( o tym już pisałam)
Zamku Królewskiego (jakże by inaczej)
Muzeum Powstania Warszawskiego (oczywista oczywistość - moje starsze dziecię tam było i zachwala)
Centrum Nauki Mikołaja Kopernika (zamierzam kupić roczny karnet, bo pewnie będziemy tam częstymi gośćmi - myślę odwiedzać to miejsce przynajmniej raz w miesiącu)
Sejm i to najlepiej w czasie jakiś burzliwych obrad (w kancelarii premiera już byłyśmy, to teraz czas na sejm - jeszcze nie wiem co należy zrobić, aby pozwolono nam tam wejść, ale się dowiem)
Ogród botaniczny w Powsinie - moje marzenie od dawna
ZOO na Pradze
Pałac Kultury - razem z wdrapaniem się na górę (no dobra, pojedziemy windą) i zobaczeniem panoramy miasta, aby zobaczyć co można jeszcze zobaczyć ;)
Powązki wojskowe - byliśmy na starych, ale taka ze mnie ignorantka, że dopiero na miejscu zorientowałam się, że to są różne cmentarze.
Roma - teatr muzyczny (koniecznie)
Teatr narodowy - może znowu będzie jakiś ciekawy balet?
Łazienki - już tam byłyśmy, ale warto by było trochę dłużej pochodzić
Pałac w Wilanowie
Cytadela
Muzeum Marii Skłodowskiej - Curie

Gdzie jeszcze warto pójść? Chodzi mi na razie o takie "żelazne" miejsca.

Linum dorzuciła mi:

Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim - dzięki

Propozycje Krokodyla:

Muzeum Chopina przy Tamce.
Centrum Sztuki Współczesnej, skoro mowa o Łazienkach, bo obok.
Koło Ogrodu Saskiego - Muzeum Etnograficzne.
W teatrze Lalka w PKiN- "Cuda w budzie", "Janosik".
Spacer w Parku Skaryszewskim i ciastko w kawiarni Misiance w tymże.

Nie rozumiem jeszcze ostatniego punktu, ale pewnie gdy tam się zjawię to zrozumiem ;)
I dalej propozycje Krokodyla:

Księgarnio - kawiarnie:

Tarbuk (Browarna 6)
Czuły Barbażyńca (Dobra 31)
Wrzenie Świata ("kawiarnia reportażu") - Gałczyńskiego 7 i Nowy Świat 48 (tutaj pójdę z Anią)

Ogród na dachu Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego (Dobra 56/66)
Muzeum Etnograficzne (Kredytowa 1) - sporo różnych imprez np. żydowskie święto Purim

2011-01-01T01:25:00.002+01:00

Wszystkiego najlepszego w nowym roku. Witaliśmy go w domu - głównie z powodu mojego przeziębienia, ale nie tylko dlatego - czasami człowiek chce mieć po prostu spokój.

Z życzeniami światecznymi

2010-12-24T11:28:00.000+01:00

Życząc czytelnikom mojego bloga wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Bożego Narodzenia, chciałabym podzielić się czymś co znalazłam gdzieś w zasobach internetu:

Mikołaj mieszka na Biegunie Północnym ...
Jezus jest wszędzie.

Mikołaj jeździ sani...ami
Jezus Chodzi po wodzie

Mikołaj jest, ale raz w roku ...
Jezus jest zawsze obecny .

Mikołaj przynosi prezenty ..
JEZUS dostarcza wszystkie potrzeby

Mikołaj wpada przez komin nieproszony...
Jezus stoi u Twoich drzwi i puka, a następnie wnika do serca, gdy go zaprosisz .

Trzeba czekać w kolejce, aby zobaczyć Mikołaja ...
Jezus jest zawsze blisko Ciebie

Mikołaj pozwala siedzieć na kolanach ...
Ty możesz zanurzyć się w ramiona Jezusa

Święty Mikołaj nie zna twojego imienia, co może tylko powiedzieć to: "Cześć mały chłopiec czy dziewczynka, jak masz na imię?" ...

JEZUS wiedział o naszym imieniu przed nami. Nie tylko zna nasze imię i nazwisko, zna nasz adres, On zna naszą historie i przyszłość a nawet zna ilość włosów na naszej głowie.

Święty Mikołaj ma brzuch jak miska z galaretka ...
Jezus ma serce pełne miłości.

Jedynie co Mikołaj może zaoferować to Ho Ho Ho ...
Jezus oferuje zdrowie, pomoc i nadzieję miłość i życie wieczne .

Mikołaj mówi "lepiej nie płacz" ...
Jezus mówi: "oddaj wszystkie swoje troski na mnie bo mnie zależy na tobie".

Mali pomocnicy Świętego Mikołaja zrobią zabawki ...
Jezus czyni nowe życie, naprawia zranione serca, naprawia rozbite rodziny

Mikołaj może spowodować uśmiech ale ...
Jezus da Ci radość na całe życie

Podczas gdy Mikołaj kładzie prezenty pod drzewa ...
Jezus stał się naszym darem i umarł na drzewie czy przyjąłeś ten prezent od niego ?

Z Kim kojarzą Ci się święta Bożego Narodzenia ?
Nie bądź dzieckiem ,nie wierz w Bajki lecz zapoznaj się z Jezusem..
Zatrzymaj się i pomyśl kim dla Ciebie Jest Jezus

Koniec roku 2010

2010-12-23T22:09:00.000+01:00

Jeszcze trochę dni zostało do końca roku, ale już czuję jego oddech na karku. Za miesiąc Agatka będzie zdawała egzaminy końcowo-roczne z 4 przedmiotów: informatyki, geografii, historii i fizyki. Informatykę i geografię już skończyłyśmy, trzeba jeszcze tylko powtórzyć. Z historii i fizyki został nam jeden dział. Zdążymy. Fizyka idzie nam trochę pod górkę, zwłaszcza, że jestem zwolenniczką zastosowania swojej wiedzy i próbuję nauczyć Agatkę nie tylko rozwiązywania zadań, ale rozwiązywania ze zrozumieniem. Nie jest to proste, zwłaszcza gdy odbywa się po raz pierwszy. Historia stała się ulubionym przedmiotem naukowych zainteresowań Agatki, a to dlatego, że bardzo wiele rzeczy uczymy się po raz drugi tyle, że w szerszym kontekście.

Oczywiście nie spędzamy czasu tylko nad książką. Były przygotowania do Świąt - niezbyt wielkie - lubię święta, ale nie cierpię tłoku w sklepach, więc wiele rzeczy kupiłam wcześniej i pomroziłam, a jutro tylko wyjmę i podgrzeję.

Był też wyjazd do Gdyni na chrzest Ani. Moje starsze dziecko zdecydowało się przyjąć chrzest, z czego osobiście bardzo się cieszę, jako że była to jej własna decyzja. My ani nie namawialiśmy, ani nie odradzaliśmy.

Wczoraj Ania przyjechała z Gdyni do nas do Warszawy, tak więc święta spędzimy razem. A ponieważ nie jestem fankom wielkiego sprzątania i gotowania świątecznego, a jedynie dobrej atmosfery w czasie świąt, dlatego też poszłyśmy sobie we dwie do Muzeum Narodowego. Wow.... muszę tam pójść z Agatka. Po prostu muszę. Co prawda spodziewam się, że Aga nie będzie piała z zachwytu na widok obrazów Gierymskiego czy Fałata, ale chciałabym aby po prostu zobaczyła. Jest to jeden z pierwszych punktów mojego planu na przyszły rok.

Bardzo ciekawa strona

2010-12-05T16:17:00.002+01:00

Tutaj możecie znaleźć bardzo ciekawą stronę dotyczącą edukacji domowej. Są tam wspomnienia mamy i syna, który już obowiązkową edukację zakończył. Trochę przydatnych rad. Jednym słowem osoby zainteresowane edukacją domową będzie to inspirująca lektura.

Nauka z pasją

2010-12-02T08:51:00.000+01:00

Od dłuższego czasu Agatka bardzo lubi robić różne graficzne rzeczy na komputerze. (Właściwie zaczęła mając 3 lata bawiąc się paint'em ;)) Przed wakacjami kolega z podwórka (w Gorzowie) pokazał jej program GIMP do obróbki zdjęć. Agatce bardzo się spodobał, a ponieważ jest darmowy, ściągnęła go sobie z internetu i przerabiała obrazki, używając przy tym tylko i wyłącznie swojej intuicji, bo żadnego przewodnika po GIMP-ie po polsku nie znalazła.

W czasie moich ostatnich rozmyślań o edukacji doszłam do wniosku, że fajnie byłoby znaleźć taki obszar, który by był jej pasją. Stwierdziłam, że może to być właśnie coś z grafiki komputerowej. Dlatego też wybraliśmy się z Markiem do księgarni i znaleźliśmy piękny przewodnik po GIMP-ie. Kolorowy, z mnóstwem zdjęć i płytą. Najpierw chcieliśmy zrobić z niego prezent na Boże Narodzenie, ale zrezygnowaliśmy. Po co książka ma się kurzyć przez jeszcze 3 tygodnie, skoro może być przydatna już dzisiaj. Więc daliśmy ją Agacie wczoraj wieczorem. Takiej radości nie widziałam dawno. Aga porwała książkę i popędziła do komputera. Natychmiast zaczęła ją czytać, próbować wykonywać różne zadania. Na razie te najprostsze, ale idzie dalej. Widać, że robi to z pasją - i o to chodziło. A efekty można zobaczyć na jej GIMP-owy blogu. Bo Agatka jest taka, że jak coś ją fascynuje to musi się tym podzielić z innymi.

Odszkolnienie

2010-12-01T18:13:00.000+01:00

Od ostatniego mojego postu chyba trochę się zmieniło we mnie samej. Poczytałam sobie jeszcze trochę artykułów i w końcu doszłam do wniosku zaprezentowanego przez jego autora - Czy to nie jest niemoralne, że rodzic musi prosić państwo i jego urzędników o pozwolenie na to, aby sam uczył swoje dzieci? Czy to nie jest niemoralne, że państwo zmusza rodziców do oddania swoich dzieci na wiele godzin, dzień w dzień, przez wiele lat? I kiedy zadałam sobie te pytania i na nie odpowiedziałam zeszła ze mnie presja, uff....

Osoby uczące w domu mówiły mi, że odszkolnienie trwa jakieś pół roku. Mi zabrało to dwa lata. I nie chodziło od odszkolnienie Agi, ale mnie samej, moich myśli, wewnętrznych przekonań itd. Gdzieś podświadomie rozpoczęłam rywalizację z systemem szkolnym - nie uświadamiałam sobie tego, ale teraz widzę to wyraźnie. Jakbym bała się przegrać - a zwycięstwo miało oznaczać, że nauczyciele na egzaminie będą zachwyceni poziomem wiedzy Agi. Brr... Oczywiście, Agatka uczy się w domu nie z tego powodu, abym mogła coś szkole pokazać, ale ta chęć udowodnienia jednak istniała, a może nie tyle chęć udowodnienia, co strach przed porażką. I właśnie to wywierało na mnie straszną presje, którą odczuwała także Aga. Nie wiem, czy fakt bycia nauczycielem (i to z rodziny w której jest bardzo dużo nauczycieli) spowodował tak mocno mnie trzymał. Czy może przykład starszej córki, która dzięki swojej naprawdę dużej wiedzy i świetnym ocenom miała wybór i do każdej szkoły w Polsce zostałaby przyjęta? Ale czy to stanowi o szczęściu? O spełnieniu w życiu? Moja głowa mówi "oczywiście, że nie", ale jak to powiedział pewien hinduski filozof "serce ma powody, których rozum nie zna".

Kiedy sobie to uświadomiłam całe napięcie zeszło. Bo co się stanie jeśli nawet coś tam Agatce nie pójdzie w czasie egzaminów? Albo jeśli nawet będzie miała same dopuszczające? Albo jeśli nie zdążymy wszystkiego "przerobić" przed egzaminami? Nic, zupełnie nic. Byleby się rozwijała, byleby była szczęśliwym i dobrym człowiekiem, byleby była odpowiedzialna i życzliwa. Zatem pracujemy dalej, nadal korzystamy z podręczników, ale od dwóch dni mam w sercu pokój. Bo chociaż zaliczona matura na 100% jest sukcesem, to jednak nie gwarantuje, że człowiek znajdzie swoje miejsce w świece, w którym będzie szczęśliwy i spełniony.

Jak uczyć w domu - artykuł

2010-11-29T23:42:00.002+01:00

Dzięki blogowi HSLinum dotarłam do bardzo ciekawego artykułu dotyczącego Edukacji Domowej, a właściwie praktycznego podejścia do ED. Poruszony w artykule temat spędza mi sen z oczu - bo ja ciągle nie wiem, jak uczyć, aby dla Agi było to przyjemne, aby nie zniechęcić jej do nauki. Cały czas żyję pod presją egzaminów, materiału, podręczników. Nauka pod egzamin zabiera nam bardzo dużo czasu i energii.

Co prawda zabrałam Agatę ze szkoły "aby się uczyła" - bo niestety środowisko szkolne w jej przypadku nie było sprzyjające tego rodzaju aktywności - i dopięłam swego, Agata się uczy, widać także to, że wielu rzeczy, które były w podstawówce, a które teraz powtarzamy nie musi się uczyć, bo już po prostu umie, wie jak się uczyć, a do tego polubiła czytanie - ale mimo tego, że cel osiągamy ciągle nie daje mi spokoju fakt, że jest w tej nauce sporo przymusu, a mało radości. Myślę sobie, że chcę, aby moje dziecko nauczyło się dyscypliny, a także, aby ominęły ją rafy cwaniactwa tak pięknie kształconego w większości szkół, ale chcę także, aby miała pasję poznawczą i.... nie wiem jak to zrobić.

Póki co odeszłyśmy od fiszek, które przez ostatnie 2 lata towarzyszyły zdobywaniu wiedzy. Do każdej lekcji z historii i przyrody przygotowywałam karteczki z pytaniami. Aga w tekście szukała odpowiedzi na te pytania, zapisywała je z drugiej strony, a potem ja to sprawdzałam, aby ona mogła się nauczyć. Było to dosyć dobre, bo pozwalało pięknie powtórzyć materiał przed egzaminami. W tym roku w tej kategorii przedmiotów jednak mamy biologię, chemię, fizykę, geografię i nawet pewne teoretyczne zagadnienia z informatyki. Co prawda chemię i biologie zostawiłyśmy sobie na drugi semestr i jeszcze nie tknęłyśmy ich, ale mimo wszystko odkryłam, że wypełnianie fiszek zajmuje nam bardzo dużo czasu (więcej niż w SP, bo materiału jest sporo więcej), więc spróbowałyśmy inaczej - po prostu Aga zakreśla ważne wg. niej informacje w książce kolorowym flamastrem. Trochę musiałam przełamać swoje przekonania wpojone w dzieciństwie, że po książce (a zwłaszcza po podręczniku) się nie rysuje, nie pisze itd. Przyznam, że przyszło mi to z trudem, ale zaoszczędziłyśmy sporo czasu. I okazało się, że Aga jest w stanie się z tak pokreślonej książki uczyć (prawdę mówiąc, ona bardziej broniła się przed nowym podejściem niż ja, bała sie, że nie da rady). Ale i tak ogrom tego, co trzeba zrobić "do egzaminu" przygniata mnie. Może też trochę z tego powodu, że cały czas gonimy stracony czas, bo Aga miała od połowy września do listopada "ferie" przeprowadzkowo-remontowe?

W artykule, o którym mowa, autor stwierdza, że materiał szkolny jest przeładowany. Gdy byłam czynnym nauczycielem słyszałam o tym, ale jakoś tak wydawało mi to się trochę przesadzone. Bo przecież jak zawsze się wyrabiałam z tzw. materiałem. Ale czy to znaczy, że uczniowie się naprawdę nauczyli? Trochę tak, trochę nie. Tak naprawdę to oznaczało, że udało mi się na czas opowiedzieć im o tym, co miałam do opowiedzenia, wytłumaczyć to co było do wytłumaczenia, poćwiczyć z nimi trochę. Niektórym udało się opanować wszystko na dany moment, niewielu utrwalić w taki sposób, że dali kilka miesięcy później byli w stanie sobie coś przypomnieć, ale zawsze zaskakiwali mnie ci uczniowie, którzy po wakacjach twierdzili, że nigdy w życiu nie widzieli czegoś, czego wcześniej ich uczyłam. Czyli tak naprawdę nie poznali tych treści trwale. Teraz gdy Aga przeszła już do gimnazjum widzę jak wiele jest materiału już na tym poziomie. Zastanawiam się "po co"? Po co komu materiał, którego większość uczniów nie jest w stanie tak naprawdę opanować? Kiedy mówię opanować, to mam na myśli naprawdę zrozumieć, zapamiętać, potrafić zastosować - z ewentualnymi drobnymi błędami (czyli po szkolnemu tak na 4). Materiał jest taki, że większość naszych uczniów kończy edukacje (a najpierw trwa w niej przez wiele lat) z poczuciem porażki i doskonałą zdolnością ukrywania się za plecami kolegów, udawania, że się umie, modlenia się "oby mnie nie zapytała", udawania złego samopoczucia, aby nie pójść do szkoły itd. Ja wiem, że są wybitne dzieci (takie jak moja Ania), które są w stanie to opanować i do tego zapisać się na 4 kółka pozaprzedmiotowe i dwa przedmiotowe, bo akurat interesuje je starożytna greka czy historia sztuki, ale większość niestety jest poza tym małym gronem. To może niech to grono robi sobie pewne rzeczy (wybrane przez siebie) w "zakresie rozszerzonym", a inni niech mają szansę wygrać w zawodach niższej rangi, ale niech mają poczucie, że coś potrafią.

Zastanawiam się też na co komu 2 języki w gimnazjum - przy czym ten drugi język jest 2 godziny tygodniowo? Aby później uczeń mógł sobie lody kupić w sklepie? To rozmówki już do tego nie wystarczą? Prawdę mówiąc uważam, że dużo lepsze byłoby dołożenie tych 2 godzin do tego pierwszego języka, aby dzieciaki naprawdę się go nauczyły i miały go codziennie, niż forsowanie drugiego języka nie wiadomo po co, bo czegoż można nauczyć się przez 2 godziny w tygodniu? (Oczywiście znowu z moich rozważań wykluczam dzieci bardzo zdolne, dla których dwa czy trzy języki to żaden problem).

My uczymy się niemieckiego i angielskiego. Zauważyłam, że kiedy zabrałyśmy się za niemiecki, to niestety zaniedbujemy angielski, który Aga już jako tako opanowała, mimo że coś tam robimy i w tym kierunku, to jednak widzę, że cofamy się i nie bardzo wiem, co mam z tym zrobić.

Eh, jednym słowem frustracja...

Wyspa Skarbów

Czy absolwenci ED są kreatywni?

Uczenie przez pracę

WOS

Układ okresowy pierwiastków

Kreatywność

Warszawa szykuje się do świąt

Libertarianin o publicznej edukacji

Jak ten czas szybko leci

Flexagon

Ciekawy eksperyment

Labolatorium chemiczne w Koperniku

Warszawa - Śródmieście

Muzeum Marii Skłodowskiej Curie

Las Kabacki

Kolorowa chemia

Neurony w szkolnej ławce

Marzenia

Historia => Chemia

Zjazd Edukacji Domowej na Mazowszu

Wizyta w szkole

Edukacja domowa bez mamy

I zgodnie ze wskazówkami diabła stworzono szkołę

Ciekawy filmik o ED

Czesław Miłosz a ED

Zjazd ED dla Mazowsza

Polski gimnazjalista o ED

Kółko fotograficzne

Autostopem ku dorosłości

Odkrycie

Początek roku szkolnego

Warto przeczyt;ać

Pomóżmy Hiszpanom

Wybór szkoły

GMO

Zielona Warszawa

Dramat w Norwegii

Obóz nad Biebrzą

Na farmie w Oregon

Powsin

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.4

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.3

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.2

Rozkoszuj się swoimi dziećmi - klucz do ich serc – cz.1

Katherine Loop

Koniec roku szkolnego

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości – część 3

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości– część 2

Budowanie w rodzinie relacji opartych na miłości– część 1

Zjazd ICHE stanu Illenois

Ogród UW

Spojrzenie dziecka edukowanego domowo po latach

Matematyka - skończyłyśmy klasę I

Noc Muzeów w Warszawie

Gorąco.. gorąco

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 4

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 3

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 2

Edukacja domowa – pomyślna, radosna, wykonalna – część 1

Egzamin z biologii

Caspar David Friedrich

CNK

Porady dla dyrektora szkoły

Czy wiesz, że uczęszczanie do szkołyjest bardziej niebezpieczne niż...PRACA W KOPALNI?

Ferie w Bieszczadach

Edukacja domowa nastolatków – Część 4

Edukacja Domowa nastolatków – Część 3

WF - basen

Iza Budajczak - o edukacji domowej

Edukacja Domowa nastolatków – Część 2

Klub Młodego Odkrywcy

Edukacja domowa nastolatków - część 1

Wymiękłam

The Boyer Blog

Powrót ze szpitala

Już po pierwszych egzaminach

Coś nam nie wyszło

Muzeum Narodowe

Scrap

WF

Czy wiesz, że uczęszczanie do szkoły
jest bardziej niebezpieczne niż...
PRACA W KOPALNI?